Heen en terug naar de Ardeche

Terwijl we de aanhanger leegruimen dartelen die kleine lammetjes om ons heen. Na de eerste aarzeling worden ze steeds brutaler en laten ze zich daardoor ook makkelijker op de foto zetten. Wat een leuk viertal hè. De grotere schapen blijven achter het hek maar de kleintjes glippen erdoor en lopen daar gewoon los. Dan komt de boer met de fles. Hij vertelde dat hij er nog vijf bij moet voeren maar hij doet het met liefde, dat kan je zien. Ze hebben weinig geduld, die lammetjes, willen allemaal tegelijk aan de fles lebberen. Ondertussen hebben wij weer een auto volgeladen met dozen en tassen wat mee naar huis gaat. Onvoorstelbaar hoeveel spullen er in de loop der jaren in dat Franse huis zijn terecht gekomen.

Dit leuke lammetje bewaakt op het ogenblik onze aanhanger die achter een boerenschuur staat. Grapje natuurlijk, ik zal het even uitleggen. Voordat wij op 3 maart weer naar Frankrijk vertrokken hadden wij aan onze oud-buurman gevraagd of de aanhanger een weekje bij hem achter op het terrein kon staan. Dat kon, geen enkel probleem. Maar zaterdag, nog onderweg naar Nederland werden we gebeld. Er zouden deze week onverwacht werkzaamheden plaatsvinden op hun terrein dus de aanhanger kon daar niet terecht.  Oei, wat nu. Buiten laten staan was voor ons geen optie. Een volle aanhanger in het openbaar neerzetten is wat gewaagd. Onze zoon Bas gebeld, die heeft zoveel vrienden in ons dorp met hopelijk een vader in het buitengebied. En ja hoor, ik kreeg het telefoonnummer van een van zijn vrienden wiens ouders alle ruimte hebben. Gebeld en die vriend zei onmiddelijk dat het in orde was, hij zou wel even bij zijn ouders langsgaan. Wij kwamen in de stromende regen aan en hoorden dat we de auto w...

Toen wij gisterochtend om een uur of half elf een wandelingetje maakten scheen de zon heel fel, je kon er bijna niet tegenin kijken. Het leverde wel deze foto op, een beetje mist, tegenlicht en de stralen van de zon. Aan de overkant van de weg was de dooimist goed te zien. En ook hier hing die mist nog een beetje geheimzinnig tussen de struiken. Hier en daar waren er nog grote stukken sneeuwijs te zien. En in sommige boerensloten nog nog een restant opgewaaide sneeuw maar als de zon aanhoudt is dat morgen ook grotendeels verdwenen. De polder is weer helemaal groen en nu maar afwachten of we nog zo'n winterperiode krijgen.

Leuk hoor, wij stonden en klaar voor. Vanaf ons balkon konden we alles bekijken, kinderen me hun lampionnen en de fanfare voorop. Ik ben gek op fanfare muziek, het maakt me blij. Jammer dat je het nog zo weinig hoort. En gisteravond stond we weer op het balkon, ditmaal voor de jaarlijkse trekkertocht.  De Trekker Lichtjestocht van buurtschap ’t Beijersche viert dit jaar het eerste lustrum. Wat in 2021 begon als een letterlijk lichtpuntje tijdens de coronaperiode, is inmiddels uitgegroeid tot een jaarlijks terugkerende traditie. Er reden zo’n 25 tractoren, versierd met lampjessnoeren en andere opvallende verlichting een ronde langs zorgcentra en verpleeghuizen in Gouda, Haastrecht en Stolwijk, en langs het Groene Hart Ziekenhuis. Vanuit Haastrecht door polder Bilwijk kwam de tocht langs ons, twee appartementengebouwen met veel ouderen en daarna gingen ze de hoek om zodat ze nog langs het zorgcentrum achter ons konden rijden. Er waren ontzettend veel kijkers, op de hoek tegenover ons...

