Die eeuwige strikken

Toen ik jong was zaten er verschillende kapsalons op de Voorstraat in Noordwijk maar meestal gingen wij als kind naar deze, kapper Butzelaar. Toen ik gisteren mijn jongere zus aan de telefoon had en het over onze vroegere kapper had wist ze onmiddelijk zijn naam te noemen en ze wist zelfs nog een rijmpje over de goede man: 'Butzelaar, Butzelaar, wat staan je benen raar'. Leuk dat je als zussen elkaar aanvult in je herinneringen.

Het was eigenlijk een herenkapper maar kinderen knippen deed hij ook. 

Links van de kapsalon was het politiebureau en rechts in het witte pand zat de notaris, ik weet het nog precies.

De oudste meisjes in ons gezin hebben heel lang strikken in het haar gedragen, ik zat hier in de tweede klas lagere school en droeg nog steeds een grote witte strik in het haar. Mijn oudere zusjes droegen hier al schuifspeldjes, die hadden dan ook prachtig stevig haar. De ouste donker golvend haar en de zus boven mij echte krullen. Schuifspeldjes hielden bij mij niet in dat dunne haar dus ik moest nog een strik dragen.

Een jaar of twee later mochten mijn jongere zusje en ik, na veel gezeur van onze kant, dan eindelijk naar de kapper om 'modern 'geknipt' te worden. Als enige twee van het grote gezin hadden wij stijl haar, nou ja, de kapper noemde mijn haar als troost 'gewillig'. We hebben het allebei altijd kort gedragen.