Skip to main content
Op de bovenste rij van het dorp, naast het huis van Jany staat het huis van monsieur Vallet. Het is het familiehuis van zijn vrouw, die er ook geboren is. Zij zijn de oudste bewoners van Le Serret, monsieur Vallet wordt 10 oktober 87 jaar, zijn vrouw is iets jonger. Maar jammer genoeg woont madame Vallet niet meer in het dorp. Zij begon te dementeren maar werd nog liefdevol door haar man verzorgd, weliswaar met hulp van de thuiszorg. Totdat hij eind januari van dit jaar na sneeuwval voor zijn huis uitgleedt en zijn bovenbeen brak. Monsieur Vallet lag voor lange tijd in het ziekenhuis en zijn vrouw werd opgenomen in een verzorgingstehuis waar zij niet meer uit zal komen. Nu zit hij daar alleen in dat huis, krijgt thuishulp en zijn kinderen komen vaak, maar toch.....
Ik heb even met hem zitten praten en toen hij vertelde dat zijn vrouw hem niet meer herkende rolde de tranen over zijn wangen. Ik heb me voorgenomen om meer bij hem op bezoek te gaan.
Gevelsteen boven een deur van het huis van Mr. Vallet.
Kan me helemaal vinden in reactie van Emie. Lief die burenzorg.
ReplyDeleteMoet je doen... af en toe bij hem op bezoek gaan. Dat gaat hem echt deugd doen...
ReplyDeleteZo erg voor hem dat zijn vrouw hem niet meer herkent... we hebben hier net hetzelfde voor met mijn schoonouders. Zo'n aftakeling wens je niemand toe.
Mooie foto maakte je van monsieur Vallet.
Ik had er moeite mee om weg te gaan, Emy, en hem alleen achter te laten. Ik kon merken hou fijn hij het vond dat ik een praatje met hem kwam maken.
ReplyDeleteZo intens droevig, dat zijn vrouw hem niet meer herkent. Hartverscheurend! Goed idee om zo nu en dan even aan te wippen bij meneer, zolang je nog in Frankrijk bent.
ReplyDeleteWat is het toch een verschrikkelijke ziekte!
ReplyDeleteDat is zeker waar, Bettie. Wij hebben zelfs twee mensen in onze vriendenkring van onze leeftijd, rond de vijfenzestig, die het beginstadium van Alzheimer hebben. Niet te bevatten!
ReplyDeleteAch wat triest.. Weet je, dit soort verdrietige dingen blijven altijd achter de voordeur. Wij zien alleen maar de mooie huizen en dorpjes, maar weten niets van het leed dat er vaak verborgen ligt... Dank je wel voor het delen!!
ReplyDelete@Villa Zeezicht: In dat piepkleine dorpje van ons schuilt heel wat achter de voordeuren. Ieder huisje heeft zijn kruisje, zei mijn moeder vroeger altijd.
ReplyDeleteHet heeft hem goed gedaan om over zijn vrouw te kunnen praten. Een beetje aandacht voor een mens in nood kan wonderen doen! Het blijft een triest verhaal...
ReplyDeleteOndanks alles vind ik het een sfeervolle foto.
lieve groet
We weten voor ons zelf ook niet wat de toekomst voor ons in petto heeft, Jolanda. Hoe gaan we oud worden, kunnen we bij elkaar blijven? Problemen zal het ongetwijfeld geven, dus proberen wij, mijn man en ik, maar in het nu te leven en veel te genieten.
ReplyDeleteIs dit het huisje, wat helemaal bovenaan ligt? Ook al zo'n mooi plekje
ReplyDelete