Heen en terug naar de Ardeche

Ik doe nog steeds een wandeling, 's morgens vroeg en dan vaak al om zeven uur. En 's avonds nog een keer, dan loopt Mart meestal mee. De route is gewijzigd sinds afgelopen vrijdag. Toen was ik voor de laatste keer in het ziekenhuis en daar werd gezegd dat ik alles weer mocht doen, zover dat lukte natuurlijk.  Men was er zeer tevreden over hoe alles er uitzag. De operatiewond is helemaal dicht, de wond van de drain nog niet helemaal dus de thuiszorg verpleegster moeten nog een week of twee blijven komen om dat te verzorgen. Maar in het ziekenhuis waren ze vol lof over deze dames, we zien wondverzorging ook weleens anders werd er gezegd. Ik heb de complimenten met plezier doorgegeven. Ik neem nu het weggetje naar beneden, tot aan de rivier en loop dan weer terug. Een goed trainingstraject want terug moet ik flink stijgen en als je dat twee keer per dag doet voel je je conditie verbeteren.  Het is heerlijk om te doen en ik loop te genieten van wat de natuur te bie...

 Om een uur of acht vanmorgen zwaaiden we de laatste fietsers uit. Deze groep van vier was lid van een fietsclub in het noorden van Frankrijk tegen de grens met Luxemburg aan. Het is leuk om aan tafel verhalen te horen uit alle windstreken van dit grote land. Gauw nog even twee wasmachines volgegooid voordat we vertrokken naar het ziekenhuis in Aubenas, dat is toch snel een drie kwartier rijden.  Onderweg kwamen we nog veel fietsers tegen, zwoegend naar de col de la Fayolle, een flinke klim. Uit ervaring wist Mart te vertellen dat ze aan het eind van de dag nog een veel zwaardere zouden krijgen. In het ziekenhuis gingen de hechtingen uit de operatiewond en men was heel tevreden over het diepe gat wat de drain gemaakt heeft, het begint te helen.  Nog even langs de apotheek geweest om verbandmiddelen te halen, de thuisverpleegster moet blijven komen totdat de wond van de drain helemaal dicht is. Als we dan toch in de stad zijn doen we maar meteen wat bood...

Toen we gisteren terugkwamen uit Aubenas en de bergen inreden vroeg ik Mart even te stoppen zodat ik een foto kon maken. Het had geregend en het was ondertussen weer droog geworden waarna dan de wolken waterdamp omhoog stijgen vanuit de valleien. Een prachtig gezicht. Teruggekomen in het dorp zagen we de auto van buurvrouw Jacqueline staan en al gauw kwam ze even bij mij kijken, Robert had haar al verteld wat er gebeurd is. We hebben lekker een uurtje zitten kletsen, alle nieuwtjes van kinderen en kleinkinderen uitgewisseld en afgesproken dat we vandaag na haar kleine siësta een rondje zouden gaan wandelen.  Ik mag meer gaan lopen en dat doe ik natuurlijk graag. Vanmorgen heb ik op mijn matje ook weer wat oefeningen gedaan, het lijf moet terug in conditie komen. Ik ben nog steeds van plan om eind september samen met Mart de Via Podiensis weer op te gaan pakken.  Dat laat ik me door een ezel niet afpakken!

 De twee plantenbakken  op het muurtje bij het vakantiehuis doen het zo verschrikkelijk mooi dat ik ze toch even wil laten zien. Meestal neem ik voor deze bakken plantjes uit Nederland mee maar ik zag niets leuk voor ons vertrek dus ik kocht ze hier. Wel bij een goede kweker hoor want je ziet hier ook veel troep voor prijzen waar ik me een hoedje van schrik. Nou, deze zijn hun geld dubbel en dwars waard! Ik ben vandaag ook terug geweest in het ziekenhuis. Toen de thuiszorg eergisteren hier was zag het rond de wond behoorlijk rood en ik heb me twee dagen ongerust lopen maken of de wond weer niet opnieuw ontstoken was. Ik heb vanaf jongs af aan een historie van wondontstekingen, echt een paar serieuze.  Maar gelukkig, het was al minder rood en de twee verpleegkundigen en de dokter vonden het er goed uitzien. De  toevoer van de drain is uit mijn been gehaald en liet een akelig gat na. Mooier wordt dat bovenbeen van mij er niet op maar nou ja, ik heb toch al e...

Thuishulp, ik had gedacht dat ik daarmee nog wel tot mijn negentigste kon wachten maar het lot heeft anders beschikt en ik maak er nu, heel dankbaar, gebruik van. Bij het verlaten van het ziekenhuis kreeg ik een heel pak papieren meer waaronder een voorschrift voor thuishulp om mijn verband te verschonen. In Nederland wordt dit vanuit het ziekenhuis geregeld, hier niet begreep ik. Ik kreeg uitgelegd dat ik even in de gele gids moest kijken op internet en dan 'infirmière' en mijn woonplaats in moest tikken. En ja hoor, ik kreeg een hele lijst van vrouwen die dat beroep zelfstandig uitoefenen, het zijn dus wat we in Nederland ZZP'ers noemen. In grotere plaatsen vormen ze vaak met meerdere vrouwen een maatschap.  Ik belde de dichtstbijzijnde, in St. Pierreville en kreeg een antwoord apparaat wat ik insprak. Ik verwachte geen antwoord meer terug, het was half zes toen we thuiskwamen. Maar binnen een uur kreeg ik een telefoontje en ja hoor, zij wilde mij wel behandelen en...

