Heen en terug naar de Ardeche

Altijd als wij door dat mooie Limburgse heuvelland dwalen zeggen wij wel een keer tegen elkaar dat  als we geen huis in Frankrijk hadden gehad we dat wel in Limburg hadden willen hebben. De natuur is er prachtig, de dorpjes mooi en het leven is er heerlijk gezapig, wel wat anders dan de drukke randstad waar teveel gestreste mensen rondlopen. Gelukkig wonen wij nog in een rustig boerendorp waar we heel blij om zijn en waar we graag tot onze dood willen blijven. Dit vakwerkhuisje bijvoorbeeld hadden wij wel als vakantiewoning willen hebben. Het waren drie kleine woningen onder één kap aan een rustig weggetje midden tussen de velden. Klein maar fijn, zullen we maar zeggen. Het straalde gewoon rust uit. Op de kop van het huis een mooie houten bank waar het fijn vertoeven is. Er staan wandelschoenen op het kratje, vast ook wandelaars. Ook aan de voorkant een klein zitje. Dit is echt zo'n plek waar je zo naar toe kan rijden als je daar behoefte aan voelt. Niet te groot dus weinig werk....

Toen wij zaterdag in de Smidse aan de koffie zaten met die heerlijke Victoriavlaai hoorden we buiten luide muziek, het leken wel caravalsdeuntjes. Er was ons op weg naar de koffie ook een carnavalswagen vol met luidruchte jonge kerels voorbijgereden, wij dachten aan een verjaardags- of vrijgezellenfeestje.  Toen wij buiten kwamen zagen we dit gezelschap, die waren duidelijk bij elkaar gekomen om iets te vieren, maar wat? Carnaval was toch al geweest. Ze zagen er in ieder geval zo mooi uit dat ik mijn fototoestel tevoorschijn haalde om wat foto's te maken. Zelfs de allerkleinsten mochten meedoen en waren helemaal in de stijl van een Schotse clan aangekleed. Dit manneke was zo leuk, ik bleef hem in de gaten houden. Hij had een stoffen tasje met een bandje om zijn nek hangen gevuld met confetti en dat spul bleef hij maar om zich heen strooien, hij had er zelf schik in. Een heel werk hoor, hij had zijn tong uit de mond van inspanning. We liepen verder, nog steeds in onwetendheid totdat...

Hotel St. Brigida in Noorbeek, daar sliepen wij vrijdagnacht. En we aten er ook en dat was meer dan voortreffelijk. De kok/eigenaar kookt daar de sterren van de hemel en die fles Limburgse wijn die we erbij dronken maakte het helemaal af.  Na een ook al voortreffelijk ontbijt reden we naar Slenaken waar we twee nieuwe wandelkaarten kochten. De twee rechtse zijn zoveel gebruikt dat ze echt uit elkaar vielen. Een prima systeem daar in het zuiden, de gekleurde stipjes op de kaart corresponderen met gekleurde paaltjes langs wegen en paden. Op die manier hebben wij al heel wat kilometers weggelopen. Leuk, die dubbeltalige plaatsnaamborden. Voor zover ik weet komt dat, op Friesland na, verder niet voor in Nederland. Leuk zei ik, maar het uitspreken van 'Sjlennich' krijg ik niet voor elkaar. Hij was spikslinternieuw deze bank aan de rand van het Onderste Bos. Goed advies, dus we zijn maar even gaan zitten. Om van het uitzicht te genieten. In deze streek zie je geen grote nieuwbouwwijk...

Als ik er een poosje niet geweest ben begint het bij mij te kriebelen, dan wil ik naar het limburgse heuvelland. En zodoende zaten wij afgelopen vrijdag om half elf aan de kofie met kersenvlaai in Noorbeek. Want dat is het eerste wat wij doen als we daar aangekomen zijn, koffie met vlaai bestellen. We konden de auto bij ons hotel parkeren, de wandelschoenen hadden we aan dus we liepen al snel tussen de groene heuvels. Het gras ziet er hetzelfde uit als bij ons maar die heuvels zijn wel even anders dan de platte polders rondom Stolwijk. Overal water van kabbelende beekjes. Of ergens uit een bron. Deze grote deuren die dienden om met gevulde hooiwagens het erf te kunnen oprijden zie je veel in Limburg maar in deze mooie kleur had ik ze nog nooit gezien. Het huis was in dezelfde tint geschilderd. De Jacobsschelp is het sympool van de bedevaarten naar Compostella maar ik ben er vrij zeker van dat de huidige route langs de Maas naar het zuiden gaat. Maar dit was een oude zuil van een hek du...

