Heen en terug naar de Ardeche

Mijn leven lang heb ik van wandelen gehouden. Ik ben opgegroeid met wandelen. Iedere zondagmiddag nam mijn vader ons mee om een lange middag te gaan wandelen. Wij waren met tien kinderen thuis en je moest wel aardig kunnen lopen want wandelwagentjes nam hij niet mee. Dat ging ook niet want we liepen via de bollenvelden naar het duin en dan niet over paden, hij kende de weg immers. Dan door naar het strand, een heel stuk langs de vloedlijn en dan moesten we nog terug naar Noordwijk-Binnen. Al mijn broers en zussen zijn altijd goede wandelaars gebleven. Hier met broer Joop in november 2011 in Frankrijk. Hij kwam vaak een weekje om ons te helpen maar ook om een paar mooie wandelingen te maken. Ook onze kinderen en de meesten van hun nichten en neven zijn wandelaars. Hier op de foto met een zus, de drie dochters van een overleden zus en mijn dochter tijdens de Wandel Tweedaagse van Egmond in januari 2020. Ik woon sinds bijna vijftig jaar in de Krimpenerwaard, een wandel- en fietsomgeving b...

  Mijn favoriete plant in de Franse border is altijd de Gaura lindheimeri 'Whirling Butterflies' geweest. De naam alleen al, wirling butterflies, wervelende vlinders. Het is  een vaste plant, die de hele zomer prachtig bloeit, je hebt er zoveel plezier van. De bloemen aan de lange stengels, hebben de vorm van een vlinder en zijn wit van kleur. Het is een speels en sierlijk gezicht in de tuin. De prachtkaars kan goed als snijbloemgebruikt worden. In een boeket zet ik wat langere takken tussen andere snijbloemen, dat staat heel mooi. De Gaura staat het liefst in de zon en heeft niet graag natte voeten.  In mijn goede franse tuingrond doen ze het weleens te goed en worden dan te lang. Dan knip ik ze halverwege de zomer gewoon een flink eind terug. Ik heb ze verleden jaar samen met wat andere vaste planten in een grote bak gezet, dat was een prima keuze. De stengel hangen dan mooi over de bak heen. Afgekeken van de franse plantsoenendienst. Die gebruiken deze plant heel veel ...

Mart houdt van spelletjes en heeft dat overgebracht op kinderen en kleinkinderen. Toen Sebas en Luuk klein waren logeerden ze vaak bij ons en allebei wilden ze altijd een spelletje doen met opa. Op deze leeftijd vaak 'Kaartje Keer'. Dit was het enige spel waarin de mannen nog konden winnen van hun opa. Bloedserieus waren ze hierin en telkens werden de kaartjes geteld om te weten wie er aan het winnen was. H et is jarenlang hun favoriete spelletje geweest.  Het was in die tijd dan ook het enige spel waar Sebas en Luuk dikke winst konden halen op opa, wat waren die twee er gehaaid in.   Gelukkig konden ze goed tegen hun verlies, dat werd ze al vroeg aangeleerd in deze familie. Ze schelen negen maanden en het zijn nu pubers van dertien jaar. 'Kaartje Keer' wordt er niet meer gespeeld, dat spel ligt al lang bij de kringloop maar voor een potje eenendertigen (kaartspelletje) zijn ze altijd te vinden. Kijk voor de favorieten van andere blogsters bij Elizabeth .

We zagen de de film Monsieur Aznavour in het filmhuis in Gouda en wat was dat genieten.  Een portret van het bewogen leven van zanger Charles Aznavour én van zijn onstuitbare drang naar erkenning.  Is dat de overlevingsdrang van een zoon van immigranten die de Armeense genocide ontvlucht zijn? Je zag die drang naar erkenning de hele film door, het valt tenslotte niet mee van niets naar iets te groeien. Hij kreeg steun van Edith Piaf, mocht in haar voorprogramma optreden en wist zich op te werken tot wereldster. In de film zijn prachtige beelden van Parijs na de oorlog te zien gecombineert met de klanken van A znavours muziek. Ondanks Aznavours hechte band met zijn familie (en vooral zijn zus), zien we een emotioneel afstandelijke man. Geen warmhartige volksheld, maar een vastberaden bokser die zijn plaats op het podium elke stap heeft bevochten. Onze bewondering is er zeker niet minder door. Aznavour is en blijft voor altijd een ‘Monsieur’. En zelfs een hele grote. Elizabeth v...