HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Vanmorgen echt al heel vroeg in de auto naar Utrecht voor de PET scan. Maar ik maakte daarvoor een domme fout, ik gebruikte een ontbijt. Dat klinkt normaal maar niet voor iemand die een PET scan moet laten maken, dan mag je zes uur van te voren niet eten. Het was niet veel wat ik at, een knacker met jam een een beetje kwark. Ik heb nog geprobeerd om door een vinger achter in mijn keel te steken het kwijt te raken maar dat lukte me niet erg. Geen wonder, ik deed het voor het eerst van mijn leven. In het ziekenhuis het toch maar opgebiecht aan de verpleegkundige die me op kwamen halen en die zei onmiddellijk dat ik dan geen scan mocht hebben. Ze legde uit dat d e scan kan mislukken. Een PET-scan gebruikt radioactieve suiker om actieve cellen (zoals tumoren) op te sporen. Als je eet, stijgt je bloedsuikerspiegel en stijgt de insuline, waardoor de radioactieve stof zich niet goed verspreidt, maar in plaats daarvan naar je spieren gaat. Hierdoor worden de beelden onduidelijk. Ze waardeerde ...

Zaterdag aan het eind van de middag thuisgekomen en gisterochtend liepen wel al vroeg een rondje Bovenkerk. Fotocamera mee. De weilanden waren nog licht bevroren en het was zonnig dus een mooie gelegenheid om bijvoorbeeld een foto van mijn boom te maken. Maar hij was er niet, ik zag hem niet en toen dat tot me doordrong zag ik die stronk. Omgezaagd, mijn boom. Verschrikkelijk, een misdaad vind ik het. Het weiland is in bezit van iemand die geen boerenbedrijf heeft, af en toe lopen er een paar schapen, meer niet. Die arme boom, hij stond niemand in de weg, waarom moest hij weg? Landschappelijk was het altijd een prachtig beeld en dat wordt nu al gemist.  Wij waren even bij zoon en schoondochter 's middags en die hadden het ook over de boom. Schoondochter had net als ik tientallen foto's van de boom en ook op Facebook wordt er al over dit drama gesproken. Half Stolwijk loopt vaak dit wandelingetje dus de boom was een geliefd object in de polder. De boom is er niet meer, hij zal g...

  Dit is de muurschildering 'Mezzmerizing Parade' van Mans Weghorst, onderdeel van de Blind Walls Gallery in Breda. De muurschildering bevindt zich pal voor poppodium Mezz. Deze ‘Mezzmerizing Parade’ verwijst naar de militaire parades van vroeger en is een knipoog naar de kleurrijke carnavalsoptochten van nu. Zoals het een goede parade betaamt, wordt deze begeleid door een bombastische fanfare. De kunstenaar over dit werk: “Eind augustus 2024 mocht ik in opdracht van BlindWallsGallery een muurschildering maken in Poppodium Mezz in Breda. De ‘Mezzmerizing parade’ is een beeld dat teruggrijpt op het militaire verleden van de voormalige officiersmess.

Water, het komt echt overal vandaan. We zien water van de hellingen komen waar nog nooit water gelopen heeft. We waren even naar beneden gelopen naar de brug over ons riviertje en zien dat daar rechts op de foto de Auzène zich gesplits heeft. Het water stroomt nu van twee kanten naar beneden. Al dat water maakt een lawaai, het buldert.   Het is indrukwekkend om te zien dat een kalm riviertje kan veranderen in een wilde stroom die met een ontzettende kracht zich een weg zoekt.

Ik ging in ons dorpje op zoek naar iets bloeiends, een teken van het voorjaar. Ik weet een struik te staan waar ongetwijfeld al wat kleur in te zien zou zijn en ja hoor, de Viburnum Tinus was aan het ontwaken. En de camelia voor het huis van Bernard en Dominique begon ook leven  te vertonen. Prachtig, alleen al die knop. Ik weet nog dat Marie-Christine, de vorige bewoonster van dit huis deze struik pootte. Evenals de Viburnum zijn dit vroegbloeienden planten, ze bloeien vanaf februari tot april.  

Gistermorgen hadden we leuk bezoek en 's middags hebben we samen de kamperfoelie gesnoeid. Na een anderhalf uur ging ik naar binnen, Mart zou het snoeisel wel opruimen. Ik wilde nog wat foto's nemen in het dorp en stond met mijn fototoestel in de hand toen het eerste bezoek zich aandiende. Joel en Bernard die op de dorpsapp hadden gezien dat wij er waren. De lieverds brachten een bos mimosa mee uit de tuin van Bernard. Prachtig en het ruikt zo lekker. Gezellig zitten kletsen over van alles en nog wat en toen ze na eer uurtje vertrokken stond de volgende voor de deur, buurvrouw Florence. Zij en Jean Pierre waren vanmorgen aangekomen en nu kwam ze even bijpraten. Wat heb ik toch een leuke, lieve en meelevende buren. We werden uitgenodigd voor een fondue op vrijdagavond samen met Maria en Eric die boven in het dorp wonen, leuk. En nadat zij vertrok schemerde het inmiddels en kon ik nog net een foto maken van mijn vaas met mimosa.

Op naar de déchetterie voor het lossen van onze overvolle aanhanger. Dit zijn de kleinere takken van de plataan, de rest ligt nog in de tuin. Dat gaat in de lege aanhanger en die aanhanger gaat in de garage. Volgende keer dat we hier zijn komt daar nog meer bij en dan wordt dat weer weggebracht. Een groot terrein betekent ook veel tuinafval. Voorgaande jaren gooide Mart het allemaal op een terreintje van ons onder de begraafplaats maar we kregen steed meer hopen en zo snel verteerd dat niet. Vroeger ging de fik in die hopen maar dat mag niet meer. En om zulke hoeveelheden in een ton te verbranden heb je dagen nodig, je kan het vuur niet alleen laten.  Dus dan maar naar de déchetterie, die heeft er tegen een berghelling een apart terrein voor. En jullie zien, we zijn niet de enige die daar lossen, een berg groen daar. Straks in het voorjaar kan je je in een rij aansluiten. Met de bezem het laatste eruit en dat is dat. We rijden naar beneden en dan naar de overkant van de weg waar de...