De slaap der onschuldigen

 Ik kon net een foto maken over de hoge muur die langs het terras van buurvrouw Jacqueline en het dorpspad loopt. Het was heel vroeg, dat is aan het licht wel te zien en ik wilde net aan mijn ochtendwandelingetje beginnen. Doodse stilte op het terras, zes jongens die de slaap der onschuldigen slapen. 

Dat was de vorige avond wel anders, toen stond er een radio aan wat heel ongewoon is in ons dorp en maakte deze jongens, allemaal een jaar of zestien, zeventien, aardig wat herrie. Herrie die alleen jongens van deze leeftijd kunnen maken. En ook herrie hoor je zelden in Le Serret. Het is Sacha, de kleinzoon van Jacqueline met een stel vrienden, zijn oma had me al gewaarschuwd toen ze hier laatst was. Ze zijn gebracht door twee ouders en logeren hier een klein weekje. Overdag is het rustig. Ze slapen lang uit en gaan dan lopend, want ze hebben geen vervoer naar de zwemplek in onze rivier. Dat is een eind lopen maar dat interesseert ze blijkbaar niet. Tegen de avond komen ze dan druk kletsend terug lopen.

We zeggen niets van die herrie, zijn zelf ook jong geweest en laten het maar zo voor die paar dagen. Verder heeft niemand er last van, het is nog rustig in het dorp. Ik weet nu al dat Jacqueline straks vraagt of de jongens zich gedragen hebben en ik ga dat met een volmondig 'ja' beantwoorden. Dat ze haar goede matrassen naar buiten hebben gesleept ben ik dan allang vergeten.