Heen en terug naar de Ardeche

Vaak fietsen wij hiervandaan zondagsmorgens naar Saint-Sauveur-de-Montagut, drinken daar koffie en fietsen dan onder langs de rivier weer terug naar huis. Mart vond dat we deze route eens uit moesten breiden door naar Saint-Pierreville te rijden en daarna door naar Saint-Sauveur. Het was prachtig fietsweer en ik wilde dat extra stuk wel doen, ik genoot van wat ik onderweg zag. Vlak voor het plaatsje stopten we even zodat ik deze foto kon nemen. Er was zoals altijd 's zondags warenmarkt maar veel verkopers waren er niet. De meesten staan achter een kraampje met zelfgebakken brood, geitenkaasjes, honing en wat biologische moestuingroente. Vaak 'dreadlock' jongeren, heel bewust levend en met weinig tevreden. De Ardèche staat er om bekend. Rond 1900 woonde er hier nog zo'n 1800 mensen maar dat is teruggelopen tot 516 in 2021. Er was ook een kleine rommelmarkt maar daar was meer rommel dan iets leuks te vinden,  Terwijl we Saint-Pierreville achter ons lieten kwamen we langs ...

De drukte is voorbij in onze streek, als je tenminste van drukte kan spreken want gelukkig leven we hier in een omgeving die nog niet ontdekt is door het massatoerisme. Men beseft niet hoe mooi het hier is, gelukkig maar en ik heb vaak de indruk dat de bewoners hier in de noordelijke Ardèche dat ook grraag zo houden. Dus was het vanmorgen weer rustig op de markt in St. Pierreville, een paar kraampjes maar en alleen de plaatselijke bevolking. Een jonge vrouw verkocht uit dit leuke busje haar handeltje, keukenspulltjes en allerlei zelfgemaakte etenswaren. Een rondreizende kok en kruidenier dus.  Ze had lekkere koeken, ik kocht er een paar en mocht een foto maken van het interieur.  Toen ik vroeg hoe het ging met haar handeltje vertelde ze me dat ze pas in mei was begonnen, het liep wel aardig. Ik heb bewondering voor deze jonge mensen die zoiets op durven te starten. Sinds 1968 (de grote studentenopstand in Parijs) is de Ardèche hèt departement voor kandidaten voor een terugkeer...

Ik nam nog wat foto's toen we na onze zondagslunch in St. Pierreville terug liepen naar de auto. Het stelt niet veel voor, dit plaatsje maar er staan toch wat huizen met een voorname uitstraling. Prachtig, deze raampartij met die mooie natuurstenen rand er om heen. We lopen hier al jaren langs en ik heb nog nooit de indruk gekregen dat dit pand bewoond wordt. Alhoewel, er waren ook jaren dat alles onder het spinrag zat en nu ik de foto's wat beter bekijk ziet het er schoon uit. Zoiets moois vraagt toch om bewoond te worden. En dan zie je een paar meter verder dit raam, misschien de schuur van dat voorname huis. Fransen zetten van alles buiten op hun vensterbanken, dat zie ik nou nooit in Nederland. Zo maar een paar vaasjes en een schoteltje met een beker erop. Leuk vind ik dat, lekker kneuterig. En dit vindt Mart nou typisch Frans, dat snoertje wat bovenlangs dat raam loopt. En dan die uitlaat ergens vandaan daar rechtsboven. Ook zie je heel vaak afvoerpijpen buiten op muren lo...