zondag 21 januari 2018

Begraafplaats

Op weg naar onze schoonzus in Katwijk zijn we in Noordwijk even gestopt om het graf van mijn ouders te bezoeken. Ik kom er weinig, een broer van mij en een oude tante houden het bij, zorgen dat alles er netjes uit ziet. Ik heb er wat voorjaarsbloeiers neergezet, mijn vader zou dat fijn gevonden hebben, die was gek op alles wat groeit en bloeit.


Op deze begraafplaats in Noordwijk-Binnen is ook het graf van Maria Montessori, bekend van haar onderwijssysteem. Zij kwam in 1936 naar Nederland waar het hoofdkwartier van de montessori-beweging toen al was gevestigd. Ik ben als kind opgegroeid met dit graf, het hoort gewoon bij mijn jeugdherinneringen. Een paar maanden na de begrafenis van Maria Montessori overleed mijn oudste zusje op negenjarige leeftijd, ik was toen bijna vier jaar oud. Zeker de eerste jaren gingen wij heel vaak naar haar graf met mijn vader. Ik heb er geen akelige herinneringen aan hoor, het hoorde er bij, wij verzorgden het graf, zette bloemen neer en daarna liepen we door over de Gooweg naar ,de Nachtegaal' een uitspanning met een grote speeltuin. Mijn vader dronk er een kopje koffie op het terras en wij speelden lekker in die mooie speeltuin. Mooie tijd!



zaterdag 20 januari 2018

NDSM werf

Tijdens de Nieuwjaarswandeling van veertien dagen geleden namen we de pont naar de NDSM werf. Vanaf de pont zag ik de onderzeeboot Foxtrot B80 liggen. In Letland gebouwd in 1956 voor de Russische Marine Vloot, nu ligt hij er om gesloopt te worden. Ik kreeg niet de tijd om de boot te fotograferen, jammer. Behalve de onderzeeër is er op dit grote terrein nog veel meer te zien en vooral te fotograferen, ik wil er beslist nog eens naar toe. Het gebied, een voormalige scheepswerf, is nog volop in ontwikkeling naar woon- werkgebied en culturele hotspot. Op de gevel van Street Art Today een geweldige beeltenis van Anne Frank. Er zijn nog veel meer muurschilderingen te zien waarvan ik er een paar op de foto zette. Ik word er altijd vrolijk van.


Nadat we bij Tuindorp Oostzaan onze auto's hadden opgehaald zijn we naar de werf teruggereden om te gaan eten in restaurant 'Pllek'. Een mooie locatie met uitzicht op het IJ en de lichtjes van Amsterdam. Heel groot van binnen en natuurlijk ontzettend hip, we zijn wel in Amsterdam hè. We kregen een plek tegen de achterwand zodat we de hele zaal konden overzien en we wat uit de drukte zaten. Ik vond het een belevenis en het eten was lekker. De laatste twee foto's haalde ik van internet en op de onderste kun je zien hoe het er 's zomers uit ziet.




vrijdag 19 januari 2018

Oud en niet meer te gebruiken

Wat dat is met blogvriendin Emie en mijn persoon, ik weet het niet maar wij lopen in denken en doen wel heel vaak synchroon. Vanmorgen een blogbericht uit Delft over het opruimen van een doos met papier, voornamelijk plattegronden en landkaarten. En ik kwam net de trap af met een overvolle doos, ook met papier, die ik eindelijk eens leeg wilden ruimen want het zat al weken in mijn hoofd om dat te doen.

In mijn doos zat alles over wandelen en fietsen in Nederland zoals kaarten, routebeschrijvingen en ook nog leuke overnachtingsplekken. Het meeste was oud en veel routes zullen niet eens meer bestaan. Als ik tegenwoordig een wandel- of fietsroute zoek in een bepaald gebied kijk ik op internet en print het uit. Twee wandelkaarten heb ik bewaard, die zijn vrij nieuw en daar lopen we ook graag. De rest, en dat was een grote stapel, ligt al in de papierbak. Ik heb nog een paar van die dozen staan die ik deze winter leeg wil hebben, wie weet gaat het me lukken.



donderdag 18 januari 2018

Storm

We zagen het aan komen, Mart was al een paar keer naar voren gelopen. Totdat hij terug rende en riep dat ik mijn fototoestel moest pakken. En daar lag hij, onze grote oude kastanjeboom, geveld door de storm. Er werd gezegd dat hij ziek was maar ik had tot nu toe geweigerd om hem om te laten zagen, een boom doe je niet zomaar weg. Hij was al meer dan honderd jaar oud.


