Blij met een goede vriend en fijne buren

Vanmorgen om zes uur zaten we al in de auto op weg naar Nederland. We laten ons fijne huis en ons mooie dorpje omringd door kastanjebossen achter.

De ingestorte muur is tot volle tevredenheid opnieuw opgebouwd, de steiger, betonmolen en andere materialen zijn opgeruimd. Mart kwam precies uit met het zand. Hij kwam wel stenen tekort, vooral kleine, blijkbaar teveel in de holle ruimte gegooid. Buurman Jean-Pierre had een grote hoop kleine stenen op zijn terrein liggen en nadat ik hem een mailtje had gestuurd kreeg ik al heel snel het antwoord dat Mart kon pakken wat hij nodig had.

 Wat hebben wij toch een fijne buren, eerst al Bernard die een lange middag helpt om van de omlaag gevallen stenen twee hopen te maken en dan Jean-Pierre die niet moeilijk doet over zijn stenen. En natuurlijk niet te vergeten onze goed vriend Ernest die met Mart samen een flink eind omhoog kwam met de muur.

De grond van de border was flink ingeklonken door eerst de stenen die erop gelegen hadden en daarna het werken er boven op. Ik heb het gistermiddag nog wat losgewoeld, kwam weinig plant tegen eerlijk gezegd. Maar hoop doet leven en in planten zit vaak onverwacht heel veel leven. Begin april zijn we hier weer en wie weet wat ik dan aantref. 

Wat we erg mee hadden was het weer met één dag sneeuw en veertien dagen stralende zon met temperaturen die 's middag opliepen tot 15 graden. Ik heb ontzettend veel in de tuin gedaan. Van alles geknipt en gesnoeid en in de linkerborder heb ik alle vaste planten al afgeknipt. In al die jaren dat ik hier tuinier heb ik dat nog nooit gedaan, als ik daar maar geen spijt van krijg. Ik had waarschijnlijk de zon in mijn bol.