Wit, glad en mistig

Gisterochtend vroeg werd ik in mijn bedje in Volendam wakker van getik op de ruiten. 'Regen' zei ik, maar de man zei 'hagel' en hij had gelijk want toen we even later uit het raam keken was de wereld met een dun wit laagje bedekt. Via de haven van Volendam liepen we na een stevig ontbijt het dorp uit maar dat viel nog niet mee. Er lag een dun laagje ijs op de bestrating en glibberend en glijdend bereikten we gelukkig heelhuids de IJsselmeerdijk waar het wat beter lopen was.

Onderaan de dijk passeerden we regelmatig een wiel. Dit is een diepe, ronde of ovale plas, ontstaan bij een doorbraak van een dijk. Gelegen achter de gedichte dijk en aan de jaartallen kon je zien hoe lang geleden dit gebeurd was. Wat heeft ons volk toch altijd moeten strijden tegen het water.

Via het kleine plaatsje Katwoude liepen we Monnickendam in waar we  koffie dronken, deze keer met zelfgemaakte appeltaart, wat te proeven was. Ook hier ging de route door het stadje wat een paar mooie plaatsjes opleverde. 

Buiten Monnickendam passeerden we een groot gemaal met een mooi gedicht van Ida Gerhardt. Ondertussen werd de wereld steeds kleiner en moesten we vanaf de dijk de weg oversteken en de polder in waar we op een gegeven moment  kriskras door de weilanden onze weg moesten vinden, geen teken te zien. Gelukkig bleek ons richtingsgevoel juist te zijn en ontwaarden we eindelijk het bekende rood-witte LAW teken waardoor we op een pad kwamen wat ons naar door de weilanden naar onze auto bracht die bij Uitdam op de dijk stond. Zonder gladheidsproblemen waren we aan het eind van de middag weer thuis.