HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Zaterdagochtend besloten we met zon en een goed weerbericht lekker te gaan fietsen. Via Haastrecht en Hekendorp fietsten we richting Montfoort en daarna naar Polsbroek waarna we bij de brug over de Vlist konden besluiten hoe we naar huis gingen fietsen. De zon verdween helaas al snel en toen we voor Posbroek de lucht steeds donkerder zagen worden wisten we het al, dat wordt regen.  En ja hoor, we hadden er 25 km. opzitten en waren nog lang niet thuis maar volop regen. Horeca zou fijn zijn maar dat is in die kleine lintdorpen een zeldzaamheid. Opeens zagen we vlaggen langs de weg en daar bleek een pannenkoekenhuis te zijn. Het was twaalf uur, mooie tijd, dan gaat er bij ons wel een pannenkoek in. De grote hal van het pannenkoekenhuis was helemaal ingericht met speelwerktuigen voor kinderen en daarboven tegen de wand hingen deze plateaus met erop geplakt  een keur aan oude blikken. Ik heb met bewondering staan kijken, er zaten schoonheden tussen. Zowel in het Nederlandse - als i...

Dit historische miniatuur huisje met bakstenen gevels en vele hoeken is een echte uitdaging om te beschilderen. Het verhaal van deze muurschildering gaat terug tot de 19e eeuw toen er een horeca school gevestigd was op dit terrein. Maikki Rantala refereert hieraan met een verscheidenheid aan keramiek serviesgoed in traditioneel Nederlandse, Spaanse, Italiaanse, Chinese, Arabische en zelfs de Finse stijl. Deze muurschildering van de Blind Walls Gallery in Breda is specifiek een werk gemaakt door kunstenaar Maikki Rantala. Zij is Finse en met haar muurschilderingen richt ze zich vaak op kinderen, omdat zij veel beter hun omgeving observeren dan volwassenen.

Onze dochter was jarig gisteren en al vroeg stond deze foto op de familieapp. In dit spandoek zal haar vriendinnengroep wel de hand hebben. Acht dagen voor ik mijn 28ste verjaardag zou vieren werd zij geboren en wat waren we blij met haar na twee oudere broers.  Haar geboorte was een spannend gebeuren. Drie weken over tijd en de jonge huisarts wilde niet geloven dat zij er aan kwam dus er was ook nog geen kraamzorg. Uiteindelijk hebben Mart en ik haar zelf ter wereld geholpen. Ze gaf direct geluid en was goed aan het gewicht dus het is allemaal goed gekomen met haar. Deze leuke meid inmiddels vijftig, waar blijft de tijd.

Het boek gaat over een mysterieuze  lijst met boeken getiteld 'Voor het geval je het nodig hebt'. Dat lijstje wordt gevonden door een tiener die een vakantiebaantje heeft in een bibliotheek en zij begint uit pure verveling de boeken te lezen. Dan komt zij in contact met een oude man die een boek komt terugbrengen wat van zijn overleden vrouw was. Zij raadt de boeken ook aan hem aan en zo begint het verhaal te rollen. De twee hebben beiden een niet al te makkelijk leven, twee eenzame zielen zijn het en ze krijgen langzaam een band met elkaar. Komt het door de boeken? Lees het allemaal in dit hartverwarmende boek wat een  perfecte boek is voor alle boekliefhebbers. De lijst bestaat uit klassiekers waarvan ik er verschillende al gelezen heb. Toch ga ik die nog een keer lezen en de andere ontdekken.

Al bij veel bloggers sneeuwklokjes gezien en terug uit Frankrijk zag ik ze opeens in Bovenkerk. De lentebodes maar van die lente kon ik met die ijskoude wind in de polder weinig merken. Normaal loopt hier vee maar op een enkel schaap na is het erg rustig in de polder. Wel heel veel ganzen gezien maar die zaten te ver weg om er een goede foto van te maken. De meisje staan lekker op stal waar ze goed verzorgd worden. Veel te koud buiten. Oud, verweerd en roestig en toch heeft het schoonheid. Het is onderdeel van een oud hek wat voor een boerderij staat die grondig verbouwd wordt door twee broers.  Het hek zal wel verdwijnen en nu maar hopen dat er iets passends voor terugkomt. Dat denk ik eigenlijk wel als ik zie hoe zij verbouwen met respect voor het oorspronkelijke gebouw.

Nog even over de boom, die mooie boom die afgezaagd is in Bovenkerk Dit was mijn laatste foto, begin januari. Een prachtig beeld vind ik zelf. Ik ga hem missen. Zoals lezeres Lida schreef in haar reactie:  Ik begrijp helemaal wat je voelt. Zo'n boom is iemand.  Iemand die je al jaren kent. Ik snap dat je ontdaan bent. Ondertussen heb ik begrepen dat bij veel mensen in ons dorp de verontwaardiging groot is, ook uit al jullie reactie kwam dat naar voren. Of er een kapvergunning nodig was weet ik niet maar het leed is toch al geschied dus het heeft geen zin meer om dat te achterhalen. De boom was nog gezond, dat kan ik op het snijvlak van de boom op mijn foto's zien. Laten we het er maar op houden dat de eigenaar van de grond, een alleenstaande man, er volgend jaar warmpjes bij wil zitten met het hout van de boom.

Vanmorgen echt al heel vroeg in de auto naar Utrecht voor de PET scan. Maar ik maakte daarvoor een domme fout, ik gebruikte een ontbijt. Dat klinkt normaal maar niet voor iemand die een PET scan moet laten maken, dan mag je zes uur van te voren niet eten. Het was niet veel wat ik at, een knacker met jam een een beetje kwark. Ik heb nog geprobeerd om door een vinger achter in mijn keel te steken het kwijt te raken maar dat lukte me niet erg. Geen wonder, ik deed het voor het eerst van mijn leven. In het ziekenhuis het toch maar opgebiecht aan de verpleegkundige die me op kwamen halen en die zei onmiddellijk dat ik dan geen scan mocht hebben. Ze legde uit dat d e scan kan mislukken. Een PET-scan gebruikt radioactieve suiker om actieve cellen (zoals tumoren) op te sporen. Als je eet, stijgt je bloedsuikerspiegel en stijgt de insuline, waardoor de radioactieve stof zich niet goed verspreidt, maar in plaats daarvan naar je spieren gaat. Hierdoor worden de beelden onduidelijk. Ze waardeerde ...