Narcis en Viktor

Tussen alles wat ik lees zitten heel vaak boeken die ik als gemiddeld bestempel. Dat zijn de boeken die gewoonweg lekker weglezen. Dan zijn er de goede boeken. De verhalen waarbij ik op het puntje van mijn stoel ga zitten. Of die ik in één ruk uit lees. En dan is er slechts een enkeling die me weet te ontroeren, die onder mijn huid kruipt en die me nog een lange tijd bijblijft. Zo een boek las ik een week of twee geleden: Narcis van de auteur Judith Fanto. 

Na de dood van zijn moeder moet de tienjarige Manno van Haarlem naar wereldstad Wenen. Hij komt in huis bij een tante, een verschrikkelijk mens en hij is eenzaam, wanhopig eenzaam. Op een zomerkamp sluit hij vriendschap met vijf leeftijdsgenoten en hij treft hen jaar in jaar uit uit. Zij delen hun vriendschap maar dan worden ze volwassen en dan blijkt dat de een uit een socialistisch nest komt, de ander is Jood en weer een ander schuift langzaam de rechtse kant op. Dan naderen we de tweede wereldoorlog en wat is dan sterker, is de vriendschap sterker of zijn de verschillen sterker?

Een ontroerend boek, prachtig proza en een genot om te lezen.

Eerder schreef Judith Fanto de roman Viktor, het was haar debuut. Het is gebaseerd op de lotgevallen van de Weens-Joodse familie van Fanto. Viktor heeft echt bestaan.

Geertje Rosenbaum, de jongste telg van de familie, rebelleert tegen de angst en schaamte waarmee de Rosenbaums hun Joodse identiteit beleven. Wanneer houdt haar familie nu eindelijk op met onderduiken? En waarom wordt Viktor, de broer van haar grootvader, doodgezwegen? Als Geertje op onderzoek uitgaat, stuit ze op een onwaarschijnlijk familiegeheim.

Ook een prachtig boek maar Narcis geep me meer aan dus die mocht bovenaan.

Lees ze alletwee, uren leesgenot.