Maar nu, kijkend in het binnenste van de boom kan je zien dat hij waarschijnlijk aan de onderkant verrot was, er zijn geen wortels meegekomen uit de grond. De nieuwe schutting die pas een half jaar staat is gedeeltelijke vernield.



Maar verder hebben we ongelooflijk geluk gehad, de boom is recht naar voren gevallen, naar de straatkant. Geen mens of auto geraakt. Twee panden aan weerszijden die geen schrammetje hebben, wat een mazzel.


Mart haalde direct zijn motorzaag uit de schuur en begon te zagen, buurmannen Piet en Kees staken ook een handje toe. Een jonge vent, lid van de vrijwillige brandweer, bood aan te helpen. Hij haalde een joekel van een motorzaag uit de brandweergarage die schuin achter het huis van buurman Piet staat en ging ook  aan het werk. 




Binnen twee uur was alles opgeruimd en het trottoir vrij. Er ligt nog wel een vracht hout wat klein gezaagd moet worden maar dat komt wel. Schoonzoon van een van de buurmannen melde zich al voor brandhout en er zullen er nog wel meer komen. Nou, er ligt genoeg.



woensdag 17 januari 2018

Three billboards outside Ebbing, Missouri

Dochter Floor had nog twee vrijkaartjes voor de Pathé bioscoop en er draaide op het ogenblik een film die we graag wilden zien. Dus toen we maandag een nachtje in Brabant sliepen zijn we in Eindhoven, na eerst daar lekker gegeten te hebben, naar de film geweest. Three billboards outside Ebbing, Missouri, een soort westernkomedie met galgenhumor. Het volgende haalde ik van internet: Nadat er maanden voorbijgaan zonder dat er een dader wordt gevonden in de moordzaak van haar dochter, neemt Mildred Hayes (Frances McDormand) een gedurfde stap. Ze laat drie controversiële boodschappen op reclameborden plaatsen langs de weg richting haar dorp gericht aan het gerespecteerde politiehoofd, William Willoughby. Wanneer politieagent en tweede in lijn Dixon, een onvolwassen moederskindje met een voorliefde voor geweld, erbij betrokken raakt, wordt de strijd tussen Mildred en Ebbing’s ordehandhaving alleen maar heftiger.

Eigenlijk zit je in deze film doorlopend tussen een lach en een traan. Niet voor niets sleepte Frances Mc Dormand een Golden Globe binnen met haar rol als agressieve moeder. Wat speelt die vrouw goed, ze heeft zo'n expressief gezicht en ze durft onsympathiek en onaantrekkelijk te zijn. De meest opvallende rol is misschien wel die van Sam Rockwell als het domme poltiehulpje Dixon die de regels van de wet geregeld aan zijn laars lapt. Wij vonden het een verrassende film, zeker aan te raden.  

       

dinsdag 16 januari 2018

Den Bosch en Vincent

We bleven een nachtje slapen op het Brabantse land en bezochten vandaag 's Hertogenbosch. Daar bekeken we de Sint-Janskathedraal en aten natuurlijk een Bossche bol wat je het makkelijkst met vork en mes doet.

De buien met hagel vlogen ons om de oren dus we zochten sneller dan het plan was onze toevlucht in het Noordbrabants museum. Daar bekeken we de tentoonstelling die is gemaakt over het ontstaan van de film Loving Vincent, de eerste geschilderde animatiefilm ter wereld. Meer dan 125 kunstenaars schilderden in de stijl van Vincent van Gogh 65.000 frames voor de film en het kostte zes jaar om dit alles te realiseren.


Het is ongelooflijk maar Vincent ontwikkelde zich binnen negen jaar van iemand die nauwelijks kon tekenen tot een zeer getalenteerd schilder en is tegenwoordig misschien wel de populairste schilder aller tijden. Er was dan ook veel belangstelling voor de tentoonstelling.


Er zijn meer dan honderd olieverfschilderijen te bewonderen die voor deze film zijn gemaakt. 

