HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Gisteren was ik na drie maanden er niet geweest te zijn weer in het UMCU. Het lange wegblijven op zich was al fijn. Ik kwam er voor de eerste onderhoudsbehandeling met Rituximab (immunotherapie). Dit wordt per infuus toegediend, het duurde vijf kwartier voor de zak leeg was. Mijn huisarts vond het verstandig dat ik het advies van de hematoloog opvolgde, hij noemt deze behandeling de klap erop. Daarmee bedoelt hij dat de Rituximab de eventuele cellen doodt die nog in mijn lichaam zijn en niet naar voren komen met een scan. Geen last gehad van het toedienen, wel was ik erg slaperig maar dat had ik wel vaker met de chemo's. Over drie maanden mag ik weer. En hoe gaat het verder met me? Mentaal voel ik me goed, ik leef bij de dag en zie nog geen problemen. En als die toch komen, wat heel goed mogelijk is dan zijn er nog diverse behandelingen mogelijk. Wel ben ik nog vaak moe maar het gekke is dat ik dat niet wordt van 50 km fietsen. Na acht chemo's is die moeheid normaal volgens de ...

Op de terugweg van bezoek aan vrienden zagen we veel aspergebedden dus we speurden al naar een verkooppunt. We zijn alletwee gek op asperges, hadden ze in Frankrijk al een keer gegeten. En ja hoor, borden aan de weg, een winkeltje in een schuur, de deur stond open. Oei, dat ziet er lekker uit. We waren al niet zo vroeg meer dus namen we voor het gemak geschilde asperges, die konden zo in de pan. En wat waren ze lekker, deze asperges. En dit kon ik niet weerstaan, ze lonkten me tegemoet, prachtige aardbeien. Ik vroeg nog wel voor de zekerheid of het Hollandse waren want die Spaanse aardbeien zien er ook altijd zo mooi uit maar daar zit geen smaak aan. Ze kwamen uit de kas maar zo holland als het maar zijn kan. Thuis gekomen nog even een doos eieren en ham gehaald maar ook slagroom. De eerste aardbeien eten wij altijd zo. Als mijn vader met de eerste zomerkoninkjes van het land kwam stuurde hij een van ons om een half litertje slagroom. Nou, jullie zullen begrijpen dat wij een heerlijk m...

Dit leuke lammetje bewaakt op het ogenblik onze aanhanger die achter een boerenschuur staat. Grapje natuurlijk, ik zal het even uitleggen. Voordat wij op 3 maart weer naar Frankrijk vertrokken hadden wij aan onze oud-buurman gevraagd of de aanhanger een weekje bij hem achter op het terrein kon staan. Dat kon, geen enkel probleem. Maar zaterdag, nog onderweg naar Nederland werden we gebeld. Er zouden deze week onverwacht werkzaamheden plaatsvinden op hun terrein dus de aanhanger kon daar niet terecht.  Oei, wat nu. Buiten laten staan was voor ons geen optie. Een volle aanhanger in het openbaar neerzetten is wat gewaagd. Onze zoon Bas gebeld, die heeft zoveel vrienden in ons dorp met hopelijk een vader in het buitengebied. En ja hoor, ik kreeg het telefoonnummer van een van zijn vrienden wiens ouders alle ruimte hebben. Gebeld en die vriend zei onmiddelijk dat het in orde was, hij zou wel even bij zijn ouders langsgaan. Wij kwamen in de stromende regen aan en hoorden dat we de auto w...

