Een Citroen

 

We liepen daar in dat mooie Balazuc over een pleintje wat ik herkende als de plek waar ik ooit een prachtige foto kon nemen. Ik weet nog precies wanneer dat was. Het was eind december 2007 en geloof het of niet, maar die auto, een  Citroën Traction Avant, stond daar blinkend gepoetst op mij te wachten, tenminste zo leek het. Op mijn gemak kon ik er een paar goede foto's van nemen. Het was op een zondagochtend, er was geen hond op straat. Daarna maakten we nog een stevige wandeling boven het dorp.

Vanuit het dorp nam ik een foto van de brug over de rivier met daarachter de bergwanden die loodrecht langs het water omhoog reiken.

Ik draaide me nog even om en nam een laatste foto van het het historische dorp met zijn mooie toren van de Romaanse kerk.

We daalden af naar de brug die we overstaken met zicht op de rivier en zijn mooie rotswanden.

Verder ging het, eerst nog matig steigend maar allengs werd het stijler. Ik had de route van tevoren goed bestudeerd, hij was als zwaar aangegeven en ik wist dat we die dag een totale stijging van 570 meter moesten nemen. Het venijn zat hem in de staart dus blik vooruit en verstand op nul. Maar ik redde het, motor in de hoogste stand en een laag verzet. En maar blijven peddelen.

Ik stopte alleen even om dit leuke wasje op de foto te nemen. We waren net hiervoor twee wandelaars gepasseerd waarvan we zeiden dat het best Nederlander zouden kunnen zijn. Zij haalden ons in en ja hoor, het bleken Nederlanders te zijn. Blijkbaar herkennen wij landgenoten aan hun ruggen. Een leuk gesprek volgde.

Hier hadden we de laatste stijging gehad en fietsten we op ons gemak naar het eindpunt waar onze auto stond. We waren het er beide over eens, dit was wel de mooiste fietsroute van de laatste weken hier. Maar ook de laatste.