Wandeling door de gehuchten van Issamoulenc

Gisteren kwamen onze vrienden Annelies en Ernest die een uurtje noordelijker in de Ardèche wonen naar ons toe, ze waren er al vroeg. Ernest om Mart te helpen met het werk aan de muur en Annelies en ik zouden ondertussen samen een flinke wandeling maken. Ik had een route uitgezocht die we vanuit huis konden beginnen en na de lunch lieten wij de hardwerkende mannen achter en liepen het dorp uit richting Seignebelle waarna we stegen tussen de kastanjebomen om het gehucht daarna onder ons te zien liggen.

We hebben hier prachtig weer, 's nachts nog steeds een beetje vorst en overdag een strak blauwe hemel. Volgens de weerberichten zou het gistermiddag vijftien graden zijn. Dat voelden we want wij trokken door het stijgen warm geworden al snel een laagje uit.

Het volgende gehucht waar we doorkwamen was Les Peyses. In dit huis woonde onze vriend Jan die verleden jaar juli is overleden. De luiken zitten dicht, het ziet er wat troosteloos uit. Wat hebben wij goede herinneringen aan dit huis, zijn er zo vaak gastvrij ontvangen. Jan hield van koken en ontving graag gasten.

Even boven Les Peyses zien wij stapels planken liggen, blijkbaar worden de bomen die gekapt zijn hier direct verwerkt. Dit is voor het eerst dat we dat zo zien. 

Er staat een verrijdbare zaagmachine en die heeft al heel wat bomen verwerkt want op de grond eronder lag een dikke laag fijn zaagsel.

We klimmen verder over een pad met grote stenen en komen daarna uit bij Issamoulenc Église waar we op de begraafplaats even een bezoekje brengen aan het graf van Jan.

Dit gehucht bestaat uit de kerk, met daarnaast een boerderij en nog een woonhuis. En schapen, die liepen er genoeg. 

Het is net of deze twee een gesprekje voeren met elkaar. Het schaap luistert aandachtig naar Annelies, de schapenfluisteraar.

We waren nog niet rond met onze wandeling, later meer.