HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Onderweg naar Largentière verleden week zondag kwamen we dit huisje tegen langs de weg. Het sprong eruit door zijn kleur en tekst: Se lever de Bonheur (Sta Vrolijk Op). Nou, dit is vrolijk.  Toen ik later deze foto goed bekeek zag ik dat de deuren van het huisje helemaal open konden en ik wilde weleens weten waar het voor gediend had. Ik ben gaan zoeken op internet met de naam die boven de deuren stond.  Het bedrijf Jean Faure heeft bestaan van 1875 tot 1945 en maakte barakken die demontabel waren. Gemaakt van metaal en overal voor inzetbaar. Ze waren erg geliefd, zelfs nu nog. Een partij van 1200 barakken in verroeste staat wordt op internet aangeboden voor 8.000 euro. Er stonden er ook  veel op Le Bon Coin, de Franse Marktplaats. Ze kunnen natuurlijk overal voor dienen, van bouwkeet tot ondergrond van een leuke schildering. 15 maart 2025

Aan de rand van Alba la Romaine vonden we een prima parkeerplek voor de auto. Fietsen afgeladen en toen hadden we trek in koffie maar wel met wat lekkers erbij. Ik vroeg aan een mevrouw of er een bakker in de buurt was en ze vertelde me dat er even verderop in het centrum wel twee waren. Daar kocht ik lekkere appelgebakjes en met uitzicht op dit grote mooie huis hebben we daarvan gesmuld. Dit leuke bankje stond voor ons klaar, lekker in de zon. Maar er moesten nog wel wat kilometers gemaakt worden dus hup, op de fiets. We kwamen al snel door een piepklein dorpje waar dit schitterende grote huis stond. Het werd niet meer bewoond, alleen al te zien aan de wilde begroeiiing maar de staat van het huis was zo slecht nog niet. Ook in dat kleine dorpje deze mooie deur. Op een hoge basaltrots staan de resten van het kasteel van Rochemaure, de kasteelheren hadden hier vroeger een strategisch zich op de vallei van de Rhône. We reden een groot deel van de ViaRhôna, een fietstocht langs de Rhône d...

Schitterend weer gisteren dus het werd weer een fietsdag. We waren onderweg naar Alba la Romaine waar onze fietstocht zou beginnen en namen een route  over het vulkanisch plateau van Coiron. Het plateau loopt van de Col de l’Escrinet, toegangspoort tot het zuidelijke gedeelte van de Ardèche en de verbindingsweg tussen Privas en Aubenas tot aan Villeneuf-de-Berg waar de drukte van het toerisme in de Ardèche begint. In het voorjaar, van eind januari tot eind mei is het plateau van Coiron en dan in het bijzonder de Col de l' Escrinet een kruispunt voor duizenden trekvogels die er voor kiezen om het Coironmassief op het laagste punt over te steken. Er is een telpost waar in die maanden dagelijks geteld wordt. Jaarlijks worden er ongeveer 120 soorten waargenomen. Voor de liefhebbers, kijk hier  even. En die telpost zie je op de foto hierboven. De foto is gemaakt vanaf de Col de l'Escrinet met daaronder de weg die naar Aubenas daalt. Het plateau van Coiron is de streek van het basal...

Dit wordt een blog met alleen maar deuren, de meesten niet in beste staat. Als je zo loopt te dwalen in een oud stadje kom je van alles tegen. Het stenen trapje met de charmante trapleuning vond ik mooi maar aan alles was te zien dat er al heel lang geen voeten meer over die treden gegaan waren. De luiken zaten dicht. Ik had de indruk dat dit huis wel bewoond was, de bewoners houden in ieder geval van versieren. Een oude deur kan mooi zijn maar dit geeft toch een troosteloze indruk. . En dit hoekje was echt treurig. Als ik net begon met een huis in Frankrijk had ik wel interesse in dat tafeltje gehad, Mart had er wel wat van weten te maken. Maar nu hoef ik het niet meer. Prachtige oude deur maar ook dit huis was al lang verlaten. Fotowaardig deze deur maar daar is ook alles mee gezegd.   En dat geldt ook voor deze deur die bijna van ellende in elkaar zakt. De deur ernaast moet ooit prachtig zijn geweest. Veel huizen in deze buurt waren onbewoonbaar verklaard. Daar zaten geen d...

Wij leven hier in Frankrijk in een groot huis met veel bergruimte dus er valt veel te ruimen. In de loop van die 33 jaar dat wij dit huis gebruikten is er ontzetten veel naar binnengekomen en daar moet nu wat mee gedaan worden. Onze slaapkamer is heel groot uitgevallen tijdens de verbouwing, daar is niet op een metertje gekeken. En daardoor heel veel bergruimte met een inloopkast. Ik laat het jullie even zien. Een deel van deze Lundia kast kochten wij al vlak na ons trouwen en toen we na vijf jaar verhuisden naar Stolwijk kochten we er nog een stukje bij. Toen we daarna naar het nieuwe huis in Stolwijk verhuisden kwam de kast op de kamer van Floor terecht en zij wilden het geel geschilderd hebben. Geen probleem voor haar vader. Aan de andere kant van die gele kasten staat dit kastje. Daar zat alles in wat met papier te maken had. Het was eigenlijk een keukenkastje uit de grote leefkeuken van mijn schoonmoeder. Heel lang geleden gemaakt door een van haar broers die een aannemingsbedrijf...

Het kasteel van Largentière is een oudje, het stamt uit de 12e eeuw en staat nu op de monumentenlijst. Eigendom van de gemeente, men is nog steeds bezig met een restauratieproces.  Opgericht door de bisschoppen van Viviers had de vierkante toren een verdedigende rol, maar ook een kluis voor het zilver dat uit de naburige mijnen werd gehaald. De bisschoppen hadden heel wat te  vertellen in die tijd. Machtige mannen en dat zilver speelde een grote rol. Boven een groot plein waar wekelijks de drukbezochte markt wordt gehouden staat het neoklassieke gerechtsgebouw wat veel op een Griekse tempel lijkt. Er was geen markt dus we konden nu parkeren op dat grote plein. Aan de andere kant van de weg loop je via een brug het stadje in. Maar eerst namen we op een terras in de zon een lekker kopje koffie à € 1.40 voordat we op pad gingen. We hebben lekker lopen struinen door het stadje. Twee dames die een kletspraatje hielden, met stokbrood natuurlijk. Er staan weinig echt grote huizen i...

In le Serret was het koud gistermorgen, de dag ervoor hadden we zelfs wat natte sneeuw gehad en onderweg zagen we er nog wat van liggen op de hogere hellingen in de schaduw. We waren op weg naar het middeleeuwse stadje Largentière in de hoop dat het daar wat warmer zou zijn. We reden zowel heen als terug binnendoor, dat duurt wel wat langer maar je ziet veel meer. Wat ik op die heen en terugreis zag laat ik hier zien.  Allereerst zagen we al heel snel en tot mijn verrassing mimosa en dan niet een beetje maar heel veel. Bij huizen maar ook in het wild grote hoge struiken. Wij zijn nooit om deze tijd in de Ardèche geweest, ik dacht dat mimosa veel zuidelijker bloeide. Prachtig vond ik het maar helaas had in geen snoeischaar bij me. Ik heb wel geprobeerd wat takken te breken maar ze zijn te taai, dat lukte niet. Achter dit leuke huisje staan ook wat hoge mimosa struiken en zo zag je het overal. Ook weer een mooi huisje met een rokende schoorsteen en daarvoor de eerste wijnstokken die ...