Vanmiddag kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis. De bioptie vindt pas volgende week vrijdag 4 juli plaats. Ik had het wel wat eerder verwacht, wat viel dit tegen, echt balen.
27 April ging ik in Frankrijk naar het ziekenhuis en wist binnen een paar uur dat ik een tumor in mijn lijf had. We zijn nu acht weken verder en ik kan nog steeds geen naam aan die tumor hangen. Ik wil niet zeggen dat dit aan me vreet, zo steek ik niet in elkaar maar ondertussen zou ik wel iets meer willen weten.
Nadat ik Mart en de kinderen had gebeld ben ik maar gaan lopen, Bovenkerk in de rondte. Dat verzet de zinnen en toen ik terugkwam had ik me erbij neergelegd dat het niet anders was. Punt.
Oh dat lange wachten dat is zo waardeloos. En je hebt er totaal geen grip op. Je mag er van balen hoor! Sterkte.
ReplyDeleteBalen ja zeker. Dat je het zo opneemt vind ik bewonderenswaardig. Dat worden nog een paar wegwerkwandelingen de komende weken.
ReplyDeleteWat ontzettend naar zeg. Het wachten is af en toe bijna ondragelijk bij dit type diagnoses.
ReplyDeleteHoe gaat het met Mart? Ik begreep uit het blog dat hij in Frankrijk is om de gasten daar te begeleiden, maar dit moet voor hem ook een nagelbijt-periode zijn. Hopelijk kan hij zijn zinnen verzetten via het metselen van muren enzo...
Dat is inderdaad echt balen. Maar het is wat het is. Gaan mokken heeft geen zin. Hoof omhoog en borst vooruit, moed houden!
ReplyDeleteNou, balen zeg. Goed dat je het eruit kon wandelen. Je hebt geen keus. Sterkte weer.
ReplyDeleteOja.. En heel veel sterkte!
ReplyDeleteEcht verschrikkelijk lijkt het me. Alles. En dan ook nog dat wachten...
ReplyDeleteWat een heisa allemaal eromheen...
ReplyDeleteDag Marthy,
ReplyDeletemooi, dat je het een soort van je af kunt lopen, want het is waardeloos... nóg langer wachten en niks weten.
Hou je haaks... we duimen voor je!
Groetjes, Marlou
Eerlijk gezegd vind ik het schandalig. Eerst zeggen ze pas na 10 dagen dat het onvoldoende cellen waren en dan laten ze je nog weer 2 weken wachten op een nieuwe bioptie. En dan weer 2 weken wachten op de uitslag? Terwijl ze weten dat het een tumor is? Belachelijk. Sorry Marty, ik wil je niet op stang jaren. Heel veel sterkte.
ReplyDeleteWat akelig die langdurige onzekerheid en wat ga je daar krachtig mee om. Bewonderenswaardig!
ReplyDeletelang geleden dat ik nog eens geblogd heb
ReplyDeleteIk verwachtte me dan ook niet aan gezondheidsproblemen
Bijzonder vervelend dat je zo moet wachten
Van harte beterschap gewenst Marthy
Sterkte en geduld wens ik je.
ReplyDelete