Heen en terug naar de Ardeche

We zouden weleens wat sneeuw kunnen krijgen hadden we verleden week al op de meteo gezien en dat klopte en nog sneller dan we verwacht hadden. Zaterdag rond de middag kwamen we met regen in Le Serret aan en tegen de avond ging de regen over in sneeuw. Eerst van die lichte vlokjes die amper bleven liggen maar opeens werden het flinke vlokken en binnen een uur of wat was de hele wereld om ons heen wit. Zo wit dat er bijna geen contrast was dus dat maakte het moeilijk fotograferen. Gelukkig zorgden onze natuurstenen huizen voor nog wat kleur. Dit is het huis van Patrice en Silvy. En dit is onze schoorsteen waaraan je kan zien dat de kachel brandt en dat is hard nodig want wat was het koud binnen toen we aankwamen. Snel de verwarmingsketel opgestart en de kachel met hout gevuld en het vuur erin. Dan hebben we ook nog een oliegevulde radiator die even aan gaat en ondertussen loop ik naar boven om de electrische deken op bed te gooien. Toen ik gistermorgen deze foto's nam drupte het aan ...

Nadat ik gisterochtend gedoucht had en de kamer inliep zag ik het pas, het had gesneeuwd en het bleef nog liggen ook. Maar gauw ontbijten dan en Bovenkerk in om wat foto's te maken. Zo gezegd zo gedaan en we liepen om half tien in de polder. Het was niet helemaal helder maar dat deed niets af aan het mooie wit wat we zagen. Het maakt alles net iets anders, zo'n laagje sneeuw. Zover we konden kijken leek het wel of de weilanden een laagje poedersuiker hadden gekregen. Niet alle basten van de wilgen waren besneeuwd maar deze hing zo scheef dat de sneeuw er wel op was blijven liggen.  Hij staat er nog steeds, mijn lievelingsboom. Al zo vaak door mij gefotografeerd in alle jaargetijden en nu met een laagje wit op de weilanden en in gezelschap van wat zwanen staat de boom daar wederom prachtig te zijn.

We waren gisteren van plan om wat vaste planten op te graven uit de border, de mannen hadden het daar helemaal steenvrij gemaakt. Maar we werden wakker met een pak sneeuw dus de plannen moesten bijgesteld worden.   Dan maar naar Privas om zand en cement te halen. Daarvoor moest eerst de hoge huif van de aanhanger zodat het dekzijl erop kon. Terwijl Mart daarmee bezig was heb ik even een rondje dorp gemaakt met mijn fototoestel. De sneeuw kan ons dan niet zo goed uitkomen, mooi is het wel, zo'n witte wereld. De kachel brandt, dat is in ieder geval een geruststelling. De bloemen van deze viburnum staan op het punt van uitkomen. Het is een hele grote struik die volgens mij wel een paar takken kan missen. Het is lekkere plaksneeuw, het kraakt onder je schoenen. Sneeuw waarmee je goed sneeuwballen kan  gooien en een reus van een sneeuwpop kan maken. En je zou ook heel goed sleetje kunnen rijden natuurlijk, er zijn hellingen genoeg rond het dorp. Maar helaas, er zijn hier geen ...

We konden er geen genoeg van krijgen en wetende dat er een einde zou komen aan die prachtige beelden van sneeuw en ijs trokken we gisteren weer de polder in. Toen we door de Koolwijkse buurt liepen zagen we in de verte overal mensen schaatsen, een heerlijk gezicht. Wat werd er genoten! Zo mooi, die verstilde beelden. Terug lopend naar het dorp kwamen we door de Benedenkerkse buurt en daar waren veel jonge gezinnen lekker aan het genieten, wat een heerlijk gezicht. Je gunt het iedereen zo, even dat onbezorgde, even iets anders dan de Corona maatregelen. In de oorlogsjaren 1941 en 1942 vroor het ook dat het kraakte en viel er óók een grote hoeveelheid sneeuw. Het Polygoon-journaal maakte er ooit een mooie reportage over met plaatjes van sneeuwruimende scholieren, rijdende treinen, bevroren kanalen en natuurlijk de Elfstedentocht.

