Nou, daar lig ik dan eindelijk aan het infuus en dat ging niet één, twee, drie. Ik heb blijkbaar niet al te makkelijke bloedvaten, zit in de familie zeggen mijn zussen, afgelopen zaterdag ging het ook al mis. Toen had ik meer medelijden met de verpleger die er bloednerveus van werd dan met mezelf. Uiteindelijk haalde hij er een echografieapparaat bij en toen lukte het. Men kan dan de locatie van een bloedvat op een beeldscherm zien en zo makkelijker prikken zonder te hoeven voelen of gissen. Dit pijnlijke zoeken gebeurde nu weer en na drie keer prikken werd het echoappaat er weer bij gehaald.
Ik vertelde de verpleging dat ik weleens mijn oudste zus naar het AVL reed voor behandeling en dat zij dan in de auto al zat te huilen om de pijn van het prikken wat niet wilde lukken. Ik moest bij die herinnering zelf ook een beetje huilen, vond dat toen zo erg voor haar. Afgelopen, werd er gezegd, voortaan ga je eerst naar een speciale afdeling waar ze onder begeleiding van echografie het infuus plaatsten. Opgelost.
We waren al vroeg in het ziekenhuis en na het hartfilmpje hadden we nog tijd om de medicijnen op te gaan halen bij de ziekenhuisapotheek. Pff, een grote zak vol maar alles werd stuk voor stuk zorgvuldig uitgelegd. Eenmaal aan het infuus hebben Floor en ik nogmaals de toediening van de medicijnen doorgenomen met de verpleging.
De tijd om alles via infuus toe te dienen was van half tien tot vijf uur gepland maar ik ging sneller. In de eerste uren wordt je ieder half uur gecontroleerd op bloeddruk, temperatuur enz. en alles was steeds goed bij mij. Men kan bijwerkingen krijgen zoals misselijkheid, vermoeidheid of pijn. Om kwart voor twee zei een verpleegkundige dat ik mijn dochter mocht bellen zodat zij kon gaan rijden, het laatste zakje werd aan de infuusstandaard gehangen en dat zou nog een half uur in beslag nemen.
 |
| Ik kreeg een bed toegewezen, was comfortabeler voor een langere tijd liggen maar ook in de kamer stonden twee van deze stoelen waar de hele dag door mensen kwamen te zitten voor kortdurende behandelingen via een infuus. Je krijgt verhalen te horen die opwekkend zijn maar ook hele droevige. Het hoort erbij op deze afdeling maar of dat ooit gaat wennen, ik denk het niet. |
Dat verliep dus soepeltjes. Dat prikken kan heel vervelend zijn. Ik dacht dat zo'n echo-apparaat alleen nog maar in Japan voorhanden was. Goed dat je regelde dat het standaard gebruikt gaat worden. Kleine moeite en het bespaart heel wat ongemak. Keep going 👍🍀
ReplyDeleteFijn dat het vlugger ging dan verwacht en dat je niet misselijk werd of pijn kreeg.
ReplyDeleteHeb je trouwens je nieuwe bril al op ?
Ik heb er niet zo heel verstand van, maar ik heb weleens van een PICC-lijn gehoord. Die wordt ingebracht, blijft zitten en dan hoeft er niet steeds opnieuw geprikt te worden. Misschien is dat iets voor jou?
ReplyDeleteEen PICC-lijn wordt gebruikt bij mensen die voor langere tijd in het ziekenhuis liggen maar bij mij zal er in principe maar eens in de drie weken een infuus nodig zijn. Ik zag het dit afgelopen weekend op de kamer waar ik lag in gebruik.
DeleteGoed dat ze daar snel op reageerden.
ReplyDeleteJa hoor Toos, ik heb mijn nieuwe bril al op. Zit heel prettig.
ReplyDeleteHet is wel een totaal andere wereld dan waar je eigenlijk wilt zijn. Zo fijn dat het infuus aanbrengen goed geregeld is en ook dat je je na afloop niet naar voelde. Ga zo door!
ReplyDeleteAan de ene kant kunnen andere mensen die ook iets hebben je laten zien dat je niet alleen bent, dat je niet de enige bent. Dat is misschien fijn.
ReplyDeleteAan de andere kant is geconfronteerd worden met óók nog andermans lijden misschien niet zo fijn.
Ik ben blij dat je door deze eerste dag heen bent.
Ja Marthy het is lastig en kan pijnlijk zijn wanneer je moeilijk te prikken bent(weet er alles van)Hopelijk gaat het de volgende keer wel snel lukken.Maar neem maar van me aan dat er nog meer methoden zijn om intraveneuze lijnen en poorten aan en in te brengen mocht dat nodig zijn en je behandelende artsen zullen jou er vast op wijzen wanneer dat aan de orde is.Ook het medicijn gebruik thuis gaat jou vast snel goed af,laat ze in het zicht liggen zodat je niet vergeet in te nemen en zet je wekker met tijden op tf als extra herinnering.
ReplyDeleteOver paar weken herken ken je elk pilletje aan vorm,kleur en buitenkant😀.
Goede zondag gewenst.
Opstart gedoe, maar voor het prikken is dus een oplossing gelukkig. Stap 1 is gezet. Fijne zondag, Marthy!
ReplyDeleteIk kreeg een port-a-catch ingeplant voor de chemo. (Zes keer om de drie weken). Daardoor veel gezoek en geprik vermeden. Na de behandeling werd die weer verwijderd. Gebeurt onder lokale verdoving.
ReplyDeleteBloedprikken is moeilijk te vinden. Hoop gedoe. Gelukkig goede oplossing kunnen doen. Gelukkig lukt het. Het is wel handig d picc-lijn gebruiken daar. Eerste keer heb je chemo achter de rug. Wat fijn dat je niet zo last kreeg. Gistermiddag had je gewandeld. Lukt het beetje? En nu even rustig aan doen. Ik vind jou erg dapper. Nogmaals heel veel sterkte ermee.
ReplyDeleteWat een ellende allemaal. Nu maar hopen dat alles goed gaat. Met jouw doorzettingsvermogen heb je al een goede start gemaakt.
ReplyDeleteIk had nog niet eerder gehoord van dat echo apparaat om een naald in te brengen. Dat scheelt voor jou in elk geval veel ellende.Ik hoop dat de chemotherapie goed aan slaat, Marty!!
ReplyDeleteGelukkig, de eerste keer zit erop. Dat geeft moed voor de volgende keer. Hopelijk voel je je nog steeds lekker.
ReplyDeleteWaardeloos dat het bloedprikken zo rot ging, maar wel heel fijn dat je de volgende keer gelijk doorkunt naar een speciale afdeling daarvoor. Je nieuwe bril staat je goed.
ReplyDeleteDe kop is eraf! Gelukkig viel het me op het infuus inbrengen na dan.
ReplyDeleteHoi Marthy ik wens je heel veel sterkte en kracht met de gemokuur en vind je erg dapper dat je dit allemaal moet doorstaan .Lieve groet Jopie
ReplyDelete