Een groot goed

Hoe het na morgen met het wandelen zal gaan weet ik natuurlijk niet dus ik heb deze week nog iedere ochtend gelopen. Het is er ook weer voor, niet te warm en niet te koud, precies goed. Meer dan een kilometer of vijf loop ik niet, ik kan duidelijk voelen dat ik sneller moe word door de tumor in mijn lijf. Die is groter geworden las ik in het verslag over de CT scan die ik afgelopen zaterdag heb gehad. Hij was 7 cm en nu is de afmeting 8.5 cm. Geen leuk bericht.

Het goede nieuws is dan weer dat men veel positiever is over de vlekken op de lever, die zien er nu beter uit ten opzichte van de eerdere PET-CT scan. Ik krijg vanmiddag nog een telefoontje om het een en ander te bespreken. 

Het is ondertussen voor mij een situatie geworden van leven tussen hoop en vrees waarin ik probeer zo rustig mogelijk te blijven en dat lukt me tot nu toe vrij goed. Dat laatste is niet te voorspellen, iedereen reageert weer anders op een ernstige ziekte en er zullen ongetwijfeld ook voor mij hele moeilijke momenten komen waarmee ik me geen raad weet. Wat ben ik blij met alle steun die ik ervaar, dat is een groot goed.