Natuurbeheer in de polder

Al fietsend in de polder zie je van alles wat een fotootje waard is. Bij een volkstuincomplex zagen we deze dame op een vlonder staan, klaar voor de wintersport, skies aan de benen. Terwijl ik een foto nam zei ik tegen Mart, als grapje, dat de kleding ondertussen wel wat luchtiger mocht. Achter de heg kwam een stem die riep 'de nachten zijn anders nog koud hoor '. Lachend gingen we op zoek naar de eigenaar van die stem die achter de heg op zijn knieën bezig was in zijn moestuin. Gezellig praatje gemaakt, over moestuinieren natuurlijk.

Al veel eerder zag ik foto's op blogs van katjes maar ik had ze nog niet gezien. Naast de oprit van de werkschuur van het Zuid Hollands Landschap stonden ze. Vanuit deze werkschuur aan de Schaapjeszijde in Ouderkerk aan den IJssel zetten medewerkers, zo'n 65 in totaal, zich in voor de natuur in de drukste provincie van Nederland. Het lijkt me een prachtig beroep.

Wij kwamen daar in de polder vlakbij elkaar drie auto's van de Muskusrattenbestrijding tegen, je zag de mannen verweg in de polder lopen.  Ook deze mensen zitten zich in voor de natuur. Als je deze foto even vergroot door erop te klikken kan je de oranje vlaggetjes zien staan die aangeven waar een klem, val of kooi staat.

Muskusratten zijn echte gravers. Een muskusrat verzet maar liefst dertien kruiwagens grond per jaar. Ze graven hun holen en gangenstelsels in met name de dijken en oevers. Dit tast de stabiliteit van onze dijken en oevers aan, met alle gevolgen van dien. Veel van de weggegraven grond komt in sloten en kanalen terecht, waardoor de waterafvoer stagneert. En ze planten zich razendsnel voort en hebben in Nederland nauwelijks natuurlijke vijanden. Een vrouwtjesmuskusrat kan drie keer per jaar jongen krijgen, gemiddeld 5 à 8 jongen per worp. Dit is een voortplantingssnelheid die de beheerders van de dijken en kades hoofdpijn bezorgt.

Ons einddoel van dit fietstochtje was een boerderij in een van de buurtschappen rond Stolwijk. Daarover morgen meer.