HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Mart is hier bezig het dekzijl van onze aanhanger schoon te boenen. Die gaat straks mee naar Nederland waar hij verkocht zal worden. De koper van ons huis heeft zelf een aanhanger en voor ons is  het makkelijk dat we wat grotere spullen mee kunnen nemen zoals de barbeque die onze oudste zoon graag wil hebben. Die barbeque past niet onder het dekzijl maar we hebben ook nog een metalen huifopbouw met zeil die we voordat we vertrekken op de aanhanger zetten. Dan kan er heel veel in maar dat zal niet echt nodig zijn want al het meubilair blijft hier, dat is meeverkocht. Wij hebben geen meubilair nodig en onze kinderen ook niet. Er gaat nog geen stoel mee. Wat hebben we veel aan die aanhanger gehad, zeker tijdens de bouw van de gîte en de renovatie van ons huis. Kijk hier  en hier maar even. We hebben hem gekocht toen we het huis net hadden, dus zo'n 33 jaar geleden en nu maken we er over een paar weken onze laatste rit mee. Dierbaar was hij voor ons, voor zover je daar bij een aa...

Wat zijn we toch blij met de nieuwe uitbaters van het restaurant in Saint Julien du Gua. We zaten er gistermiddag weer heerlijk te eten en alle tafeltjes waren bezet. Fijn voor ze, dat toont dat er goed gegeten kan worden. We zaten vlakbij goed kennissen van ons, ook Nederlanders. Zij hebben een huis in Le Théron, schuin boven Le Serret. Leuk om ze weer eens te zien en te spreken. We hebben in een paar dagen tijd alweer twee keer buiten de deur gegeten want donderdagavond waren we samen met buurman Rodolphe uitgenodigd bij Bernard en Dominique waar we lekker hebben zitten eten. Ondertussen over van alles zitten kletsen en we weten meteen de laatste nieuwtjes weer. Onder andere dat de oude monsieur Veysan, die van de ezel, met stille trom naar het bejaardenhuis is vertrokken. Hij had de laatste paar jaar van alle kanten hulp nodig en dit is beter zo.

 We hadden gisteren een prachtige ochtend met volop zon en telkens zie ik weer wat nieuws tijdens ons dagelijkse wandeling. Het geel van een forsythia en narcissen tegen een helling, de bollen waarschijnlijk nog gepoot door onze voormalige buurvrouw Marie Christine.  Ik  Ik herkende deze grote rode struik niet maar mooi is ie wel. Net buiten het dorp is de grond behalve met bosviooltjes bezaaid met ereprijs. Een plezier om daar te lopen met zoveel kleur langs het pad. Als we het pad uitgelopen hebben komen we daar beneden vlakvoor het gehucht Seignebelle uit op een asfaltweggetje en dan gaan we stijgen en dat kost me moeite. Mijn conditie was om allerlei redenen de laatste twee maanden behoorlijk teruggelopen en ik had me nu voorgenomen om een strak regime te gaan volgen. Iedere ochtend voor het ontbijt een half uur oefeningen en na en ontbijt een wandelingetje van een half uur. De eerste ochtend had ik hier de arm van Mart nodig nog nodig. Maar de tweede keer ging het al...

Vanmiddag samen met Mart een poosje in de border gewerkt. Mart knipt de grotere planten, ik ben meer van het fijne werk zoals onkruid en blad weghalen. Het eerste wat kleur geeft is ieder voorjaar de Euphorbia, een dankbare plant die inmiddels op veel plekken aan de rand van de border groeit. Niet uit te roeien, hij staat er al ruim 25 jaar. Ik had de plant gezien bij vrienden en toen ik kort daarna met vriendinnen een weekendje naar Groningen ging bezochten we Tuingoed Folz, een prachtige plantenkwekerij en daar zag ik hem. Ik kocht de plant meteen en die ging daarna mee naar Frankrijk waar hij me al die jaren trouw gediend heeft. En dit duifje kocht ik ooit tijdens een open tuindag. De eigenaresse van een mooie tuin hield behalve van tuinieren ook van beeldhouwen en zij bood diverse van haar werkjes te koop aan. Nog een paar dagen en dan laat het krentenboompje zijn tere witte bloempjes zien. En dat worden er veel, dat is nu al te zien, hij zit vol met knoppen. Erysimum, de vaste muu...

Mart heeft gistermorgen het rek voor de aardbeienbakken in elkaar gezet, het hout van dat rek gaat 's winters altijd naar binnen. En toen kwam ik eraan te pas met dat handige rode schaartje van me. Ik knip altijd alles weg want stuk voor stuk oud blad wegknippen is mij te veel werk. De grond wat losgewerkt en nu nog een flinke scheut met drab van koemestkorrels en dan gaan de planten wel aan de groei. Wij zullen helaas niet meer van de aardbeien kunnen profiteren maar voor onze sympathieke kopers doen we  dit karweitje graag. Nog zes bakken te gaan, die komen morgen aan de beurt.   Verder doen we niets meer aan de moestuin, dat heeft geen zin. De kopers mogen zelf beslissen of ze een moestuin willen onderhouden.

Toen ik onze makelaar afgelopen maandag vertelde dat mijn eerste immunotherapie gepland stond voor 15 april met een eventuele uitloop van een week zei hij direct dat dat moest lukken, hij ging die twee notarissen weleens achter de broek zitten. 's Middags belde hij al weer, vrijdag 10 april is de overdracht. Dit is voor Franse begrippen wel heel snel maar fijn dat hij het voor elkaar heeft weten te krijgen.  Met als resultaat dat ik gistermorgen de hele ochtend achter mijn laptop zat, hij had van alles nodig voor de overdracht. Maar het is na wat telefonisch overleg allemaal gelukt. Ik heb door de chemo wat problemen met geheugen en concentratie dus ik moet goed mijn kop erbij houden als ik zulke klussen moet doen. 's Middags maar even wat anders, naar buiten om een klusje te doen. Ik pakte mijn tuinmand in de kelder op en zette hem direct buiten weer neer. Even een foto maken, misschien heeft schoondochter Christianne er wel interesse in, dat is een echte tuinierster. Dat hand...

Er moest vanmorgen van alles gedaan worden voordat we een rondje dorp konden gaan maken. We moesten eerst even op gang komen, daarna de auto  leeg ruimen en een praatje maken met buurman Bernard die aankwam om ons welkom te heten en het laatste nieuws te horen. Ondertussen was het half twaalf maar dat had als voordeel dat de zon al voor behoorlijk wat warmte zorgde en we zelfs onze jassen wel thuis hadden kunnen laten. Langs het pad een paar verdwaalde narcissen. En dit waren er niet een paar maar heel veel en dat ging meters door langs het pad. Het maarts viooltje, ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien, wat een prachtig gezicht. Vorige jaren waren we hier nooit zo vroeg in maart, dus dit is een leuke bijkomstigheid. Het water uit een hoger gelegen bron loopt hier nog steeds om de twee bassis te vullen. Zelfs op het afaltweggetje boven het dorp groeit mos, ook nog nooit eerder gezien hier. Gelukkig is de regen eindelijk opgehouden en het weerbericht geeft aardig wat zon op d...