Extraatje

Toen we vrijdagmiddag alles opgeruimd hadden en het ondertussen nog steeds sneeuwde merkten we dat de sneeuw het punt bereikte dat het bleef liggen en het er daardoor buiten steeds mooier uit begon te zien. Laten we gaan wandelen werd er gezegd en sportieve familie als we zijn waren er genoeg liefhebbers. Floor bleef achter met de kleinkinderen, ook goed.

Weldra begon alles met een laagje sneeuw bedekt te worden en wat ziet de wereld er dan anders uit.

Het voelde als een extraatje, op onze laatste dag die grote weilanden opeens wit te zien worden.

We vonden een bospad waarvan we dachten dat het ons weer bij het huis zou brengen. Prachtig zo tussen de bomen waar steeds meer sneeuw op kwam te liggen.

'Ma, als je het niet meer redt ga je maar zitten hoor, lopen wij door en sturen we een Sint-bernardshond naar je toe. Dat vaatje drinken we wel eerst leeg, is niet goed voor jou'. Grote lol bij mijn zonen, van je kinderen moet je het maar hebben.

En inderdaad, waar het bospad eindigde kwamen we bij een weg die onder ons lag en ons met een paar bochten weer bij het huis bracht. Het was een beetje pittig voor mij maar ik heb heerlijk gewandeld.

Toen we de volgende ochtend heel vroeg vertrokken bogen de takken van de grote dennenbomen door van de zware sneeuwval, het had de hele nacht gesneeuwd, de sneeuwschuivers reden af en aan.

Al gauw stopte het met sneeuwen en wij zijn zonder problemen en weinig oponthoud naar huis gereden.

Er is een flink pak sneeuw gevallen, de wintersportgebieden zijn er blij mee.