 Vijf weken zijn we weggeweest en ondertussen is de natuur hier ontploft lijkt het wel. Zelfs al dotterbloemen aan de waterkant, daar kan geen boeket tegenop. Met dit weer loop je met plezier een rondje door de Bovenkerkse buurt en als je dan ook nog zo'n mooie bloeiende prunus tegenkomt begint je zondagmorgen helemaal goed. Al heel wat zwanen in de polder gezien maar opeens vielen bij deze zwaan de knobbels me op, nooit eerder gezien zo groot. Dat heb ik toch eens even opgezocht  De knobbels wordt groter en zwarter tijdens de broedperiode, vooral bij mannetjes. Dat klopte in dit geval helemaal want de zwaan begon boos te sissen naar ons toen we hem passeerden. Dus ergens moet zijn vrouwtje op een nest zitten. Prachtig, de grote kastanjes op dit boerenerf zijn ook al in blad gekomen. Hier heeft een enthousiasteling van het najaar heel wat tulpenbollen gepoot. Lekker vrolijk. Nog een toef dotterbloemen en als je goed kijkt zie je links in het midden van de foto het kopje van ee...

Vrijdagmorgen al vroeg uit bed alhoewel we tijd genoeg hadden. Op ons gemak ontbeten, de laatste spullen in de auto gegooid en gaan rijden. Van de buren die nog in Le Serret waren hadden we de dag ervoor al afscheid genomen. Beneden bij het weggetje door de vallei even gestopt, daar heb je nog zo'n mooi gezicht op ons huis en het dorp. Even slikken, elkaar aankijken en gaan rijden. Hoe hebben we het ooit aangedurfd 33 jaar geleden om zomaar een huis in Frankrijk te kopen. En dan ook nog een oud huis waar veel aan moest gebeuren, er was zelfs geen badkamer en toilet in huis. Maar w e stortten ons met veel enthousiasme in het avontuur. Stap voor stap creëerden we een plek waar we a l die jaren  met hart en ziel van hebben genoten. Wat hebben we daar een bijzondere tijd gehad. We leerden zoveel fijne mensen kennen, maakten nieuwe vrienden, hoorden prachtige verhalen en beleefden onvergetelijke momenten. We genoten van de eindeloze natuur, het uitzicht en de stilte… Maar we gaan teru...

We hadden van de gemeente opdracht gekregen al de begroeiing binnen 50 meter rondom de huizen te verwijderen. Dit in verband met brandgevaar.  Als bewoners zaten we wel tegen dit karwei aan te hikken maar uiteindelijk toch maar besloten om het aan te gaan pakken wat we afgelopen woensdag deden. Het meest dringend was de dichte begroeiing boven de twee garages waarvan er een van ons is. En die garages liggen weer dichtbij het huis van Florence en Jean-Pierre. Gelukkig had Florence bij de burgemeester een vergunning bedongen om al dat groen te mogen verbranden en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt, er is heel wat in rook opgegaan.   Het was een ontzettende klus en we hadden er zomerse temperaturen bij. En dan ook nog voortdurend twee brandstapels gaande houden zorgden voor transpiratie en verhitte gezichten. Om half elf was er koffie en kannen met water bij mij in de tuin. Ik had een cake gebakken en Dominique bracht er ook een mee. Er bleef geen kruimel over ...

  We liepen daar in dat mooie Balazuc over een pleintje wat ik herkende als de plek waar ik ooit een prachtige foto kon nemen. Ik weet nog precies wanneer dat was. Het was eind december 2007 en geloof het of niet, maar die auto, een   Citroën Traction Avant,  stond daar blinkend gepoetst op mij te wachten, tenminste zo leek het. Op mijn gemak kon ik er een paar goede foto's van nemen. Het was op een zondagochtend, er was geen hond op straat. D aarna maakten we nog een stevige wandeling boven het dorp. Vanuit het dorp nam ik een foto van de brug over de rivier met daarachter de bergwanden die loodrecht langs het water omhoog reiken. Ik draaide me nog even om en nam een laatste foto van het het historische dorp met zijn mooie toren van de Romaanse kerk. We daalden af naar de brug die we overstaken met zicht op de rivier en zijn mooie rotswanden. Verder ging het, eerst nog matig steigend maar allengs werd het stijler. Ik had de route van tevoren goed bestudeerd, hij was...