Skip to main content

Posts

Showing posts with the label snail-mail

Kunstwerkje

De eerste persoonlijke post op ons nieuwe adres kreeg ik deze week van Toos . Altijd weer spannend wat erin zit, de envelop was al zo leuk gemaakt. Twee mooie zelfgemaakte envelopjes, het kleine zat in de grotere. Leuke tekst over de toren van Babel.   Maar het klapstuk was deze kaart. Toos noemt het een kaart, ik noem het een kunstwerkje. Ik had op haar blog al gelezen dat ze stof had geverfd en daar mee aan de slag wilde. En toen kwam er onder haar vaardige handen dit moois te voorschijn. Achter de stof zit wat vulling en daar is een witte kaart tegen aan geplakt waarop Toos  uitlegde dat ze in gedachten licht zag dat door de ramen naar buiten scheen. Kozijnen er omheen genaaid en de pailletten zijn bloemen. Is het niet prachtig? Ik heb het op de secretaire gezet en als ik dan achter mijn laptop zit kan ik er iedere keer weer even naar kijken. Misschien geeft het inspiratie.

Verkade albums

 Op de bloggersbijeenkomst van afgelopen woensdag gaven we elkaar cadeautjes, ik liet er hier een foto van zien, dit gebruik is spontaan ontstaan. Echt heel creatief ben ik niet maar verleden jaar was ik best wel tevreden over wat er toen uit mijn handen was gekomen. Dit jaar wilde ik iets maken waar ik niet teveel over moest nadenken en wat ook nog eens weinig tijd kostte. Het leeghalen van mijn boekenkast hielp me daarbij. Onder op een plank vond ik de Verkade albums van Jac.P. Thijsse die ik jaren geleden op een rommelmarktje voor een paar gulden kocht. Ik heb eens op Marktplaats gekeken maar daar stonden er genoeg en ze leverden weinig op. Naar de kringloop dan maar?  Daar probeerde ik in mijn hoofd vrede mee te krijgen totdat ik op internet iets tegenkwam wat mijn twee probleempjes in een keer zouden oplossen. Kaarten gemaakt met materiaal uit een Verkade album. Ik vond het idee meteen erg leuk  maar aarzelde toch even om zo maar de plaatjes uit zo'n mo...

Ma factrice

 Ik had hier kort geleden al verteld dat wij zo tevreden zijn met onze vrouwelijke postbode maar nu maakte ze me echt blij. Mart haalde van de week de reclameblaadjes uit de bus en er zat een kattebelletje bij, zo'n geel post-it blaadje.  Het was van de postbode en zij vertelde dat de postzegels die ik gebruikt had op een paar enveloppen die ik verstuurd had niet meer geldig waren. Dat waren Europa zegels van 1,20 euro en nu zijn het Wereld zegels van 1,30 euro geworden.  Ze kon me een velletje met vier mooie zegels leveren à 5,20 euro. Achterop het blaadje haar telefoonnummer en ze wenste me nog een fijne dag. Ik was even stomverbaasd want waar vind je nog zoveel vriendelijkheid en daarna werd ik er zomaar een beetje gelukkig van. Natuurlijk heb ik haar gebeld en ik zei dat ik dat velletje mooie zegels graag wilde hebben maar dat ik nog een klein probleempje had. Verleden jaar had ik namelijk een groot vel van die Europa zegels gekocht en ik had er nu nog...

Voetafdrukken

Ik ben er niet zo eentje hoor maar je hebt van die mensen die telkens weer wat leuks kunnen verzinnen om een ander blij te maken. Ik ben meer van het na-apen en daar is natuurlijk ook niets mis mee, haha.  In dit geval is het Toos die mijn brievenbus vrolijk deed klepperen. Kijk maar eens op haar blog hoe creatief dit mens is, haar tassen zijn juweeltjes. Zij maakte voor ons twee voetafdrukken en zette daarop alle trajecten die wij gelopen hadden. Op de achterkant werd nog iets liefs geschreven, echt super. Toos, reuze bedankt, je voetjes staan nu naast onze pelgrimspaspoorten te pronken.

