Op weg naar de hut

Alles stond keurig klaar voor onze tweedaagse tocht, het leek wel of we op schoolreisje gingen. We hadden een tocht van zes uur voor de boeg met op het eind een flinke stijging. De enige koffietent die onderweg voorhanden was werd dan ook door ons benut, de rugzakken lieten we buiten.

In dit kleine dorpje, onbewoond volgens ons, gebruikten we onze lunch. We gaan zitten op wat voorhanden is. Wat smaakt alles toch lekker in de buitenlucht en als je al een paar uur in de benen hebt. Hier zitten onze vier Belgen op een rij, Bram en zijn drie zussen.

Verder gaat het met af en toe wat miezerregen, maar het deert ons niet echt, we zijn er op gekleed. Vlak voor de parkeerplaats waar de weg ophoudt en we via een smal pad naar boven moeten komt een grote waterval naar beneden. Daarna stijgen we naar onze berghut in een klein plaatsje, Dormillouse geheten. Het bestaat nu nog uit 24 huizen, vroeger veel meer. Serge, onze huttenbaas is nog de enige permanente bewoner. 

We hebben in het verleden wel meer in berghutten geslapen maar dit is wel de mooiste die we ooit gehad hebben. Wel met zijn achten op één zaal natuurlijk en wat voor  rommel dat oplevert zie je op de onderste foto. En oh, wat smaakte die grote kop thee heerlijk na die inspannende stijging.