Aan het eind van de middag, net voor de schemering nog even de benen gestrekt in het polderbos achter ons appartementengebouw. De bomenrij links op de foto begint al aardig kaal te worden. Nee, niet alle ganzen trekken weg. Een deel blijft in Nederland, hier in de polder zijn er nog genoeg. Er is voldoende voedsel in die sappige weides. Jammer dat de boom is omgegaan maar zo half op het water zorgt het voor een mooi plaatje met al die kleur. Veel bijzonders aan paddenstoelen staat er niet in ons polderbos maar met één uitzondering, deze vliegenzwam. Die ontbrak nog in mijn paddenstoelenfoto's van dit najaar.

Er viel een brief van Stedin in de bus dat we op 7 oktober wegens werkzaamheden een aantal uren geen stroom zouden hebben tussen 0.800 en 16.00 uur. Ze zouden hun best doen de periode zonder stroom zo kort mogelijk te houden. Verder kregen we wat tips waarmee we ons konden voorbereiden maar daarmee hebben we niet zoveel gedaan. Die vriezer van ons kan wel een paar uurtjes zonder stroom als je de deur niet open maakt.  Wel heeft Mart de roldeur in de parkeergarage naar beneden gehaald en vastgezet zodat iedereen in en uit kon blijven rijden.  Ook even een blok hout tussen de toegangsdeur gezet zodat bijvoorbeeld de thuiszorg in ieder geval naar binnen kon. De misère was klein, een uurtje zonder stroom, meer was het niet.  Deze gele container staat hier al een half jaar tegenover ons appartementsgebouw en dat heeft alles te maken met de tekorten op het stroomnetwerk. Er is hier vlakbij een nieuw wijkje gebouwd op het oude terrein van de gemeentewerken en daar bleek men geen...

Tijdens de landelijke Valpreventieweek in de Krimpenerwaard organiseerde Team Sportservice een gratis wandeldag in Stolwijk afgelopen week, met oefeningen en historische feitjes voor 65-plussers. Deze week werd gehouden om valincidenten bij ouderen te verminderen door middel van een lokale aanpak en het bevorderen van beweging. Dit leek ons wel leuk, we juichen zulke initiatieven toe en dus deden we mee. Samenkomen was in het cultureel en maatschappelijk centrum hier vlakbij, we kijken er zelfs op. We liepen een beweegroute door ons dorp langs palen; via je telefoon kon je de oefeningen doen. De voorzitter van de Historische Vereniging legt uit dat de Bovenkerkse Wetering vroeger hier niet stopte maar doorliep achterlangs het Dorpsplein naar Benedenkerk. De boeren gebruikten deze vaarroute voor het vervoeren van onder andere kazen naar de Coöperatie en vandaar ging de kaas naar Gouda om verhandeld te worden. Behalve een sportief was het ook een sociaal rondje. Er deden ook mensen mee u...

 Volgens de weerberichten zou het de hele dag droog blijven maar de zon zouden we niet zien. Om toch wat leuks van de dag te maken besloten we weer een langere wandeling te maken, nu aan de andere kant van het dorp, rondje Koolwijk. Ook in dit buurtschap staan nog wat oude boerderijen, dit vind ik daar wel de mooiste. Aan het eind van Koolwijk gaan we het rechts het fietspad op wat dwars door de polder gaat. Ja, we hadden aardig wat wind, het riet lag bijna plat. Er zat totaal geen kleur in de lucht maar het zicht hier de polder in blijft mooi. Bijna aan het eind van dit fietspad staat weer zo'n fijn pichnickbankje waar we even gaan zitten om wat te drinken. Op de grond lagen deze bolletjes die me nieuwsgierig maakten. Het blad wat er nog aan zat leek wel op het blad van een plataan. Ik zat met mijn rug naar de boom en keerde me om. Toen ik de stam zag wist ik het zeker, dit is de gewone plataan, de platanus hispanica. Een plataan in de polder, beetje vreemd maar ach, waarom niet. ...

Met Mart uit Frankrijk kwamen ook onze fietsen mee achterop de auto dus ik ben voorzicht begonnen met fietsen. Dat fietsen gaat prima, ik bedoel dat verleer je niet maar het gaat wat moeilijker door die stijve knieën van de neuropathie. Toch fiets ik door en na een poosje merk ik dat het wat makkelijker gaat. Een poosje terug kreeg ik van een van mijn buurvrouwen sperziebonen, echt hele lekkere, niet te vergelijken met wat er in de supermarkt ligt. Ze had ze gehaald bij een oud kweker in de Benedenkerkse buurt die nog een grote moestuin bijhield. Dus ons eerste fietsrondje kwam daar langs en ik nam bietjes mee en natuurlijk die sperziebonen. We hebben ervan gesmuld. De bloemkool en de bospeen zagen er ook goed uit dus voor het eind van de week gaan we nog eens langs.

