Ik kan het niet uitstaan

Gisteren had ik een lange dag in het ziekenhuis. Om 13.00 uur een afspraak bij radiologie voor opnieuw een echo en schildklierpunctie. Maar de afspraak bij de neuroloog was al om 9.00 uur en en aan die tijd viel niets te veranderen omdat het een spoedafspraak was. Het zij zo, ik nam mijn e-reader mee en zou me wel vermaken. Oudste bracht me, jongste zou me 's middags ophalen.

Ik kreeg een onderzoek door een arts-assistent en dat was zeer grondig. Hij stelde vragen over de klachten en voerde een lichamelijk onderzoek uit, waarbij het hele lichaam maar vooral de benen en handen werden onderzocht op pijn, tastzin, reflexen en kracht. Na overleg te hebben gehad met de neuroloog kwam hij terug om me te vertellen dat ik polyneuropathie heb en legde daarover het een en ander uit. 

Bij polyneuropathie is er schade aan je zenuwen. Zenuwen zijn een soort ‘draden’ in het hele lichaam die seintjes doorgeven. Sommige zenuwen geven seintjes aan je spieren, zodat je kunt bewegen. Andere zenuwen geven seintjes naar de hersenen, zodat je kunt voelen. Bij schade aan je zenuwen heb je pijn of een ander gevoel in delen van je lichaam. Meestal begint het met de voeten en onderbenen. Bij polyneuropathie is er schade aan meer zenuwen, aan beide kanten van het lichaam. Ik heb dus last van allebei mijn voeten, onderbenen en handen.

De oorzaak is vaak een chemobehandeling maar ik had al klachten een paar weken voor mijn eerste chemo en dat vindt men vreemd. Dus verder onderzoek is noodzakelijk. Allereerst een bloedonderzoek en dat kon direct want ik had tijd zat en de bloedafname zat een de andere kant van een brede gang. Het was er loeidruk maar ik zat in gezelschap van een paar mensen waarmee ik een leuk gesprek had dus dan is die wachttijd zo om. De dag werd daarna ook nog met iets anders opgevuld maar daar vertel ik morgen wel over ander wordt dit zo'n lang verhaal. 

Ik begreep natuurlijk van te voren al wel wat de uitslag zou worden van dit onderzoek en ik heb er een paar lelijke woorden op los gelaten. Dit voelt voor mij als een steek onder de gordel, die had ik even niet  zien aankomen.

De kanker kan ik behappen, al vanaf het begin. Het verbaast mezelf hoe goed ik er mee om kan gaan. Maar iets krijgen wat je bewegingsvrijheid in gevaar zou kunnen brengen, ik kan het niet uitstaan. Zo, dat ben ik even kwijt.