Als je in Gulpen bent kan het niet anders of je ziet het gebouw van de Gulpener bierbrouwerij, het stond in ons geval achter het hotel. Het bedrijf werd al in 1825 opgericht en is nog steeds een familiebedrijf.  We hadden nog wel even tijd en liepen er heen om het te bekijken. We gingen het brouwlokaal binnen waar je allerlei biertjes kan proeven, erachter is een prachtige tuin zodat je dat met goed weer buiten kan doen en er ook wat lekkers bij kan eten.   Aan de wanden foto's en prenten van de geschiedenis van de brouwerij. Mooi, die oude borden er tussen. Dit muziekboek stond op de piano, liederen over vastenavond en carnaval. En een prikklok, ik herkende het direct. Zo eentje hadden we er ook op het bedrijf waar ik gewerkt heb. Er hing een rek naast met de personeelskaarten en je stak jouw kaart in de klok bij binnenkomst en bij weggaan. Toen we verhuisden naar het nieuwe bedrijf kregen we een moderne maar ik heb altijd geklokt. I...

  Ergens onderweg verleden week van Epen naar Gulpen liepen we vanaf de verharde weg naar de Gulp waar we een brug over moesten steken en linksaf verder moesten gaan langs het riviertje. We herkenden de plek, hadden hier al meerdere keren gelopen tijdens onze wandelingen in deze omgeving. Precies op dat punt hield ik even stil om een foto te nemen en toen gebeurde wat we daar één keer eerder meegemaakt hebben, misschien wel dertig jaar geleden.  Door het water kwam een span paarden met een wagen aan rijden, een machtig gezicht. Ik bleef zo lang mogelijk staan en knipte snel achter elkaar. Dit is zo mooi om te zien, hier wordt ik echt helemaal blij van en dit beeld blijft nog een hele poos hangen bij mij.  Een kwartier later kwamen we ze weer tegen. Wat moet dit genieten zijn voor die mensen om daar in dat prachtige landschap te kunnen rijden. Ze stopten even en we hebben een poosje staan praten. Ik vroeg of zij dat ook waren, lang gelede...

 Je komt altijd wel iets bijzonders tegen als je aan het wandelen bent. Terwijl ik de meest oplettende ben van ons twee merkte Mart tijdens aan onze laatste wandeldag in Limburg dit tafereeltje op, ik was er al aan voorbij gelopen. Het stond in het bos aan een smal pad wat langs de Eyserbeek loopt. Ik vraag me bij het zien van zoiets dan altijd af hoe het ontstaat. Zet iemand er één kaboutertje neer en komen er dan steeds meer bij? En wie is Eys-beer Knut? Nieuwsgierig als ik ben zocht ik op internet en in twee wandelbeschrijvingen werd dit tafereel opgemerkt (bij Eyserbeek en dorpje Eys) maar er werd geen betekenis bij gegeven. Verder hadden we in het verleden nog het ijsbeertje Knut wat in de Berlijnse dierentuin werd geboren en daar een paar jaar later overleed, er werd toen veel media aandacht aan gegeven. De Limburgers onder ons weten misschien iets meer over Helle en Pieke? Ach, het is ook niet echt belangrijk, gewoon leuk. Hebben jullie de twee kleine flesjes Jä...

Herberg 'De Zwarte Ruiter'in Gulpen was ons laatste overnachtingsadres. We konden er 's avonds net zoals de vorige avonden op het terras eten (heerlijke asperges) maar toen we gisterochtend hier vertrokken was er van het mooie weer niet veel meer over. De temperatuur was flink gedaald en er zat regen in de lucht. We konden vroeg ontbijten en liepen al om half negen naar buiten met een wat grotere rugzak met daarin de regenkleding. Misschien konden we de regen voor blijven.   Het was een kindersandaaltje, ik vond het zo aandoenlijk dat het even op de foto moest.     Hier liepen we hoog op een plateau, uitgestrekte velden met links bieten en rechts koren.  Dit deed me denken aan de foto's die ik een paar jaar geleden nam in Toscane, rijen cipressen in een heuvelachtig landschap.   Ze worden blijkbaar nog steeds nieuw gemaakt, vakwerkhuizen. Prachtig om te zien hoe men daar aan het werk is. De man rechts op de steiger was met een...