Even terug en dan snel vooruit

Eigenlijk hoor je op een dag als vandaag terug te kijken maar ik ben meer van het vooruit kijken. Alhoewel, het was een bijzonder jaar, voor de wereld en voor ons persoonlijk dus vooruit, heel even. De pandemie die de wereld trof was en is natuurlijk verschrikkelijk. Veel mensen zijn hun leven verloren, anderen raakten hun baan kwijt of hun bedrijf kwam in gevaar. Maar wij als gepensioneerden en nog in goede gezond hadden er eerlijk gezegd weinig hinder van. Wij konden, weliswaar voorzichtig, onze gang gaan. Goed, we konden niet knuffelen en met het kerstdiner niet met het hele gezin aan tafel zitten maar er zijn ergere dingen in deze wereld, laten we dat alsjeblieft niet vergeten.

En dan de goede dingen van dit jaar. Wij namen het besluit om onze winkel en het woonhuis daarachter te verkopen en dat lukte vrij snel. Voor een tijdje bij onze dochter ingetrokken want naar Frankrijk vertrekken werd door de Corona de pas afgesneden. Toch konden we daar half juni voor een paar maanden alsnog heen en wat hebben we daar genoten. Ondertussen lukte het ons ook nog om een prachtig appartement te kopen waar we ondertussen met veel plezier wonen. Dus terugkijkend zijn wij eigenlijk bofkonten. 

En vooruit kijkend hoop ik op een mooi jaar waarin de Corona de kop wordt ingedrukt. Ik sta straks voor in de rij om een vaccinatie te halen, niet echt voor mezelf maar vooral voor alle jonge mensen die verder moeten met hun leven. Het credo van mijn moeder was altijd: 'Als je jong bent moet je genieten' maar ik ben bang dat veel jongeren hun leven op dit moment geen lolletje vinden. 

En wat heeft die foto van dat huis nu op dit blog te maken. Het is een van de huizen die ik fotografeerde voor de Beeldbank. Het is natuurlijk geen boerderij maar ook dit soort huizen gaan op de foto omdat ze in landelijk gebied liggen. Maar zien jullie die hond daar achter dat hek. Die maakte het mij de eerste keren onmogelijk om daar te fotograferen. Hij gaat verschrikkelijk te keer en springt een halve meter boven het hek uit. Zelfs Mart deed een paar passen terug. Maar de derde keer kon ik ongestoord foto's maken, de hond was nergens te bekennen. Ik vind dit een ontzetten leuk project en ik hoop in het komende jaar nog veel mooie boerderijen te fotograferen en daarbij veel leuke praatjes te maken.