Toen ik gisteren in mijn bestanden zocht naar informatie over de World Press Foto tentoonstelling kwam ik de foto's tegen die ik nam van een bijzondere jonge vrouw die indruk op me maakte. Zij was ook een deelneemster aan de stadswandeling in Maastricht en was net als ik een liefhebster van fotograferen. Beata heette ze en ze kwam uit Polen. Na haar studie bracht ze in Nederland een vakantie door waarna ze weer terugging naar haar geboorteland. Ze kon daar helaas geen werk vinden en besloot terug te keren naar ons land om hier aan de slag te gaan. Nu woont en werkt ze al zeven jaar met veel plezier in Eindhoven.
Behalve fotograferen heeft ze nog een hobby, Nederlandse steden bezoeken en dan niet om te winkelen maar voor hun geschiedenis. Overal was ze al geweest, Leiden was haar lievelingsstad en ik was verbaasd over haar kennis van ons land. Dus was ze die ochtend op haar vrije dag al vroeg van Eindhoven naar Maastricht gereden, had lopen struinen door de stad en deed 's middags nog even een stadswandeling. Wij konden heel goed met elkaar overweg en liepen meestijds aan het eind van de groep omdat we van alles wilden fotograferen. Respect voor deze leuke meid die hier een bestaan heeft opgebouwd en inmiddels meer van de geschiedenis van ons land weet dan de gemiddelde inwoner.
Beata was een open persoon, makkelijk benaderbaar waar ik in korte tijd leuk mee gesproken heb.
ReplyDeleteHeel leuk mens, ik had haar zo als schoondochter willen hebben, maar ja, geen zoons meer over, haha.
ReplyDeleteDank je Inge, ik hoop er meer te hebben.
ReplyDeleteMijn familie zegt altijd dat ik op mijn moeder lijk, die kletste ook zo makkelijk. Het maakte haar niet uit of ze de volgende dag op theevisite bij de koningin moest of een glaasje advocaat zou gaan lepelen in een donkerbruine kroeg op een straathoek in Amsterdam. Ze had het allebei met het grootste plezier gedaan en iedereen zou lol gehad hebben.
ReplyDelete