HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Na er 33 jaar van hebben kunnen genieten gaat ons huis in andere handen over, gisteren is het voorlopige koopcontract getekend. En wat hebben we ervan genoten, de laatste 15 jaar verbleven we er zelfs ieder jaar 6 à 7 maanden. Maar we moeten realistisch zijn, we hebben een leeftijd bereikt dat het bijhouden van zo'n groot huis, eigenlijk twee huizen en de tuinen rondom teveel gaat worden. Het huis is verkocht aan een Frans echtpaar en hun kinderen die er een familiehuis van gaan maken. Leuke mensen, we hadden er direct een klik mee. Na afloop van hun eerste bezoek zei Mart meteen: deze mensen gun ik ons huis. Wij vertrekken volgende week dinsdag weer naar Frankrijk. Half april zal de uiteindelijke overdracht plaats vinden en dat geeft ons voldoende tijd om langzaam afscheid te nemen van onze buren, het huis en de tuin.

Op een van mijn blogberichten over Den Haag onlangs reageerde ook Lida. Zij schreef: Een leuk weetje: Het Binnenhof met de Ridderzaal in Den Haag, gebouwd onder financiële en administratieve verantwoordelijkheid van Gerard van Leyden (ca1230 - 1289). Hij was een belangrijk adviseur bij de bouwkundige uitvoering van de Haagse hofkapel en de Ridderzaal. Hij was klerk, secretaris en vertrouwensman van graaf Floris V. Jij (en ik) stammen rechtstreeks van hem af. Zijn zoon Jan van Steenvoorde was ridder.  Lida is net als ik geboren en getogen in Noordwijk Binnen en reageert wel vaker. Haar hobby is genealogie en zij heeft al heel wat uitgezocht over haar familie (en de mijne). Al jaren geleden liet zij mij weten dat wij aanverwant zijn. Dat vond ik al leuk maar dit is nog veel leuker. Hij heeft al een keer op mijn blog gestaan, kijk hier . Mijn overgrootvader van moederskant, Leendert Steenvoorden oftewel de Grote of    IJzeren Turk, een bekend figuur in Noordwijk. Zijn docht...

Zaterdagochtend besloten we met zon en een goed weerbericht lekker te gaan fietsen. Via Haastrecht en Hekendorp fietsten we richting Montfoort en daarna naar Polsbroek waarna we bij de brug over de Vlist konden besluiten hoe we naar huis gingen fietsen. De zon verdween helaas al snel en toen we voor Posbroek de lucht steeds donkerder zagen worden wisten we het al, dat wordt regen.  En ja hoor, we hadden er 25 km. opzitten en waren nog lang niet thuis maar volop regen. Horeca zou fijn zijn maar dat is in die kleine lintdorpen een zeldzaamheid. Opeens zagen we vlaggen langs de weg en daar bleek een pannenkoekenhuis te zijn. Het was twaalf uur, mooie tijd, dan gaat er bij ons wel een pannenkoek in. De grote hal van het pannenkoekenhuis was helemaal ingericht met speelwerktuigen voor kinderen en daarboven tegen de wand hingen deze plateaus met erop geplakt  een keur aan oude blikken. Ik heb met bewondering staan kijken, er zaten schoonheden tussen. Zowel in het Nederlandse - als i...

Dit historische miniatuur huisje met bakstenen gevels en vele hoeken is een echte uitdaging om te beschilderen. Het verhaal van deze muurschildering gaat terug tot de 19e eeuw toen er een horeca school gevestigd was op dit terrein. Maikki Rantala refereert hieraan met een verscheidenheid aan keramiek serviesgoed in traditioneel Nederlandse, Spaanse, Italiaanse, Chinese, Arabische en zelfs de Finse stijl. Deze muurschildering van de Blind Walls Gallery in Breda is specifiek een werk gemaakt door kunstenaar Maikki Rantala. Zij is Finse en met haar muurschilderingen richt ze zich vaak op kinderen, omdat zij veel beter hun omgeving observeren dan volwassenen.

Onze dochter was jarig gisteren en al vroeg stond deze foto op de familieapp. In dit spandoek zal haar vriendinnengroep wel de hand hebben. Acht dagen voor ik mijn 28ste verjaardag zou vieren werd zij geboren en wat waren we blij met haar na twee oudere broers.  Haar geboorte was een spannend gebeuren. Drie weken over tijd en de jonge huisarts wilde niet geloven dat zij er aan kwam dus er was ook nog geen kraamzorg. Uiteindelijk hebben Mart en ik haar zelf ter wereld geholpen. Ze gaf direct geluid en was goed aan het gewicht dus het is allemaal goed gekomen met haar. Deze leuke meid inmiddels vijftig, waar blijft de tijd.

Het boek gaat over een mysterieuze  lijst met boeken getiteld 'Voor het geval je het nodig hebt'. Dat lijstje wordt gevonden door een tiener die een vakantiebaantje heeft in een bibliotheek en zij begint uit pure verveling de boeken te lezen. Dan komt zij in contact met een oude man die een boek komt terugbrengen wat van zijn overleden vrouw was. Zij raadt de boeken ook aan hem aan en zo begint het verhaal te rollen. De twee hebben beiden een niet al te makkelijk leven, twee eenzame zielen zijn het en ze krijgen langzaam een band met elkaar. Komt het door de boeken? Lees het allemaal in dit hartverwarmende boek wat een  perfecte boek is voor alle boekliefhebbers. De lijst bestaat uit klassiekers waarvan ik er verschillende al gelezen heb. Toch ga ik die nog een keer lezen en de andere ontdekken.

Al bij veel bloggers sneeuwklokjes gezien en terug uit Frankrijk zag ik ze opeens in Bovenkerk. De lentebodes maar van die lente kon ik met die ijskoude wind in de polder weinig merken. Normaal loopt hier vee maar op een enkel schaap na is het erg rustig in de polder. Wel heel veel ganzen gezien maar die zaten te ver weg om er een goede foto van te maken. De meisje staan lekker op stal waar ze goed verzorgd worden. Veel te koud buiten. Oud, verweerd en roestig en toch heeft het schoonheid. Het is onderdeel van een oud hek wat voor een boerderij staat die grondig verbouwd wordt door twee broers.  Het hek zal wel verdwijnen en nu maar hopen dat er iets passends voor terugkomt. Dat denk ik eigenlijk wel als ik zie hoe zij verbouwen met respect voor het oorspronkelijke gebouw.