Heen en terug naar de Ardeche

In de twee dagen dat Martine de Ardechoise reed maakte ze veel foto's die ze me toe stuurde. Ze waren zo leuk en gaven zo'n mooi beeld van wat er onderweg in al die dorpen van de Ardèche wordt georganiseerd voor de fietsers dat ik haar vroeg of ik ze mocht gebruiken en dat was goed dus ik geef haar hier een gastblog. Martine: Wat een mooie tocht hadden we! Lang gedaan over 120 km, ook omdat we het grootste deel omhoog gingen maar vooral omdat we bijna in alle dorpen zijn gestopt. Al die vrijwilligers die daar klaar staan met hun hapjes en drankjes, soms complete maaltijden. Het is bijna onbeleefd om dan door te fietsen. De beste reclame voor de Ardèche, geweldig om mee te maken. Alles is versierd, muren, huizen en heel veel oude fietsen, hier eentje met brem. Er werd van alles uitgebeeld, wat het allemaal voor betekenis heeft doet er niet aan toe, het is harverwarmend. Overal orkestjes. Goed aangekomen. Prachtige rit. Wat een enthousiasme!

Het was inmiddels de tweede dag van de Ardechoise en Martine zou die ochtend om tien uur aankomen vanuit Parijs op het station van Montélimar met haar fiets. Zij zou dan naar Uzer fietsen om daar haar vriend te treffen en de volgende dag verder te fietsen op de tour. We hadden afgesproken dat wij haar halverwege op zouden pikken en dan gezamenlijk naar Uzer te fietsen, leek ons een leuk idee. Onze auto werd in die plaats geparkeerd en we gingen op weg. Ik had een Komoot route wat aangepast, dat moest lukken. Dit stuk richting Ruoms met die prachtige rotswanden en die tunnel hebben we laatst ook al gefietst, het blijft indrukwekkend. Bij een mooi aangelegd perk langs de weg met grote stenen er omheen hielden we onze koffiepauze. Dit keer niet met chausson aux pommes maar met chausson citron, ook lekker. We hadden prachtig weer. Toen we thuis vertrokken was het nog koud maar op deze plek gingen de jekkies uit Dit was onze ontmoetingsplek, Vogué Gare, een oud spoorwegstation. Het wordt ni...

Deze week wordt hier de Ardechoise gefietst, het grote vierdaagse wielerevenement in de Ardèche wat deelnemers uit de hele wereld trekt. Gemiddeld zijn dat ieder jaar 15.000 fietsers voor tochten van één of meerdere dagen. Al deze mensen moeten natuurlijk een slaapplaats hebben en tot de Corona boden wij acht jaar lang gastvrijheid aan acht fietsers voor twee dagen.  Dit jaar zouden vrienden van ons deelnemen aan de fietstocht en hun eerste overnachting was hier vlakbij in ' Au fil de Soi ' bij Jérôme en Anne die wij goed kennen. Helaas was vriendin Martine die hier al heel vaak bij ons op bezoek is geweest even vergeten dat op de eerste dag van de fietstocht haar jongste dochter uitslag van de examens kreeg dus zij besloot om dan maar twee dagen minder te rijden en was er hier nog niet bij. Maar wij gingen toch even op bezoek bij haar vriend om te horen hoe zijn eerste dag fietsen gegaan was. Ik was weleens binnen geweest in dit grote huis, een voormalige zijderupsfabriek maar...

We fietsten vanmorgen even naar Gua waar de fietsers van de Ardéchoise voor de laatste dag doorkwamen. Het fietsevenement trekt nog steeds veel deelnemers en we zien ze al twee dagen door onze vallei trekken. Ik wist van onze vriendin Lili al dat de versieringen dit jaar afbeeldingen uit stripboeken zouden zijn, onder haar leiding is een groep vrouwen de hele winter bezig geweest om ze te maken. De fietsers worden onthaald op lekkere hapjes en hier is een groep vrijwilligers bezig om die klaar te maken. Alle dorpen in de Ardèche waar de fietsers doorkomen zijn versierd en Gua doet op zijn eigen bescheiden manier mee. Hier werd een avontuur van Kuifje uitgebeeld. En Asterix en Obelix gaven ook acte de presence. De hapjes vonden gretig aftrek. De renners krijgen een goed ontbijt op hun slaapadressen maar sommigen hadden er al weer een twintig of dertig kilometer op zitten en wisten dat ze nog een flinke klim moesten gaan maken naar de Col de la Fayolle. We houden van de sfeer tijdens di...

