De onzichtbaren

Ik heb veel gelezen de afgelopen weken, mooie en/of spannende boeken maar het boek wat het meeste indruk op me maakte is 'De Onzichtbaren' van Roy Jacobsen. Het verhaal gaat over drie generaties Barroy die aan het begin van de twintigste eeuw een gelijknamig maar fictief eiland bewonen voor de Noorse kust. Het bestaan op dat eiland is een voortdurende strijd met de elementen - de zee, de wisselvalligheid van het weer - wat het leven zwaar maakt.

 Langzaamaan raak je betrokken bij de familie, grootvader Martin, Hans’ vrouw Maria, hun 3-jarig dochtertje Ingrid en Barbro, zijn jongere, ongetrouwde en wat simpele zus. Je leest over hun dagelijkse, primitieve bestaan op het eiland, hoe ze overleven en hoe sterk hun band met de natuur en vooral met de zee is. Die familie breidt zich in de loop van de roman uit met Lars, Barbro’s onverwacht zoontje en met de jonge Felix en de kleine Suzanne, kinderen van een mysterieus verdwenen koppel bij wie Ingrid tijdelijk in dienst was. 

Er volgen een paar dramatische gebeurtenissen die er voor zorgen dat de kinderen van het gezin al op zeer jonge leeftijd op eigen benen moeten staan, maar de eilandbewoners pakken het leven aan en aanvaarden het zoals het is. 

In het begin moest ik even wennen aan de stijl van schrijven maar hoe verder ik in het boek kwam hoe mooier ik dat vond. Sober, ik weet er geen ander woord voor. 

Dit is het eerste boek van een triologie. De tweede, 'Witte Zee' heb ik ook al gelezen, net zo ongelooflijk mooi en het aan het derde boek 'Ogen van de Rigel' ga ik binnenkort beginnen. 

Begin dit jaar las ik 'Ik ben een eiland' van Tamsin Calidas, een schitterend boek wat ook gaat over het rauwe leven op een eiland. Blogvriendin Bettie schreef er later over dus hier kunnen jullie haar recensie lezen. Ik kan niet besluiten welk boek ik nu mooier vond, ik denk ze een een gedeelde eerste plaats krijgen voor het mooiste boek van dit jaar.