Ik wist dat we langs de Waaldorpervlakte zouden fietsen en ik keek uit naar bordjes zodat we het monument konden bezoeken, we waren er nog nooit geweest terwijl ik zo vaak van plan was om dat eens te doen. We kwamen inderdaad bordjes tegen, we moesten van het fietspad af en een smal schelpenpad in lopen.
Als eerste zagen we hoog op een duin de klokkenstoel met de luidklok. Ieder jaar tijdens de herdenking op 4 mei wordt de klok geluid, iedereen zal dit geluid wel in zijn geheugen hebben.
De vier houten fusilladekruisen zijn op 3 mei 1946 door een
groepje verzetsvrienden op de Waalsdorpervlakte geplaatst. Die dag werd daar de
eerste dodenherdenking van Nederland georganiseerd; een stille tocht vanaf het
Oranjehotel naar het monument.
De bronzen kruizen die er nu staan zijn replica’s van de vier oorspronkelijke fusilladekruizen.
Het monument op de Waalsdorpervlakte in Den Haag is
opgericht ter nagedachtenis aan de medeburgers, waaronder veel
verzetsstrijders, die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de bezetter in de
duinen aan de rand van de stad zijn gefusilleerd, 215 van hen kwamen vanuit het
nabijgelegen Oranjehotel.
Deze vier kruizen stonden ooit op de Waalsdorpervlakte. Ze
werden in 1946 gemaakt van houten executiepalen die tijdens de Tweede
Wereldoorlog door de Duitse bezetter werden gebruikt. De palen hangen nu in het Oranjehotel, dit was de bijnaam voor de Scheveningse
gevangenis tijdens de Tweede Wereldoorlog. Sinds 2019 is het een
herinneringscentrum én museum.
De meeste informatie heb ik van de site van Nationaal Comité 4 en 5 mei. Er staat nog veel meer op maar ik stopte met lezen, de tranen stonden me in de ogen wat ik ook al had op de herdenkingsplaats.

Ja kippenvel.
ReplyDeleteDeze plek zegt mij heel veel. Mijn vader kwam er elk jaar en wij, zijn kinderen, zijn kleinkinderen en later ook nog achterkleinkinderen waren daarbij. Het is voor onze familie een zeer emotionele herdenkingsplaats.
ReplyDeleteMooi! Ik ben van jongs af opgegroeid met de Dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte. Nog altijd vind ik dit passender dan de stilte op de Dam.
ReplyDeleteDeze blog is heel gevoelig snaartje. Wij zijn nooit geweest. Wij hebben hele kleine familie gehad. Nu zijn nu niet meer. Wij zijn met de drieën over gehouden. Maar deze blog sta ik stil voor.
ReplyDeleteIk word er ook stil van, Marthy. Ben er nog nooit geweest. Dat komt vooral omdat ik altijd een plaatselijke herdenking bijwoon.
ReplyDeleteHeel indrukwekkend.
ReplyDelete