Skip to main content
Het leuke van mijn ochtendwandelingetjes is dat ik mijn buren wat meer zie en spreek. Zo kom ik bijna iedere ochtend monsieur Veysan tegen. Hij heeft slechte knieën, artrose en wil in beweging blijven. Vanochtend vroeg ik hem of hij niet geopereerd kon worden en hij vertelde dat dat wel kon maar dat hij daarna zijn knieën niet meer goed kon buigen en hij wilde zo graag in zijn groentetuin blijven werken. Ik heb altijd een beetje moeite om aan iemand te vragen of ik een foto mag nemen en bij hem durfde ik dat eigenlijk niet zo goed omdat hij bekend staat als niet al te makkelijk. Toch deed ik het en tot mijn stomme verbazing vond hij het prima en ging er zelfs voor zitten. Zijn hondje kreeg de opdracht om lief naar mij te kijken. Ik heb me nu voorgenomen om eens aan wat meer mensen te vragen of ze willen poseren.
Ik was blij met de foto, Annelies. Het is zo'n mooie herinnering voor later.
ReplyDeleteHa weer zo'n olijkerd...leuk hondje ook!
ReplyDeleteJe moet het natuurlijk altijd eerst netjes vragen, vooral als je de foto ook nog eens op internet gooit, maar het is een hartstikke goed idee om je dorpsgenoten zo te vereeuwigen. Lekker spontaan ook. Ik vind het een prachtig portret van monsieur et le petit chien. Hoe heet dat leuke hondje trouwens?
ReplyDeleteJa Lot, ik vind het sneu voor hem want hij heeft echt veel pijn maar wil beslist niet geopereerd worden. Bang voor een operatie misschien?
ReplyDeleteIk heb geleerd van jouw blogberichten over Amsterdam, Bertie. Daarna dacht ik dat ik dat ook meer moest doen, mensen gewoon vragen op ze op de foto willen.
ReplyDeleteOok in Marokko was mensen fotograferen moeilijk.
ReplyDeleteOp de een of andere manier kwam mijn reactie niet bij jou door. Terwijl ik je wilde schrijven dat jij wel wat met leuke oude Fransmannen hebt!
ReplyDeleteAch in Staphorst is het ook al niet makkuluk😎
ReplyDelete