Frutseltjes

Ik had niet zo gauw een idee voor de Stuur een foto rubriek van Els, daar moest ik even over nadenken. Maar toen ik vandaag zat te fröbelen om wat blije post te maken lag het voor het grijpen. De foto moest over handig opgeborgen zaken gaan en in deze dozen bewaar ik alle kleine frutseltjes die ik gebruik om wat leuks te maken en daarmee enveloppen te vullen. Waar moet je dat kleine spul anders bewaren. De dozen zijn oud en i k ben er aan gehecht, ze komen uit mijn ouderlijk huis vandaan en ik heb ze al bijna mijn hele leven. Ik mag dan de laatste tijd veel opruimen en wegdoen, deze dozen blijven bij me.

Ontzettend veel blije post

Echt te gek, de hele week valt er allemaal leuke post in mijn brievenbus. De eerste envelop was van Toos . Daarin twee kleine kaartjes en een grote kaart maar daar achterop uitleg over die kleintjes. Dat zijn ATC kaartjes en Toos vertelt dat zij er helemaal in de ban van is en daarom flink oefent. Nou Toos, voor mij zijn het echte kunstwerkjes, die je oefenstukjes van jou maar je brengt me wel in verleiding. Bij verschillende blogvriendinnen zie ik regelmatig deze kaartjes voorbij gaan en het lijkt me hartstikke leuk om te doen maar toch....heb ik al niet genoeg om handen? Tsja, nu liggen die kaartjes hier op tafel, ik kijk er af en toe naar en ik bedenk of ik dat ook zo fraai zou kunnen. Ik laat die gedacht maar even sudderen. Verder de nieuwjaarskaart van onze vriend Jan uit Parijs. Ja, die is altijd wat verlaat, die kaart maar dat zijn we gewend. Wel erg leuk dit jaar, de kaart was gemaakt met een foto van hemzelf en dit was gedaan bij de Franse Hema, haha, echt wat voor Jan. B...

Hergebruik

Ik heb begrepen dat het in een Nederland een koude maar stralende dag is, het is jullie gegund. Hier niet hoor, wel koud maar geen zon. Nou ja, het kan niet altijd feest zijn en voor morgen wordt die zon weer voorspeld. Geen zin in buitenwerk met die kou dus binnen aan de grote tafel met zicht op een knapperend houtvuur lekker zitten fröbelen. Door al dat ruimen van dozen met papier kom je veel tegen waar je leuke dingen mee kan doen. Er ligt nu weer een grote stapel mooie enveloppen die ik de komende weken ga vullen met blije post. Uit een boek van de kringloop scheurde ik prachtige prenten, bladzijden uit een Flow en andere tijdschriften werden gebruikt en ook in oude landkaarten ging de schaar. Van Emie kreeg ik een oude wegenatlas van Frankrijk en laat nu mijn enveloppenmal precies op de bladzijden passen. Als dit allemaal geen hergebruik is weet ik het niet meer.

Recycling

Gisteren ging de kerstboom de deur uit. Mijn kinderen vonden het een miezerig ding, zielig waren de woorden van mijn dochter. Ja, ik was een beetje laat met beslissen of ik er nu wel of niet eentje zou neerzetten en dan heb je niet veel keus meer. Soit, de kleinkinderen en ik waren er tevreden mee. De beeldjes van de kerststal rusten weer voor een jaar in het vloeipapier en verder zit alle prullaria die met kerst te maken heeft, en dat is bij mij niet veel, weer in een doos die inmiddels op zolder staat. Toen ik vanmorgen in de hal kwam zag ik dat ik nog iets vergeten was, de kerstkaarten. Die hangen altijd langs de trap naar boven. Er zaten weer veel mooie zelf gemaakte kaarten bij. De twee schoonheden op de onderste foto verhuizen naar het prikbord op mijn werkkamer. En de rest van de vele kaarten want dit was nog niet alles op de foto, ga ik bewaren. Ik loop al een paar jaar met dat idee, volgend jaar wil ik er  echt iets mee gaan doen. Een soort hergebruik van kerstkaarten du...

