Hoe het begon 8

In de herfst van 1995 vertrokken we met vrienden voor een week naar de Ardèche.  Gewerkt werd er niet, we deden alleen maar leuke dingen, onder andere een bezoek aan een schapenboerderij.

En we reden naar het zuiden van de Ardèche waar we op bezoek gingen bij een wijnboer die ons alles uitlegde over het proces van de druivengroei en het wijnmaken. Het was een Belg, zo'n leuke man en hij nam echt de tijd voor ons. Hij werkte niet echt meer mee, zijn kinderen hadden het bedrijf overgenomen maar zo nu en dan een bezoeker ontvangen deed hem plezier, hij was trots op zijn produkt.

We maakten de mooiste wandelingen, waren hier behoorlijk gestegen, dat ging in die tijd nog wat makkelijker met de knietjes.

Ik kan me herinneren dat we hier verdwaald waren, ik snapte niets van onze route. Nu zou ik het zo weten want we staken hier de de rivier de Beaume over die uitkomt in de Ardèche en ik heb me gewoon in die bochten van die twee rivieren vergist.

Het was mei 1996 en in de noordelijke Ardèche kleurde de hellingen geel van de bloeiende brem. En ik was daar om ervan te genieten, alleen. Ik was met de trein gekomen, overgestapt in Parijs met als eindstation Valence. Daar liep ik naar de overkant van de Rhôhne naar Saint Peray waar ik overnachtte bij  Patrice en Sylvie, die hun tweede huis bij ons in het dorp hadden. Ik heb dit daarna nog jaren gedaan, meestal rond de Hemelvaart. Het eerste jaar nam ik een route van twee dagen, ik sliep in een hotelletje in Saint Laurend du Pape.

Wat ik daar in mijn uppie deed? Niets meer dan wat tuinieren, lezen en op mijn bromfietsje wat ik in de schuur had staan boodschappen doen. Ik genoot in dat weekje, kwam weer als herboren terug in Nederland.

En ik maakte in mijn eentje mooie wandelingen.