Ik maak ontzettend veel foto's, iedere dag. Een groot deel daarvan gaat naar de prullenbak en veel van wat er over blijft gebruik ik voor mijn blog. En die foto's blijven daarna dan in mappen zitten op mijn laptop. Regelmatig schrijf ik alles over op een externe harde schijf. En dat is het dan, meer wordt er niet meer mee gedaan. Tot voor een paar jaar geleden maakte ik fotoboeken. Heerlijk om te doen en ik was er eigenlijk best goed in. En vóór het digitale tijdperk plakte ik alles in, bij mij geen dozen losse foto's, kastplanken vol fotoboeken heb ik. Totdat ik op een zeker moment me begon af te vragen wat ik met al die fotoboeken moest. Zouden mijn kinderen ze nog wel willen hebben als ik er niet meer ben? Ik betwijfel het. Nu stuur ik een of twee keer per jaar per Wetransfer alle gezamenlijke vakantiefoto's en foto's van de kleinkinderen naar de schoondochters zodat die bewaard blijven. En verder laat ik het maar zo. Toch kijk ik veel naar mijn foto's op de laptop, regelmatig scroll ik door een map. En het gebeurt ook nog wel dat ik een oud album uit de kast trek en even zit te genieten van foto's van jaren geleden. En na mijn heengaan, ach ze zien maar wat ze ermee doen.
Helemaal herkenbaar. Ik heb zelfs de negatieven van de foto's nog. Ben begonnen met scannen, maar het is onbegonnen werk, en eigenlijk vind ik het nutteloos. Vakantieboeken maak ik wel, dat is overzichtelijk. Gelukkig ben ik hier niet alleen in, merk ik. Gelukkig maar.
Na mijn dood mogen mijn kinderen met heel veel dingen, niet alleen met mijn foto's, doen wat ze willen. Ik vertel ze dat ook regelmatig, wil niet dat ze zich aan bepaalde dingen moeten houden. Manlief denkt er ook zo over.
Ik gooi ook geen goede foto's weg, Jeanne. Ik heb de gewoonte om vaak meerdere foto's van één onderwerp te maken met het idee dat er dan eentje door de keuring komt en de rest gaat dan weg. Dat is inderdaad het fijne van al die foto's en ook van mijn blog, het is mijn geheugen, mijn dagboek zeg is weleens.
Ja dat was het voor mijn ouders ook, hun waarde. En juist daarom gooi je dat niet zo snel weg. Geen idee wanneer dan wel, het is net 1 jaar geleden dat moeder als laatste overleed.
Ik mag het niet hopen, Mirjam, maar als ik ooit brand krijg in mijn huis, hoop ik dat ik de kans krijg mijn fotoalbums te redden. Ik zou ze niet graag missen.
Ik heb al die fotoboeken nog in kasten staan Stefanie, boven en beneden, kan ik er in ieder geval nog eens eentje pakken. En over dat vreugdevuur...goed idee, ik zal het mijn kinderen melden;-)
Helemaal herkenbaar. Ik heb zelfs de negatieven van de foto's nog. Ben begonnen met scannen, maar het is onbegonnen werk, en eigenlijk vind ik het nutteloos. Vakantieboeken maak ik wel, dat is overzichtelijk. Gelukkig ben ik hier niet alleen in, merk ik. Gelukkig maar.
ReplyDeleteSterkte ermee, dat moet een heel werk zijn.
ReplyDeleteHaha.
ReplyDeleteNa mijn dood mogen mijn kinderen met heel veel dingen, niet alleen met mijn foto's, doen wat ze willen. Ik vertel ze dat ook regelmatig, wil niet dat ze zich aan bepaalde dingen moeten houden. Manlief denkt er ook zo over.
ReplyDeleteIk gooi ook geen goede foto's weg, Jeanne. Ik heb de gewoonte om vaak meerdere foto's van één onderwerp te maken met het idee dat er dan eentje door de keuring komt en de rest gaat dan weg. Dat is inderdaad het fijne van al die foto's en ook van mijn blog, het is mijn geheugen, mijn dagboek zeg is weleens.
ReplyDeleteJa dat was het voor mijn ouders ook, hun waarde. En juist daarom gooi je dat niet zo snel weg. Geen idee wanneer dan wel, het is net 1 jaar geleden dat moeder als laatste overleed.
ReplyDeleteIk mag het niet hopen, Mirjam, maar als ik ooit brand krijg in mijn huis, hoop ik dat ik de kans krijg mijn fotoalbums te redden. Ik zou ze niet graag missen.
ReplyDeleteIk heb al die fotoboeken nog in kasten staan Stefanie, boven en beneden, kan ik er in ieder geval nog eens eentje pakken. En over dat vreugdevuur...goed idee, ik zal het mijn kinderen melden;-)
ReplyDelete