Bezet

Net terug op ons Nederlandse adres en er valt vandaag voor de derde keer leuke post voor mij in de brievenbus. Deze keer uit Amerika van iemand die altijd hele mooie kaarten maakt, kleine kunstwerkjes noem ik ze. Verleden week zelfs twee enveloppen tegelijk met de post. Een leuke lange brief van een schrijfvriendin en van Diana kreeg ik een mooie zelfgemaakte envelop met daarin een brief en een paar foto's van haar vakantie. Het wordt tijd dat ik zelf ook weer eens aan de slag ga met blije post versturen maar dan moet ik wel even die tijd vinden. Ik heb een hekel aan het woord 'druk' maar laat ik zeggen dat ik tamelijk 'bezet' ben. Als wij net terug zijn van een half jaar Frankrijk komt er zoveel op ons af. Even naar de dokter, bezoekje ziekenhuis, bezoekjes aan mensen die we lang niet gezien hebben. Een paar verjaardagen achter elkaar en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik weet het, we doen het allemaal zelf en het meeste is nog leuk ook dus mij hoor je niet klag...

Met de wind door mijn haren

Ik had de laatse dagen wat leuke post gemaakt voor diverse mensen en wilde dat even op de post doen. Een brievenbus hebben we nog steeds in ons kleine gehucht, hij wordt zelfs zes dagen in de week geleegd maar zoals gewoonlijk had ik geen postzegels meer. Buurman Robert kwam net met zijn tuf-tuf (45 km autootje) uit Saint Julien du Gua gereden dus ik vroeg hem of het postkantoor open was want ik vertrouw de openingstijden daar niet meer. Volgens hem was het kantoortje open dus ik pakte de fiets en ging op weg. De electrische wel te verstaan want met een gewone begin ik hier niets. Ik gebruik hem eigenlijk alleen in onze vallei en dan is zo'n aangedreven fiets een heerlijk hulpmiddel. Heen moet ik stijgen, doorlopend vals-plat maar terug hoef ik niets te doen, alleen af en toe in mijn remmen knijpen als ik vind dat het echt te hard gaat. Dat ga ik doen bij 37 km per uur. Mart moet daarom lachen, hij komt vaak met 50, 60 km. naar beneden. Waaghals!

Proeven op eigen risico

Chocolade met (zee)zout kennen we langzamerhand allemaal wel maar van chocolade met peper had ik nog nooit gehoord, laat staan geproefd. Alet stuurde me vanaf haar vakantieadres een pakje met twee leuke kaarten met daarbij die peper chocolade. 'Proeven op eigen risico' schreef ze erbij en inderdaad, het is echt heet. Bij de eerst hap denk je nog dat het wel mee valt maar dan trekt de pepersmaak door je mond... oef. Alet kampeerde in de Pyrénées-Atlantiques  vlakbij het plaatsje Espelette, vooral bekend vanwege de chilipeper die er wordt gekweekt : de piment d'Espelette. Daar had ik weleens van gehoord maar nooit gedacht dat men dat ook in chocolade toe zou passen. Ik zal de chocolaatjes niet achter elkaar opeten maar zo nu en dan eentje, mmm...best lekker. Bedankt Alet, voor de originele post.

Post in een schaal

Ik kocht deze mooie schaal in het voorjaar op een brocantemarkt en hij is zo oud dat ik hem niet durf te gebruiken om iets in op te dienen. Hij is gebarsten en dof geworden door het vele gebruik maar het oude patin, die verweerde kleur blauw en het model spraken me zo aan dat ik hem kocht. Hij koste  ook maar twee euro want wie wil nou zo'n oude schaal hebben. Hij staat op de tafel in de tuinkamer waar ik zit te rommelen met papier om de post te maken die ik verstuur. Ik gebruik hem om de brieven in te leggen die ik net ontvangen heb en die ik eerdaags ga beantwoorden. Een week of wat geleden kreeg ik post van Diana die me zelfs schreef van haar vakantieplek en vandaag deze kleurige envelop met inhoud van Ageeth. Blije post in een mooie schaal.