Ja, en nu vinden wij het heel jammer dat we de film niet gezien hebben dus ik hoop nog een bioscoop in de buurt te vinden waar hij nog draait.



maandag 15 januari 2018

Oorlogsmuseum Overloon

Wij bezochten vandaag Overloon waar in de periode van 26 september tot 15 oktober 1944 zwaar gevochten werd. Tijdens onze boswandeling kwamen we op het oorlogskerkhof terecht. Op één na zijn de 280 graven hier Brits; 265 soldaten en 14 vliegers. Het resterende graf is van een Nederlandse soldaat. De meesten sneuvelden tijdens de gevechten in de opmars van het Britse tweede leger. Ze waren allemaal jong, te jong.


 's Middags bezochten we het oorlogsmuseum Overloon. Ik dacht dat het een wat stoffig museum zou zijn maar dat was een grote vergissing, het is heel modern. In de vaste tentoonstelling Nederland in de Tweede Wereldoorlog maak je - aan de hand van acht hoofdpersonen - van dichtbij mee tegen welke problemen die acht destijds aanliepen. Alle belangrijke thema’s uit die jaren komen aan bod. Van mobilisatie tot bevrijding, en van uitwijken tot overleven.  Het verhaal van het dagelijks leven, de verbazing over de nieuwe Duitse maatregelen en het ongeloof over de Jodenvervolging komen terug in het dagboek van Arnolda Huizinga-Sannes, ‘gewoon’ een getrouwde vrouw in Den Haag. Zij hield precies bij wat er gebeurde. Haar verhaal is de spiegel van het gewone leven en een continu houvast bij het bezoek aan de tentoonstelling.



Bekende maar ook minder bekende hoofdpersonen spreken het publiek toe, zoals bijvoorbeeld het Joodse meisje Hélène Egger, die iedereen om haar heen ziet wegvallen, en beeldhouwer Gerrit Jan van der Veen. Hij wordt vanwege zijn verzetswerk gezocht door de Duitsers en duikt onder zonder vrouw en kinderen. Hij gaat door met zijn activiteiten. In 1944 schrijft hij het gedicht Wat doe jij? Daarin spoort hij zijn landgenoten aan om op te staan tegen de bezetter. Zijn daden worden hem uiteindelijk noodlottig. Al kijkend en lezend tijdens onze rondgang door het museum heb ik voortduren tranen achter mijn ogen en een prop in mijn keel. Terwijl ik toch genoeg weet over deze tijd komt dit alles opnieuw hard binnen.



 
Dit is de bruidsjurk van Aaltje Fetzel die tijdens de oorlog in het verzet zat. Zij wil na de oorlog trouwen met militair Jan Bulthuis. Zij weten waar de parachute is begraven van een geheim agent die in oktober 1944 boven Nederland werd gedropt. Jans zus maakt er een trouwjurk van en op 19 oktober treden Jan en Aaltje in het huwelijk onder grote belangstelling van oud-verzetsstrijders. We keken ook nog even in de enorme hal vol met oorlogstuig maar daar hadden we geen belangstelling voor. Stil lopen we naar de auto, onder de indruk van wat we zagen.


zondag 14 januari 2018

Van Kampen naar Genemuiden

We eindigden vrijdag in Kampen waar we een prima overnachtingsplek hadden in een groot huis. We liepen al vroeg gistermorgen de stad in. Het was erg mistig maar droog net zoals de vorige dag trouwens. Maar ook in de mist is Kampen erg mooi. Dit is nou typisch zo'n stad waar je een hele dag voor moet uittrekken, er is zoveel te zien. Hieronder de Broederpoort, waar we kwamen via de vestingwal.



Er heeft in Kampen  lang een joodse gemeenschap geleefd. In de negentiende eeuw was de joodse gemeente uitgegroeid tot bijna 500 personen. Nadien daalde het aantal joden in Kampen en werd hun geschiedenis hier afgebroken toen ze in de Tweede Wereldoorlog door de Duitse bezetters werden weggevoerd en in concentratiekampen werden omgebracht. Aan de rand van Kampen liggen verschillende begraafplaatsen bij elkaar, waaronder een Joodse. De kerk op de achtergrond is een katholieke.



We kunnen niet lang in Kampen blijven, we hebben nog twintig kilometer voor de boeg in polders, over oneindige grasdijken. Wat is het hier groot en leeg, de horizon ver, wat nog versterkt wordt door de mist.


Het torentje aan de overkant van de Veneriete, een wetering met een naam die aan een ijstaart doet denken, is een gemaaltje. Bij de monding van dit water komen we op de grasdijk langs het Zwarte Meer en dan is het nog maar een stukje naar de pont van Genemuiden waar een van onze auto's staat. Weer een mooi stukje Nederland gezien.