 Om een uur of acht vanmorgen zwaaiden we de laatste fietsers uit. Deze groep van vier was lid van een fietsclub in het noorden van Frankrijk tegen de grens met Luxemburg aan. Het is leuk om aan tafel verhalen te horen uit alle windstreken van dit grote land. Gauw nog even twee wasmachines volgegooid voordat we vertrokken naar het ziekenhuis in Aubenas, dat is toch snel een drie kwartier rijden.  Onderweg kwamen we nog veel fietsers tegen, zwoegend naar de col de la Fayolle, een flinke klim. Uit ervaring wist Mart te vertellen dat ze aan het eind van de dag nog een veel zwaardere zouden krijgen. In het ziekenhuis gingen de hechtingen uit de operatiewond en men was heel tevreden over het diepe gat wat de drain gemaakt heeft, het begint te helen.  Nog even langs de apotheek geweest om verbandmiddelen te halen, de thuisverpleegster moet blijven komen totdat de wond van de drain helemaal dicht is. Als we dan toch in de stad zijn doen we maar meteen wat bood...

L' Ardéchoise ,  het jaarlijkse fietsevenement wat hier plaatsvindt is weer bezig en wij hebben zoals ieder jaar twee dagen achter elkaar acht fietsers die hier eten en overnachten. De eerste groep fietsers   vertrok vanmorgen al om half acht. Het was gelukkig net droog geworden want tegen de ochtend was het gaan regenen en terwijl ik nog in mijn bed lag dacht ik aan al dat wasgoed wat weer schoon en droog moest worden. Inmiddels hangen er twee draaien aan de lijn en zijn mijn wasmachines bezig met de volgende lading. Het voorgerecht, een hartige taart staat af te koelen, ik lig op schema . Het is dit jaar de zevende keer dat we de fietsers ontvangen en zoals altijd is het weer leuk om te doen. Sportieve mensen die tevreden zijn met een koud pilsje als ze aankomen, een lekkere douche en dan een stevige maaltijd met een glaasje wijn. Een schoon bed is ook fijn en daar lagen ze om negen uur allemaal al in. Wij een uurtje later want je moet wel zorgen dat je uitgerust ...

De dag eindigde gisteren met onweer en een zware langdurige regenbui. Sneu voor de wielrenners die nog onderweg waren maar die van ons waren al vroeg binnen. Vervelend voor hen was dan weer dat de bagage deze keer erg laat was maar dat ze naar de voetbal konden kijken, Frankrijk speelde tegen Peru, maakte een hoop goed.  En in de tweede helft vlogen er zeven man en een vrouw om de beurt heel snel onder de douche want ze wilde allemaal de uitslag zien, Frankrijk won. Het echtpaar wat de bagage kwam halen stond vanmorgen voor half acht voor de deur, ze hadden het gisteravond al gezegd. Iedereen hielp mee om de tassen snel in de auto te brengen en ik vroeg of ik nog een foto mocht maken. 'We zetten even die mooie Mexicaanse hoeden op die we van de organisatie hebben gekregen', zei zij en ze gingen er eens goed voor staan.  Meestal zijn het wat oudere echtparen die het bagagevervoer doen. Ze rijden in gehuurde busjes en doen dit werk vrijwillig. Ja, je kan het best we...

Om drie uur gisterenmiddag kwamen de eerste twee fietsers binnen, om half zeven de drie laatsten en die waren wel aan hun eindje. Maar van een biertje en een lekkere douche knapt iedereen op en het hele stel zat op acht uur aan tafel, vol met verhalen over alle cols die ze genomen hadden. Ze hadden een zware dag   gehad want het was erg warm met daarbij 130 km door bergachtig gebied, dat is geen kleinigheid.  En als je dan toch vroeg bent heb je alle tijd om een verdiend tukkie onder een boom te doen. De mannen wilden vroeg starten vanmorgen, het zou weer een warme dag worden en alle kilometers die ze voor het middaguur weggetrapt hebben zijn dan meegenomen. Zes uur stonden we op, half zeven ontbijt. Iedereen had heerlijk geslapen, logisch, ze waren moe en het is hier heerlijk stil. Om kwart over zeven zwaaiden we de laatste fietser uit en gingen wij ontbijten. Inmiddels hangen er twee wassen, gaan zo de derde en vierde aan de lijn, erg makkelijk als je de...

We hebben hier weer het jaarlijks fietsfestijn en hosanna, prachtig weer. Nog maar een paar dagen geleden werd er veel regen voorspeld maar gelukkig is dat ten goede gekeerd. Stel je voor, aan het eind van de middag acht doorweekte fietsers voor je deur. Natte kleren, natte schoenen en dan morgen acht bedden afhalen en niet weten hoe je dat wasgoed droog moet krijgen.  Voor de zekerheid heb ik de laatste jaren acht extra stel beddengoed bij elkaar gespaard maar jullie begrijpen dat ik er liever geen gebruik van maak en met het wasgoed van de lijn direct weer de bedden opmaak. Nadat ik vanmorgen de voorbereidingen voor de maaltijd van vanavond had getroffen ben ik even naar St. Julien du Gua gereden om te kijken hoe het er daar voor stond. Fietsers waren er nog niet maar er werd hard gewerkt door een groep vrijwilligers. Ballonnen werden opgeblazen, hapjes gemaakt en dit alles onder vrolijk gekeuvel. Het zijn allemaal mensen die ik wel ken en toen ik vroeg of ...