Heen en terug naar de Ardeche

Net voordat we het museum in Noordwijk wilden uitlopen zagen we deze oude telefoon hangen die ergens uit een huis vandaan moet komen. Er was nog geen draaischijf in die tijd,  als je iemand wilde bellen, belde je eerst naar een telefooncentrale. Hier zorgde een telefoniste er dan voor dat je de juiste persoon aan de lijn kreeg, door de twee lijnen met kabels met elkaar te verbinden. Naast de telefoon een lijst met telefoonummers, stammende uit januari 1915. Boven de lijst is te lezen dat de eerste telefoon hing in het clubhuisvan de Noordwijkse Golfclub. En toevallig of niet, de eerste baan, prachtig in de duinen, werd in 1915 geopend. Maar nummer 1 in de lijst is niet de Golfclub, dat nummer behoorde toe aan de Douairière (weduwe) Gravin van Limburg Stirum, Huize 'Klein Offem'. Ik ben opgegroeid tussen het hoofdpostkantoor van Noordwijk waar de telefoniste zat en Huize Offem. Het landgoed  was ons speelterrein.   

Nog even terug naar het museum in mijn geboorteplaats waar we 'De vissersjongen' van Leo Klein Diepold (1865 - 1944) zagen. Vriendin en ik, we vonden het alletwee een prachtig schilderij. Van 1907 tot 1921 woonde Klein Diepold in Noordwijk. Hoe hij daar terechtgekomen was is onduidelijk, maar waarschijnlijk via Max Liebermann, een van Duitslands toonaangevende impressionisten, die hij goed kende. Ook deze schilder verbleef vaak in Noordwijk om te schilderen. Beide schilders kozen mijn oudoom Joseph van Boheemen met zijn groentekar diverse malen als onderwerp van hun schilderijen. Er hingen grote schilderijen van boten op zee maar deze twee kleintjes zonder de naam van de schilder hadden mijn voorkeur. Kinderen aan het strand waren voor schilders in die tijd vaak een dankbaar object. De vrijwilliger die dienst had in het museum toen wij er waren kenden wij heel goed uit onze jeugd, ook broers van hem. Leuk om even bij te praten. Hij wees ons een computer op de eerste etage en l...

Heel wisselend is het weer op dit moment. Donkere wolken trekken af en toe voorbij maar veel regen hebben wij hier nog niet gehad. En dan kan je opeens een bijna wolkenloze hemel hebben en daar profiteren we dan van om een wandelingetje te maken, deze keer in het Loetbos. Het blijft een mooi stukje natuur daar ook al is het allemaal ooit aangelegd. Het is natuur waar je bijvoorbeeld geen narcissen tegen zal komen, er is sowieso nog weinig kleur te bekennen. De restanten van een rij lisdoddes aan de waterkant. De wind helpt het pluizige zaad verspreiden in de omgeving Rimpeloos water met grote rietkragen, een prachtig gezicht. En dan opeens toch wat kleur. Een katwilg, eigenlijk geen boom maar meer een struik. De katjes zijn al uit hun schilletjes en dat zorgt voor heel wat geel. Er stond er maar eentje maar die zorgde wel voor het lentegevoel.

Gisterochtend vriendin Stan opgepikt en samen naar Noordwijk gereden waar we alletwee geboren en opgegroeid zijn. Het zomerseizoen is nog niet begonnen dus we konden zowaar een parkeerplek op de boulevard vinden. Op het Gat van Palace was men bezig het reuzenrad op te bouwen wat daar de laatste jaren 's zomers staat. Het is maar liefst 50 meter hoog en heeft 36 gondels. Je schijnt een schitterend uitzicht te hebben, fijn maar mij krijg je er niet in. Ons doel was het Museum Noordwijk. Dat waren we al jaren van plan te bezoeken en nadat ik onlangs Muzee Scheveningen had bezocht en al jaren geleden het museum in Katwijk vond ik dat het nu eens tijd werd voor Noordwijk. Museum Noordwijk is gevestigd in een mooi behouden gebleven, 400 jaar oude zogenaamde binnenduinse hoeve. De enige die nog in Nederland te vinden is.  Toen Stan en ik jong waren was het woord 'keun' een van de meest gebruikte woorden in Noortuk. Het staat voor leuk, grappig, fijn, gezellig, goed enz. Onder elka...

En alweer ging ik naar de kringloop om overbodige spullen weg te brengen. Een groot deel ervan kwam uit het Franse huis waar ik veel te veel ruimte heb en daarom heel streng moet zijn om die al die ruimtes niet vol te laten slippen. Ik wipte toch even naar binnen, voor boeken en tijdschriften heb ik altijd belangstelling. Deze nam ik mee, de zomeromslag knalde me tegemoet. Er stond een in artikel wat ik graag wilde lezen. De sexy vakantieanekdotes neem ik dan wel op de koop toe, haha. Ook deze omslag was heerlijk 's zomers en toen ik het blad even doorbladerde zag ik zulke lekkere recepten staan dat dit tijdschrift ook het mandje inging. De totale buit kostte me één euro. Ik draalde nog even bij de boeken maar nee, toch maar niet. Ik heb nog zoveel leesmateriaal, daar kan  ik nog jaren mee toe. Het valt me in deze kringloop altijd op hoe netjes en schoon alles is. Een plezier om daar te 'winkelen'.

Op een van die zonnige dagen verleden week fietsten we door de Vlist, Polsbroek en Polsbroekerdam en belandden daarna in Oudewater. Zoals we al verwacht hadden zaten de terrassen daar afgeladen met mensen die net als wij al fietsend Oudewater aandeden om een terrasje te pikken.  Volgens mijn vriendin in dat rode jack die daar links net haar fiets pakt zijn het allemaal toeristen, weinig of geen mensen die in Oudewater wonen. En zij kan het weten want zij woont haar hele leven al in Oudewater, zelfs heel lang in een van de prachtige panden daar op de Markt. Logisch dat Oudewater een trekpleister is en zeker met zonnig weer. Een groot plein omgeven door mooie historische panden met tafeltjes en stoelen die uitnodigen om neer te strijken. Iets meer naar links, niet te zien op de foto, een ijssalon die goede zaken deed. Er stond een lange rij wachtenden. Van Oudewater ging het via Hekendorp langs de Hollandsche IJssel waar het klooster van Haastrecht in beeld kwam. Een paar dagen hierv...

Het is weer zomer, de zomer van 2002 en we zijn weer in het Franse huis. De tuin zag er bij aankomst nog prima uit, logisch, ik was er vier weken daarvoor nog geweest. Hier speelden we een partijtje jeu de boule met onze buurmannnen, monsieur Chaussedent en zijn knecht Palu. Daar deed je ze echt een plezier mee.      Marie-Christine was ook weer blij ons te zien.  In Nederland had ik een mooi emaille naambordje laten maken en die wordt hier door Mart op de nieuwe poortdeuren geschroefd. Ook ging er een nieuwe brievenbus op. In die tijd liep de postbode nog door het hele dorp. Nou ja, dorp, veertien huizen. Dit was ooit onze buitentoilet en het gat in de grond had Mart een paar jaar geleden al dichtgemaakt en er een betonnen vloertje ingestort. We gebruikten het al als tuinschuurtje maar het moest nog steeds eens een sausbeurtje krijgen. Toen ik dat gedaan had zijn er mooie nieuwe haken in gemaakt zodat al ons tuingereedschap kon hangen. Twee oude groentekisten tegen ...