Het went nooit helemaal

Ik had een gevulde envelop klaar die naar Nederland moest maar geen postzegels meer in huis. Nog even via internet gecontroleerd wat de openingstijden zijn van het postkantoortje in Saint Julien du Gua en om kwart over tien erheen gereden. Het zou om tien uur open moeten zijn evenals het gemeentekantoortje wat erachter ligt. Die juffrouw kwam net aanlopen maar degene die het postkantoor beheert was in geen velden of wegen te bekennen. Ze zal wat verlaat zijn en ik ben niet bevoegd om postzegels te verkopen zei de gemeentejuffrouw en dat was het. Ik heb daar twintig minuten zitten wachten en ben toen maar naar huis gereden om eerst koffie te drinken, kon mijn humeur ook weer wat bijtrekken. Na de koffie weer terug, geen woord van excuus en terwijl ik er tien wilde kon ik acht postzegels kopen. Zucht, ik wen er nooit aan geloof ik. Aan dat 'gemakkelijke' van de Fransen. Toen wij hier de gîte bouwden en ons eigen huis renoveerden hebben wij op de twee grootste offertes wekenlang...

Post in de Franse brievenbus

Ik schaam me een beetje en ik zal uitleggen waarom. Vanmorgen kreeg ik een mailtje van penvriendin Diana met de vraag of haar post mijn huisje in Frankrijk had weten te bereiken? De envelop was op 29 maart op de bus gedaan en ze was natuurlijk nieuwsgierig of hij de reis had overleefd. Diana, ik had jouw al lang moeten bedanken voor je fijne post. Bij deze dus. De eerste post die ik ontving toen we hier waren en ik was er reuze blij mee. Als enig excuus kan ik aanvoeren dat we de eerste weken hier altijd ontzettend druk zijn. Siertuin, moestuin en nog veel meer. Begin van deze week heb ik op een regenachtige dag de tuinkamer schoongemaakt, alle dozen uitgepakt die daar neergezet waren en mijn plekje ingeruimd en gezellig gemaakt. De komende weken ga ik vanaf deze plek weer leuke post maken, er staan aardig wat mensen op mijn lijstje. Jij komt als eerste aan de beurt, Diana. Hier boven en onder de ontzettend leuke post van Diana. Alles met zoveel aandacht gemaakt. Daar wordt e...

Zakjes zaad

Ze had het beloofd, Heidi van de blog Het huis van tante Alice . Aan het eind van de zomer vertelde ik op mijn blog dat ik een volgende zomer graag tomaten   wilde die allerlei kleurtjes zouden hebben. Heidi reageerde met de belofte dat zij wel zaad zou sturen. Gisteren mocht ik een envelop open maken met de inhoud die jullie hierboven zien. Op de pagina's informatie over de verschillende rassen en zaaiinstructies. Hieronder alle zakjes met tomatenzaad en bovendien nog wat zakjes met bloemenzaad. Ik ben hier zo blij mee. Ik kan niet wachten tot we in Frankrijk zijn, dan ga ik de tuinkamer direct inrichten als kraamkamer voor al mijn kwekelingen.  En wat zat er in die bruin papieren zak? Laat ik eerst even vertellen dat Heidi een opleiding tot herborist heeft gedaan, het werken met kruiden dus. Ik kreeg van haar drie potjes met eigengemaakte crèmes. Het meest linkse, die met St. Jansolie en wintergreen zou Mart kunnen helpen als hij weer eens last kreeg van het carpeltu...

