Jan Splinter

Onze dochter heeft het voorjaar in haar hoofd en is hard aan het ruimen in haar appartement. Ik kreeg een fotootje van haar toegestuurd van een staande lamp die ze niet gebruikte. De lamp is van ons geweest en we hebben hem meer dan veertig jaar gebruikt. Het was een dure, hij kwam bij de Bijenkorf vandaan en is eigenlijk nog steeds modern en te mooi om weg te gooien dus hebben we hem vanmiddag bij de kringloop in Reeuwijk gebracht. De Dorcas in Bergambacht waar we altijd komen was gisteren niet open. De mevrouw die de lamp aanpakte vond hem prachtig, ze keek er echt bewonderend naar. Volgens mij gaat hij mee naar haar huis zei Mart. Prima, zei ik, als er iemand gelukkig mee wordt ben ik al dik tevreden.

En ik was tevreden met een deze kleine plantenpotjes die ik daar voor een paar euro kocht. Wat ik er mee ga doen zien jullie later wel een keer als ik lekker aan het rommelen ben in mijn Franse tuin.

Toen wij naar buiten liepen stond daar een mevrouw een zware stapel tijschriften uit haar fietstas te wringen maar ze werden geweigerd bij de ontvangst goederen omdat ze te gedateerd waren. Ze  mopperde, moesten die tijdschriften weer terug in haar fietstas en 2021, hoezo gedateerd? Mag ik ze hebben, vroeg ik en blij drukte ze de stapel in mijn handen en fietste weg. Er zitten heel wat mooie pagina's in die ik eruit ga scheuren waarna ik er enveloppen van ga maken. 

Zo, dat waren twee vliegen in één klap of om een ander spreekwoord te gebruiken, zo komt Jan Splinter door de winter. Deze laatste is deze keer eens niet van mijn moeder maar van een oud collega die nogal zuinig was en dat altijd zei als ze weer eens een koopje had. Ik moest er altijd erg om lachen.