Gisteren ben ik in het ziekenhuis van Aubenas geopereerd aan mijn been, het ging niet helemaal goed. Verleden week vrijdag zag ik dat de huid rondom de beet rood begon te worden. In zo'n geval moesten we terugkomen was ons gezegd dus dat hebben we de volgende morgen gedaan. Er werd serieus naar gekeken, er werd overleg gevoerd met een chirurg en ik kreeg de opdracht om maandag te bellen om voor dinsdag een afspraak te maken op de afdeling Chirurgie Vasculaire Viscérale.  De arts daar, heel deskundig en betrokken, heeft het uitvoerig onderzocht en zei dat hij dacht aan opereren omdat er duidelijk weefsel verhard was. Hij overlegde telefonisch nog even met een collega die het met hem eens was. Wij hebben daar bijna een uur in die spreekkamer gezeten, men nam alle tijd voor mij. En toen werd haast achter gezet, ik zou donderdag, dus twee dagen later al geopereerd worden, het zou een dagopname zijn. Ik ging onder volledige narcose dus moest ook nog even een bezoekje brengen aa...

We gingen boodschappen doen vanmorgen en terwijl Mart de parkeerplaats van ons dorpje op wilde lopen deed hij opeens geschrokken een stap achteruit. 'De ezel' zei hij en ik keek langs hem heen naar het eind van het terrein. Daar stond mr.Veysan, zijn ezel lag naast hem op de grond en bewoog niet meer.  De meesten van jullie zullen me in dit geval wel te sentimenteel  vinden   maar echt, de tranen schoten me in de ogen, het was zo'n in en in triest gezicht. Daar stond die man naast het beest waar hij twintig jaar voor gezorgd heeft. Natuurlijk, ik weet best dat hij nalatig is geweest en dat ik daardoor ben gebeten. Hij had de ezel vroegtijdig moeten laten castreren of anders later weg moeten doen. Maar we zijn allemaal mensen en maken allemaal fouten. Zijn fout zal me nog wel even heugen, dat is wel zeker. We zagen de vrachtwagen van het destructiebedrijf omhoog komen rijden om de ezel op te halen. Zijn vrouw die vlak achter ons stond vertelde dat de veearts al ...

We hadden gisteren een gezellige dag met ook nog eens mooi weer. Mieke en haar man kwamen op bezoek en we konden heerlijk in de tuin zitten. Zittend aan de tafel sneed ik 's morgens alle ingrediënten voor een pastasalade en Mart maakte met wat aanwijzingen van mij een rabarberbercrumble dus met weinig moeite hadden we een smakelijke lunch.  Het ene bezoek was nog niet weg of het volgende diende zich aan. Vrienden die appten of ze even op 'zieken'bezoek mochten komen. Zij brachten dit mooie veldboeket mee met een roos uit eigen tuin. Het boeket heeft een plaatsje gekregen bij het beeld van de heilige Theresa, zij wordt altijd afgebeeld met rozen in haar armen.

Goeie vraag, want normaal zijn ezels echt niet zo, ze staan bekend als lieve dieren. De foto's bij dit bericht zijn genomen in 2011 toen ik samen met dochter Floor, schoondochter Wietske en kleinzoon Thijs een driedaagse trektocht met een (vrouwelijke) ezel maakte, ergens in het zuiden van de Ardèche. Ik kan het iedereen aanraden want het was ontzettend leuk en wij hadden zo'n lieve ezel. Met de ezel van onze buurman is het eigenlijk vanaf het begin mis gegaan. Hij kreeg hem twintig jaar geleden en had de mannelijke ezel voor zijn vijfde jaar moeten laten castreren,  dus vóór het bereiken van de geslachtsrijpheid.   De ezel wordt dan handzamer en minder dominant van gedrag. De dierenarts voert de operatie uit onder plaatselijke verdoving maar dat vond hij zo zielig dus hij liet dit na.  De ezelhengst is van nature een enorm dominant dier. Hengsten zijn dus niet zo geschikt voor kinderen en onervaren mensen. Ze hebben een rechtvaardige hand nodig, anders kun...

Ik stond gisterenmiddag in onze slaapkamer te strijken toen ik de ezel van een van onze buren omhoog zag lopen op het pad naast ons huis. Het gebeurt niet veel maar zo af en toe neemt hij de benen, breekt uit het hek. Ik liep naar buiten en zag hem boven me bij de trap aan mijn hortensiastruiken knabbelen. Het echtpaar van wie de ezel is is oud, monsieur is slecht ter been dus ik vond dat ik in ieder geval moest proberen dat beest naar beneden te jagen voordat hij het dorp uit zou lopen, Mart heeft hem ook weleens terug gejaagd.  Terwijl ik de trap naar boven nam was de ezel al verder gelopen en ik deed een paar stappen in zijn richting. Had ik dat maar nooit gedaan want hij kwam op me af en liet me niet meer gaan. Niet meer gaan, denken jullie misschien, je loopt dan toch gewoon weg. Nou, er viel niets weg te lopen, dat maakte het beest onmogelijk. Hij bleef om me heen draaien, me heel agressief duwend met zijn kop en lijf en het lukte me niet om te ontsnappen. Ik zag nu pa...