Heen en terug naar Privas

Dat heb ik nou altijd met schapen. Voordat ik mijn fototoestel kan pakken beginnen ze al te lopen en zijn ze binnen de kortste keren achter een heuvel verdwenen. Dan kan je toch beter met koeien te maken hebben, die zijn nieuwsgierig en komen altijd naar het hek gelopen waar je dan rustig de dames kan portretteren.

We waren onderweg naar Privas op de fiets waar we een dringende boodschap moesten doen. Onderweg zagen we deze vogelverschrikker staan die door een echte creatieveling gemaakt moet zijn. Er zijn mooie kleurige stoffen gebruikt en de pop is van boven tot onder geweldig uitgevoerd.

Bij Privas pakten we een stukje Groene Route en zagen we dit viaduct, tenminste, ik denk dat dat het is. Kort daarvoor zagen het fietspad afbuigen dus we gaan daar een volgende keer op verkenning.

In Privas ben ik de biowinkel even binnen gelopen voor hun broodmeel wat ik eens wilde proberen. Je kon het daar zelf in een zak scheppen.

Ondertussen hadden we trek in koffie met wat erbij dus en liepen met onze fietsen in de hand naar een gezellig plekje waar we meestal koffie drinken als we in de stad zijn. Alle huizen aan dit pleintje zijn beeldschoon met van die mooie balkonnetjes.

'Dat wat erbij' werden twee appelgebakjes met amandelen, heerlijk natuurlijk en ik kocht ze in een patisserie vlakbij. Een appelflap van bladerdeeg gaat in een zakje, een gebakje gaat in een doosje. Zo hoort dat in Frankrijk.

Op de terugweg kwamen we voordat we flink gingen stijgen langs dit huis. Jaren geleden stonden er op de velden voor het huis allerhande gewassen, fruit en groenten en naast het huis tegen de helling een grote wijngaard. De bewoners, een echtpaar, waren kwekers en altijd bezig als we met de auto deze route namen. Nu zag ik op de heenweg een oude vrouw in de deuropening van het huis staan en op de terugweg zag ik onder een afdak twee stoeltjes en een tafeltje staan. Daaruit put ik de hoop dat haar man ook nog leeft en dat ze samen van hun oude dag genieten na een werkzaam leven.