Zondagochtend, heerlijk weer en we besloten om Schoonouwen rond te gaan. Op de ka is goed te zien dat de natuur naar het najaar beweegt.  In buurtschap Schoonouwen mooie boerderijen met in de gevel engelenramen en decoratief metselwerk. Altijd zo mooi, de bloemhoofden van de grote kaardbol. Volgende keer wat meenemen voor in huis, de snoeischaar zit standaard in mijn rugzak. Bertha stond erbij alsof ze poseerde, nou dan mag je van mij op de foto. Dit is nog steeds een schoonheid. Een prachtige gevel en een echte boerentuin. We zijn bijna thuis alleen de Tentweg nog. Acht kilometer en ik ga het steeds makkelijker doen. Ik bouw nog steeds op ondanks de chemo, hoe dat kan ga ik eens aan de hematoloog vragen waar ik vanmiddag een afspraak mee heb.

Mart zag het als eerste gisteren bij valavond, een luchtballon, nee twee. We leken wel twee opgewonden kinderen daar voor het raam en op het balkon. Het heeft toch altijd wat spannends, dat zweven in de lucht op grote hoogte. Ik kon nog net een zwerm vogels meepikken voordat de luchtballonnen verder zakten achter de bomen. Maar het was nog niet over, deze mooie rode kwam er ook nog achteraan. Alhoewel ik wat last heb van hoogtevrees zou ik dit graag nog eens doen, ik denk er al al een paar jaar over. Het lijkt me een geweldige ervaring.  Het lijkt hier op de foto net of de ballon voor de kerk langs gaat maar dat is gezichtsbedrog. Ze waren bezig te landen in de weilanden aan de andere kant van de provinciale weg. Nou, dit was even genieten.

Ieder jaar tijdens de laatste week van de zomervakantie is er weer Speelweek in Stolwijk. Komend jaar voor de 55ste keer, onze kinderen deden al mee toen ze op de basisschool zaten. Dit jaar doet Saar voor de laatste keer mee. De eerste dag begon in het zwembad wat achter ons appartementengebouw ligt dus ik kon vanaf onze gallerij foto's nemen. Het was prachtig weer, prima voor zo'n zwembadfeest met allerlei spelletjes. 's Morgensvroeg werden de tenten al opgezet en 's avonds kwam de brandweer voor een spectaculaire opening. Het meest spannend voor de hoogste klassen is een nachttocht door de polder. Er is een grote groep vrijwilligers om alles in goede banen te leiden waaronder kleinzoon Luuk, hij hielp verleden jaar ook al mee. Zijn neef Sebas is deze week in Den Haag ook begeleider maar dan bij een voetbalkamp.

Volgens dochter Floor is rondje Koolwijk net zo lang als rondje Schoonouwen wat ik nu niet kan lopen wegens de natte ka. Die namen verwijzen naar de buurtschappen die rondom Stolwijk liggen. Dus vanmorgen de wandelschoenen aan en eens kijken hoe ver ik zou komen met rondje Koolwijk. Eerst het dorp door en een stukje langs de provinciale weg waarna ik rechts afsla Koolwijk in. In die buurtschappen zitten nog heel wat boerenbedrijven, tractoren zijn hier gemeengoed. Een oud boerderijtje met een mooie tuin wat nu alleen nog woonhuis is. De geur van een boerenbedrijf krijg je er hier gratis bij. Maar ook prachtige vergezichten. Deze boer heeft de moed er nog in en breidt nog uit. Het grote dak ligt vol met zonnepanelen. Als een stal dicht bij de weg ligt loop ik er altijd even in. Ik laat de bebouwing achter me en heb inmiddels 3.2 km op mijn horloge staan. Wat doe ik, doorlopen of teruggaan? Ik wordt ingehaald door een wandelaarster die er stevig de pas in heeft en ik zie dat ze ook een h...