Verre familie

Sinds een week heb ik weer contact met een nicht van mij die in Nieuw Zeeland woont. Verleden jaar om deze tijd deed ik nog een poging om haar te bereiken, maar dat mislukte. En dan opeens, via Facebook een berichtje. Wat is dat leuk! Zij is de jongste dochter van mijn oom Frans, de jongste broer van mijn vader. Nadat deze in de oorlog in Duitsland te werk was gesteld en daarna in Indonesië vocht vertrok hij begin vijftiger jaren naar Nieuw Zeeland waar hij een bestaan opbouwde. Wat herinner ik me nog goed de blauwe luchtpostvelletjes waarop hij zijn brieven schreef, ik wou dat ik ze nog had. Hij had een grote boerderij en schreef dan over het land, over zijn vee. Ik hing aan mijn moeders lippen als ze de brieven, doorspekt met Engelse woorden, voorlas en nam me als kind al voor om daar in dat verre land ooit een kijkje te gaan nemen. Dat deden Mart en ik in 1993 en op de foto hieronder die ik toen nam zou oom Frans mijn vader kunnen zijn, gebogen over zijn bonen. De familietrekken, die verweerde kop, die armen bruin maar onder dat shirt het vel spierwit. Hij is maar twee keer terug in Nederland geweest en logeerde dan meestal bij mijn ouders, ook een keer een paar dagen bij mij in Stolwijk waar hij ging vissen met onze Bas. Hij was onze lievelingsoom, het was een geweldige vent. En dan nog wat leuks. Via nicht Lesley reageerde een achternichtje wat al veertien jaar in Australia woont. Zij is een dochter van mijn nicht Janny en kleindochter van oom Adriaan. Er zijn ondertussen al heel wat berichtjes heen en weer gegaan, dat snappen jullie wel. Zomaar een deel familie erbij en dat via het wereld wijde web. Mooi!