HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Ondertussen wordt er hier wel het een en ander gedaan. De plataan is weer helemaal gesnoeid. Een beetje kaal nu, maar voordat je het beseft komen de eerste blaadjes eraan. En 's zomers genieten we altijd zo heerlijk van de schaduw van deze boom. Al die takken die eraf zijn gekomen zijn  liggen te wachten op vervoer maar de aanhangwagen zit al vol. Die gaat morgen mee naar de stort in Privas en dan  gaan die takken wel een volgende keer mee. Gisteren heeft Mart de lindeboom wat gesnoeid en ook deze takken moeten even wachten. Het was mooi weer gisteren dus ik ben ook een paar uurtjes bezig geweest in de border. Niet te lang want ik word nog snel moe. Ik heb al aardig wat dood plantenspul weggeknipt en het fijnere werk komt wel weer als we hier terug zijn. Wanneer dat zal zijn weten we nog niet precies, dat hangt van verschillende factoren af. Eerst maar die PET scan van aanstaande maandag afwachten en horen met welk volgend behandelplan de heren doktoren gaan komen.

Wat ons opvalt en dat is ook niet zo gek met zo'n natte winter is dat er ontzetten veel mos groeit. Op plekken waar het al groeide is er mos bijgekomen, bijvoorbeeld op dit muurtje op de cour. Er  groeit nu zelfs mos tegen de oude pot die daar al jaren staat. De moslaag is veel dikker geworden op dat muurtje. As je de foto vergroot door er op te klikken zie je ook nog wat dauwdruppeltjes, Toen ik in de border bezig was zag ik dat een groot deel van de tuinmuur bedekt was met dit gele korstmos. Voorheen maar een klein stukje achterin in de schaduw van een vijg die daar staat. Prachtig vind ik het. De muur was al mooi maar nu nog een stukje mooier. Zomaar een hoekje van een stenen muurtje vol met mos, bovenop wat lichter mos. Wat varens erop, puur natuur.

Ik ga nog even verder met ons rondje dorp. Dit terrein met een klein huisje en een caravan erfde Joel van zijn ouder en hij is er vaak 's zomers samen met zijn vriend Bernard. Zijn ouders waren er hele zomers en ik herinner me ze nog goed. Tegen de avond maakten ze altijd een rondje door ons dorp en overal werd een praatje gemaakt. Zulke lieve mensen. Kastanjebomen en brem, het groeit alletwee veelvuldig in de noordelijke Ardèche. Het huisje van onze vroegere buurvrouw Jany  van bovenaf gezien. Nu bewoond door Richard die er permanent verblijft. De wortels van een kastanjeboom waar de grond vanonderen weg is gespoeld. Dit is al jaren zo maar de boom zelf heeft er geen hinder van, die zal nog genoeg wortels in de grond hebben om in leven te blijven In de laagte een huisje waar alleen 's zomers wat mensen hun vakantie doorbrengen. En dan komen we weer bij ons gehucht. Het eerste huis rechts, wat lager op de heling dan het weggetje is van Daniël en zijn moeder. Ze wonen zuidelijk ...

Gistermorgen kwam er eindelijk een zonnetje bij en we maakten een rondje dorp. We bewonderden nog even de achterkant en het dak van de broodoven die weer helemaal hersteld is. De laatste werkzaamheden zijn in het najaar afgerond door onze buren. In de vallei hing damp die opsteeg van de rivier. Er ligt een dikke laag blad op het pad wat daar eigenlijk altijd blijft liggen. Op een paar slippertjes moet je hier niet lopen want er liggen nog veel bolsters van kastanjes en die prikken gemeen. Linksboven is het blauw en je kan net het dorp Les Peyses zien liggen. In het voorjaar, vanaf begin februari verschijnen de mannelijke katjes aan de zwarte els. Er stonden heel wat elzen langs ons pad dus we liepen langs een zee van gele katjes. Het pad wat vanuit het dorp loopt komt uit op een asfaltweg die loopt tot Seignebelle waar Étienne en en Angèle wonen. Ik hoop dat alles nog goed met hen is, ze zijn niet meer de jongste. Over een dag of wat maar even een kijkje gaan nemen bij die twee.

De zon zien we niet veel maar het was in ieder geval droog gistermorgen dus ik begon vol goede moed aan de border. Eerst maar de planten knippen die voor de meest rommelige aanblik zorgen. Dat ziet er al gelijk veel beter uit. En als je dan voorover gebogen over je planten staat zie opeens die kleine pareltjes op sommige planten. Dat is nu weer het voordeel van vochtig weer. Wondermooi! Maar ook het verval van sommige planten is schoonheid, bijvoorbeeld van de zonnehoed. En de aren van de dropplant zijn van dichtbij ook prachtig. Ook deze jonge plantjes houden de druppels zo mooi vast. Het hoeft niet groots te zijn, ook kleine dingen kunnen je gelukkig maken.

We kregen dit bericht toegestuurd door een Belgische vriend die onlangs in de Ardèche was en dit ergens zag. Hij stuurde het door en wij pastte de datum van ons tripje naar Le Serret aan. Het was dan niet de echte Rally van Monte Carlo, die hebben we een keer hier meegemaakt in 2012, zie hier . Maar de Historique is ook mooi om te zien en wordt ieder jaar in onze omgeving, zelfs door onze vallei gereden. De Rallye Monte-Carlo Historique draait niet om pure snelheid, maar om precisie en regelmaat. Het is een regelmatigheidswedstrijd voor auto’s die hebben deelgenomen aan de legendarische Rally van Monte-Carlo uit de jaren vijftig tot en met tachtig.  In de editie van 2026 mogen zelfs modellen tot halverwege de jaren tachtig meedoen, wat zorgt voor spektakel. Lancia, Porsche, Alfa Romeo, Fiat, Mini, BMW en tal van andere autosporticonen verschijnen aan de start.  Deze Alpine vond ik zo mooi maar jammer dat die sneeuwstokken er stonden. En dan stond er aan de andere kant ook nog...

Weer een sombere dag gisteren en ik  doe werkjes in huis waar het ondertussen heel behaaglijk is. Toen we met het hele gezin in augustus een weekje in het huis waren zijn we vertrokken maar Mart bleef achter met de was. De handdoeken lagen weer in de linnenkast, die had hij gewassen en netjes opgevouwen en al het schone beddengoed had hij over een bed gelegd. Daar zaten natuurlijk wat vouwen in. Thuis strijk ik ons tweepersoons laken niet meer maar de bedden in onze twee logeerkamers hebben nu gestreken lakens. Mart heeft ook niet stilgezeten. Met de hogedrukspuit heeft hij de cour schoongespoten. Die was behoorlijk groen aangeslagen. Volgens buurman Richard heeft het vanaf oktober veel geregend. Maar dit knapt lekker op. Het terras werd ook onder handen genomen, daar zag je de stenen bijna niet meer. Het wordt niet ieder jaar gedaan maar nu was het hard nodig. Kijk, en zo ziet het terras eruit al de straal van de hogedrukspuit er over gaat.  Dat geeft eer van je werk.