HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Onze kleindochter Saar was met haar school naar Londen en ze hield ons dagelijks op de hoogte van wat ze allemaal meemaakte. Ze zit in de eerste klas VWO, tweetalig. Hier volgen een paar reisverslagen van haar. We zijn net gestopt en zitten nu weer in de bus, nog 110 kilometer tot we bij de ferry zijn, nog ongeveer twee uur dus. Als we in de boot zitten is het ongeveer twee uur totdat we in Dover aankomen, dan gaan we verder met de bus naar Rye waar we in een bezoekerscentrum gaan rondkijken en een beetje vrije tijd hebben. Natuurlijk is het de hele reis Engels praten en als je dat niet doet moet je tien burpees doen. De burpee teller van de vorige stop is: 120 burpees in totaal. Ik heb er gelukkig nog geen hoeven te doen, maar er zijn een paar die er wel 40 moesten doen!! Ik ga nu nog heel even proberen te slapen, zodat ik als we aankomen lekker energie hebben!! Burpees, wat zijn dat Saar, vroeg ik natuurlijk. Haar antwoord:  Dan spring je omhoog en dan je handen op de grond doen ...

Geen rondje rond het dorp deze keer maar een rondje door het dorp en dat levert heel wat kleurige foto's op. Allereerst bij Richard die nu in het huisje van Jany woont. Hij heeft bakken vol met violen neegezet, een vrolijk gezicht. Er komt nog meer bij vertelde hij, op dat muurtje links op de foto. Het stelt niets voor natuurlijk maar ik ben er altijd zo blij mee. De eerste bloemetjes aan een bremstruik. Ik ga het niet meer meemaken als straks de hellingen hier geel zijn van de brem maar ik heb er zo vaak van genoten, het zit in mijn hoofd en ik heb genoeg foto's om nog eens terug te kijken. Ik heb even op moeten zoeken hoe deze struik heet en het is de Pieris (rotsheide). Ik geloofde het eerst niet omdat ik me bij heide iets anders voor ogen had. De struik is hier 1.5 meter hoog. Dit zie je nu overal, pollen Aubretia. Deze pollen lagen op de grond maar je ziet het ook tegen muren klimmen. De Viburnum Tinus staat nu in volle bloei, hij is prachtig. Hier kruipt de Aubretia tegen...

Dit bord kwam ik tegen in de garage, het stond altijd beneden bij de kruising om de gasten voor ons vakantiehuis de goede richting te wijzen. De naam Les Martes kwam van een vriendin van ons, zo noemden zij ons altijd. Het was de simpele vertaling in het Frans van onze afgekorte namen Martien en Marthy en dan krijg je Les Martes.   We hadden altijd leuke mensen in het vakantiehuis. Wat wil je, zeiden we altijd, de omgeving selecteert. Als je drukte, terrasjes en souvenirwinkels belangrijk vindt heb je niets bij ons te zoeken. Bij ons kwamen mensen die rust zochten, van de natuur hielden. Wandelaars, fietsers, mensen net als wij dus. En onder dat bord op de grond in een hoek verzamelen zich steeds meer dozen en tassen. Ik moet wel goed schiften wat in de auto moet en niet in de aanhanger mag. Alles wat maar enigzins breekbaar is, ook al is het goed verpakt, kan niet in de aanhanger. Die rammelt en bonkt achter je auto, dat weten we uit ervaring. Ik gebruik van alles om te verpakken,...

Kilometerslang bleven we de Rhône volgen met prachtige uitzichten op deze grote rivier. Aan de Rhône de kerncentrale Cruas met vier reactorblokken.  De wolken die je er bovenuit ziet komen, bestaan uit water dat in de koeltorens verdampt. Tot ver in de omgeving zijn die wolken te zien. Soms draait  de route een stukje binnenland in. Velden vol koolzaad met op de achtergrond de bergen van de Ardèche vormen een prachtig plaatje De waterkrachtcentrale van Bollène, ook aan de Rhône. Hier kan je zo langs fietsen. We blijven bruggen oversteken tijdens deze route. Hier nog een brug over een zijrivier. Vlak voor die brug zag ik de kleine zilverreiger die een visje probeerde te verschalken. Maar dit was toch wel de mooiste brug van de dag. De Romeinse brug van Viviers die dateert uit de 2e of 3e eeuw. De brug is 100 meter lang en telt 11 bogen.  Het was de enige brug waarmee men in de Romeinse tijd de rivier de Escoutay kon oversteken en Mélas kon bereiken en vervolgens via de h...

  We wilden eten in Largentière maar dat viel nog niet mee. Ik had al op internet gekeken maar veel restaurants waren gesloten en gingen pas weer in april open. Ook al wandelend door het stadje zagen we geen mogelijkheid om ergens te eten. Ik vroeg het aan een voorbijganger die vertelde me dat aan de andere kant van de brug links een goed restaurant zat. Hé, daar hadden we ook koffie gedronken. We kregen een tafeltje voor een raam met een diepe vensterbank waar ik meteen verliefd op werd. Hier hou ik van, zo'n groepje met mooie oude spulletjes, leuk uitgestald. Het was een voortreffelijk restaurant, we hebben er heerlijk zitten eten. Wat opviel was de vele groenten, lekker. Het vlees is altijd teveel voor mij maar dan schuif ik een stuk op het bord van Mart, dat is echt een vleeseter. Na zo'n maaltijd eten we volgende dag vaak vegetarisch. Toen we opstonden zag ik dat er nog zo'n mooie vensterbank was. U houdt zeker van brocante zei ik tegen de serveerster. Nee zei ze besli...

Onderweg naar Largentière verleden week zondag kwamen we dit huisje tegen langs de weg. Het sprong eruit door zijn kleur en tekst: Se lever de Bonheur (Sta Vrolijk Op). Nou, dit is vrolijk.  Toen ik later deze foto goed bekeek zag ik dat de deuren van het huisje helemaal open konden en ik wilde weleens weten waar het voor gediend had. Ik ben gaan zoeken op internet met de naam die boven de deuren stond.  Het bedrijf Jean Faure heeft bestaan van 1875 tot 1945 en maakte barakken die demontabel waren. Gemaakt van metaal en overal voor inzetbaar. Ze waren erg geliefd, zelfs nu nog. Een partij van 1200 barakken in verroeste staat wordt op internet aangeboden voor 8.000 euro. Er stonden er ook  veel op Le Bon Coin, de Franse Marktplaats. Ze kunnen natuurlijk overal voor dienen, van bouwkeet tot ondergrond van een leuke schildering. 15 maart 2025

Aan de rand van Alba la Romaine vonden we een prima parkeerplek voor de auto. Fietsen afgeladen en toen hadden we trek in koffie maar wel met wat lekkers erbij. Ik vroeg aan een mevrouw of er een bakker in de buurt was en ze vertelde me dat er even verderop in het centrum wel twee waren. Daar kocht ik lekkere appelgebakjes en met uitzicht op dit grote mooie huis hebben we daarvan gesmuld. Dit leuke bankje stond voor ons klaar, lekker in de zon. Maar er moesten nog wel wat kilometers gemaakt worden dus hup, op de fiets. We kwamen al snel door een piepklein dorpje waar dit schitterende grote huis stond. Het werd niet meer bewoond, alleen al te zien aan de wilde begroeiiing maar de staat van het huis was zo slecht nog niet. Ook in dat kleine dorpje deze mooie deur. Op een hoge basaltrots staan de resten van het kasteel van Rochemaure, de kasteelheren hadden hier vroeger een strategisch zich op de vallei van de Rhône. We reden een groot deel van de ViaRhôna, een fietstocht langs de Rhône d...