Een sigarendoos vol

Ik vond deze oude sigarendoos vol met mooi lint in het huis van een tante van Mart toen we het een jaar of vijf geleden leeg moesten ruimen. Zo zonde om weg te gooien dus de doos vond een plekje in mijn naaikastje. Daar stond ook al het stopmandje van mijn moeder. Hoe vaak heb ik haar daar niet bezig mee gezien, zo'n mandje doe je dan toch niet weg. Zowel mijn moeder als mijn schoonmoeder konden verschrikkelijk netjes stoppen, ze gingen geen gat uit de weg. Een maand of twee geleden zag ik bij Ageeth  leuke kaarten die zij gemaakt had met mooi lint er omheen gewikkeld. Dat bracht mij op het idee hetzelfde te doen, dank je Ageeth, en zo heb ik al een paar kaarten verstuurd aan blogvriendinnen waarvan ik weet dat zij  handig zijn met naald en draad. Mocht jij het lint nou leuk vinden en ook zo'n kaart in je brievenbus willen hebben, mail me dan even op mmberends@hotmail.nl  Ik heb tenslotte nog lint genoeg. Geef maar aan welk lint je wilt hebben, het zal geen storm...

Blije brievenbus

Dat is leuk thuiskomen! Drie weken weggeweest en dan gaat de brievenbus open en komt er allerlei leuks te voorschijn. Een grote envelop van Toos  met daarin, zoals gewoonlijk bij haar, weer zoveel creativiteit dat ik er verbaasd van sta. Een mooi linnen zakje met daarin een kaartje met stoffen opdruk met een afbeelding van de lathyrus en in het kaartje een zakje zaadjes van deze mooie bloempjes. Verleden jaar mislukte mijn zaaisel van lathyrus dus ik ga dit jaar zeker weer een poging wagen.  Ik herkende het papier van de envelop linksboven direct, dit is een blad uit een van de Richard Scarry boeken. Ze staan, kapot gelezen, nog steeds in onze boekenkast. Het gedicht van de jaarringen was voor de man die met alle soorten gereedschap om kan gaan en bovendien ook wel met hout en bomen. Deze man voelt zich vereerd, een gedicht speciaal voor hem. Toos, wat is dit alles toch weer attent en met liefde gemaakt. Reuze bedankt. Verder kreeg ik via Postcrossing een kaart ui...

Kerst mailswap

Eind november schreef ik me in voor een kerst mailswap. Kijk hier even hoe dat in zijn werk ging. Ik deed voor het eerst aan zoiets mee zonder in het begin precies te weten hoe of wat. Maar goed, al doende leert men. Ik kreeg na een poosje een adres toegestuurd van iemand waar ik mijn blije kerstpost naar toe kon sturen. Deed daar natuurlijk ontzettend mijn best op en stuurde dat de maandag voor kerst op. En zie, de dag voor kerst kreeg ik dit mooie doosje in de bus. Voor de duidelijkheid, dit was niet van de persoon waar ik iets naar toe had gestuurd. Aan de binnenkant van  het deksel zat een mooie envelop met een lieve brief. Toen ik het kerstvloeipapier openvouwde vond ik eerst een kerstkaart en daaronder een schat aan kleine kerst spulletjes. Zo mooi en attent allemaal, eigenlijk veel te gek. Ik was er blij verbaasd van dat iemand mij dat zo maar toestuurde, een wildvreemde. Ingrid, ik hoop dat je dit leest. Je hebt me, zo vlak voor de kerst heel blij gemaakt, reuze bed...

Papier en zo

Ik had ondertussen zoveel mooi papier verzameld om enveloppen te maken voor blije post dat ik een mal om dat werkje te vereenvoudigen wel een verantwoorde uitgave vond. Dat werkt lekker zeg, ik kon niet meer ophouden. Het papier voor de enveloppen haal ik overal vandaan. Tijdschriften  zoals de Flow en de Seasons, een oud muziekboek wat ik in de kringloop vond, patroonpapier uit een oud naaitijdschrift en zelfs een leuke papieren tas die ik uit elkaar haalde. Nu ga ik nog op zoek naar een rol mooi kerstpapier om de enveloppen te maken die ik de komende weken ga versturen. Ik heb in de loop der jaren zoveel papier verzameld dat ik soms niet eens meer weet waar het vandaan komt. Een stapeltje aan elkaar geniette velletjes met allerlei soorten kerstpapier. Er staan nummers op de achtekant, waarschijnlijk waren het papiermonsters. Ik heb altijd de kerstpakketten op mijn werk verzorgd dus het zal daar wel een overblijfsel van zijn. Ik vouw er nu lieve kleine envelopje...