Niersteenvergruizer

Nadat de datum twee keer verschoven was mocht ik gisteren dan toch eindelijk onder de niersteenvergruizer in het Alrijne ziekenhuis in Leiderdorp. Niet dat ik er naar uitgekeken had wat de behandeling betrof, ik had wat teveel verhalen gehoord over pijn en daar had ik ondertussen genoeg van gehad.

Ik kreeg 4000 schokgolven in drie kwartier tijd en de pijn was om te doen, net op het randje weliswaar. Ik had daarvoor een uur voor de behandeling 100 mg diclofenac gekregen. Men start met het opsporen van de steen met röntgendoorlichting en als dan de steen goed in beeld is wordt er een beetje warm water gegoten tussen je rug en de tafel. Daar lig je op een rubber mat zonder kleding met alleen een operatiejasje. Het water zorgt voor de geleiding van de schokgolven. Daarna wordt de vergruisbol automatisch onder de tafel geschoven en tegen je huid aan geplaatst. 

De vergruizer richt schokgolven op de steen. De schokgolven zijn hoorbaar als tikken en voelen aan als elastiekjes, die tegen de huid worden geschoten maar dat is wel heel simplistisch voorgesteld. De kracht van de schokgolven wordt langzaam opgevoerd en na elke 1000 schokgolven (tikken) slaat uit veiligheidsoverwegingen de machine even af, maar wordt direct weer herstart. 

Over twee weken heb ik een afspraak met de uroloog, vooraf moet ik een röntgenfoto laten maken.  Dan hoop ik te horen te krijgen dat de vergruizing gelukt is, anders mag ik nog een keer. Die zeef op de foto heb ik gisterenmorgen bij de kringloop gehaald, wij hebben geen winkel in huishoudelijke artikelen meer op het dorp, en die gaat dienen om mijn plas te zeven om zodoende gruis of steentjes op te vangen. Ik juich het hele appartemntengebouw bij elkaar als ik het eerste stukje steen in die zeef hoor tikken.