HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Gistermorgen kwam er eindelijk een zonnetje bij en we maakten een rondje dorp. We bewonderden nog even de achterkant en het dak van de broodoven die weer helemaal hersteld is. De laatste werkzaamheden zijn in het najaar afgerond door onze buren. In de vallei hing damp die opsteeg van de rivier. Er ligt een dikke laag blad op het pad wat daar eigenlijk altijd blijft liggen. Op een paar slippertjes moet je hier niet lopen want er liggen nog veel bolsters van kastanjes en die prikken gemeen. Linksboven is het blauw en je kan net het dorp Les Peyses zien liggen. In het voorjaar, vanaf begin februari verschijnen de mannelijke katjes aan de zwarte els. Er stonden heel wat elzen langs ons pad dus we liepen langs een zee van gele katjes. Het pad wat vanuit het dorp loopt komt uit op een asfaltweg die loopt tot Seignebelle waar Étienne en en Angèle wonen. Ik hoop dat alles nog goed met hen is, ze zijn niet meer de jongste. Over een dag of wat maar even een kijkje gaan nemen bij die twee.

De zon zien we niet veel maar het was in ieder geval droog gistermorgen dus ik begon vol goede moed aan de border. Eerst maar de planten knippen die voor de meest rommelige aanblik zorgen. Dat ziet er al gelijk veel beter uit. En als je dan voorover gebogen over je planten staat zie opeens die kleine pareltjes op sommige planten. Dat is nu weer het voordeel van vochtig weer. Wondermooi! Maar ook het verval van sommige planten is schoonheid, bijvoorbeeld van de zonnehoed. En de aren van de dropplant zijn van dichtbij ook prachtig. Ook deze jonge plantjes houden de druppels zo mooi vast. Het hoeft niet groots te zijn, ook kleine dingen kunnen je gelukkig maken.

We kregen dit bericht toegestuurd door een Belgische vriend die onlangs in de Ardèche was en dit ergens zag. Hij stuurde het door en wij pastte de datum van ons tripje naar Le Serret aan. Het was dan niet de echte Rally van Monte Carlo, die hebben we een keer hier meegemaakt in 2012, zie hier . Maar de Historique is ook mooi om te zien en wordt ieder jaar in onze omgeving, zelfs door onze vallei gereden. De Rallye Monte-Carlo Historique draait niet om pure snelheid, maar om precisie en regelmaat. Het is een regelmatigheidswedstrijd voor auto’s die hebben deelgenomen aan de legendarische Rally van Monte-Carlo uit de jaren vijftig tot en met tachtig.  In de editie van 2026 mogen zelfs modellen tot halverwege de jaren tachtig meedoen, wat zorgt voor spektakel. Lancia, Porsche, Alfa Romeo, Fiat, Mini, BMW en tal van andere autosporticonen verschijnen aan de start.  Deze Alpine vond ik zo mooi maar jammer dat die sneeuwstokken er stonden. En dan stond er aan de andere kant ook nog...

Weer een sombere dag gisteren en ik  doe werkjes in huis waar het ondertussen heel behaaglijk is. Toen we met het hele gezin in augustus een weekje in het huis waren zijn we vertrokken maar Mart bleef achter met de was. De handdoeken lagen weer in de linnenkast, die had hij gewassen en netjes opgevouwen en al het schone beddengoed had hij over een bed gelegd. Daar zaten natuurlijk wat vouwen in. Thuis strijk ik ons tweepersoons laken niet meer maar de bedden in onze twee logeerkamers hebben nu gestreken lakens. Mart heeft ook niet stilgezeten. Met de hogedrukspuit heeft hij de cour schoongespoten. Die was behoorlijk groen aangeslagen. Volgens buurman Bernard heeft het vanaf oktober veel geregend. Maar dit knapt lekker op. Het terras werd ook onder handen genomen, daar zag je de stenen bijna niet meer. Het wordt niet ieder jaar gedaan maar nu was het hard nodig. Kijk, en zo ziet het terras eruit al de straal van de hogedrukspuit er over gaat.  Dat geeft eer van je werk.

Aan de dakpannen is te zien dat we weer in Frankrijk zijn en ook is duidelijk dat het regent. Dat was gisteren. Zaterdagmiddag zijn we  aangekomen na een overnachting in midden Frankrijk. Geen problemen  onderweg ditmaal met boze boeren , we hadden en voorspoedige reis. Lekker vroeg in Le Serret waar als eerste de CV aanging, vuur werd gemaakt in de houtkachel en een elektrische radiator ook nog mee hielp om het huis wat op te warmen.  Zondag hadden we een droge dag  en zijn we lekker aan het werk geweest. Mart heeft het bovenste terras gemaaid, het gras was lang dus de bosmaaier moest er aan te pas komen. Ik heb de hortensia's op de cour gesnoeid. In de ijzeren bak staat een grote hosta waarvan de punten al omhoog komen. De clematis en de roos die boven dit muurtje groeien heb ik gesnoeid, het was een warboel. Als het weer droog is ga ik de plantjes die in de muur groeien eruit halen. Het spul heet muurnavel en het wordt ieder jaar meer en dat wil ik niet omdat ik d...

Kunnen we nog even door de Passage lopen, vroeg ik onze zoon, die zou ik nog graag eens zien. Onze gids wijzigde zijn route en al gauw stonden we ervoor. Toen ik een jaar of achtien, negentien was ging ik vaak met mijn jongere zusje winkelen in Den Haag en dan deden we altijd de Passage aan. We vergaapten ons aan de sjieke winkels maar kochten er nooit wat, te duur voor onze portemonnee. Totdat er een keer uitverkoop was in een mooie schoenenzaak en we daar alletwee dezelfde open schoentjes kochten, zij in het rood en ik in het lichtbruin. Ik weet nog precies hoe ze eruitzagen. Leuk om te zien dat er nog niets veranderd is, het is nog steeds zoals ik me het herinner. Het linker gebouw op de foto staat bekend als 't Goude Hooft, de oudste herberg van Den Haag, daterend uit 1423. Daar heb ik vaak met mijn zus op het terras  gezeten en later met onze oudste zoon toen hij  in Den Haag eerst de middelbare en later de hogere hotelschool deed. Rechts Maison de Bonneterie, daar winkel...

Op het terrein van de camperplaats daar langs de Oude Rijn bij Kamerik zag ik deze muurschildering op de deuren van een grote loods. Rechtsonder heel klein de woorden: ikwilgraffiti. Ik heb het even opgezocht. Het is een bedrijf van twee broers en zij leveren professionele muurschilderingen. Zij werken voor bedrijven maar ook voor particulieren in en rondom huis.