Mart deed een klusje in het huis van de Stolwijkse zoon gistermiddag en mij leek het wel een goed idee om op de fiets naar de molen aan de Vlist te rijden om de watervogels in de boezem daarachter te fotograferen. Naïeveling dat ik ben! Het is maar een klein stuk fietsen door de Bilwijkerpolder en halverwege nam ik deze foto. Vreemd al die auto's daar dacht ik nog want die stonden geparkeerd langs de polderweg waar normaal nooit een auto staat, niet eens mag staan denk ik. Ik zag ook nog dat de wieken van de molen draaiden, mooi om te zien van veraf. Voordat ik bij de bij de Vlist kwam zag ik al mensen met schaatsen in de hand lopen en ik begreep (het duurt soms even bij mij) dat er geschaatst werd. Het kon nog maar net zei een man die ook stond te fotograferen en die aan de Vlist woont. Hij vertelde dat die morgen al heel vroeg de eersten op het ijs stapten. Morgen zal het sterker zijn, zei hij nog, dan is er weer een paar centimeter bij gekomen. Ik reed nog een stukje verder want...

We kregen een appje van onze vrienden die vlakbij de Braassem wonen dat het daar aan de kant op het ogenblik zo mooi was. Door de harde wind was er veel water over de kade geslagen en dat was daarna bevroren. Behoeftig naar wat afwisseling stapten we in de auto en reden we daar gisteren heen. Niets teveel gezegd, het was een schitterend gezicht. Alles wat langs de kant van het water stond was bevroren. De rietstengels die in het water stonden waren met een prachtig randje ijs versierd.   Hier nog even van dichtbij. De Braassemermeer is een van de grotere meren van Zuid-Holland en zo'n plas water ligt niet zo maar dicht. Mart die aan de overkant van dit meer is geboren weet nog dat in de strenge winter van 1963 hier de auto's over het ijs reden. En ijszeilen, dat was zo'n mooi gezicht herinnerde hij zich. Op internet las ik dat in strenge winters de Braassem een populaire locatie voor ijszeilen is, IJszeilvereniging Braassemermeer is dan ook de oudste ijszeilvereniging ter w...

Dit heerlijke winterweer nodigt uit om te gaan wandelen en fotograferen.  Gisteren bleven we nog dicht bij huis, een rondje Bovenkerk doet ons al genieten. Het zijn allemaal bekende plaatjes maar door de winterse omstandigheden toch weer anders. Kijk maar even mee. Een rieten dak geeft water af en dan ontstaan er van die prachtige ijspegels. Een beetje gelig weliswaar, dat is dan weer het nadeel van dat riet. Aanzicht van de Bovenkerksewetering , nu in winters wit.   Geknotte wilgen, sneeuw en ijs, het hoort hier bij elkaar. De eerste boerderij aan de rechterkant in Bovenkerk, mooi met de sneeuw op dat rieten dak. Mijn lievelingsboom, solitair in een wit landschap. Sneeuw, vorst en wind heeft het ijsoppervlak een vreemd uiterlijk gegeven. Mooi om te zien maar het maakt het schaatsen straks niet makkelijk.

Dit was de eerste foto die ik nam van de sneeuw, gisterochtend, even na middernacht. Er lag nog niet zoveel, het begon hier zaterdagavond rond zeven uur te sneeuwen en het ging niet erg hard. Het is wel een unieke foto want er is geen autospoor of voetstap in de sneeuw te zien. Oorzaak was natuurlijk de avondklok die er voor zorgde dat dit stukje Stolwijk onberoerd bleef. Ondanks de kou toch maar even naar buiten gegaan maar een rondje Bovenkerk zat er niet in. De ijskoude wind kwam recht uit dat stuk polder dus we keerden naar rechts en deden een rondje dorp.  Er waren meer mensen buiten, de meesten met een hond die uitgelaten moest worden. Hier en daar begon je ook al mensen met kinderen op de slee te zien. We liepen even bij onze zoon langs om te kijken of er al een sneeuwpop gemaakt werd en ja hoor, Saar was met haar mama druk bezig. Het viel nog niet mee want de sneeuw plakte niet erg maar de aanhouder wint en dit was het eindresultaat. Luuk had de dag van zijn leven, is de he...

Het leek wel of heel Nederland er naar uit keek, naar de sneeuw en ja hoor, die kwam. Het bleef niet bij een paar vlokken, de wereld om ons heen werd langzaam wit. Niet super wit maar toch een leuk laagje waar de jeugd zich mee kon vermaken. Vanuit de hoogte keken we er naar, ik nam een fotootje vanaf de gallerij en daar bleef het wat ons betreft bij. Naar buiten zijn we niet geweest. Dat lieten we over aan onze dochter die met een paar vriendinnen de ka rond ging wandelen terwijl het sneeuwde. Ze hebben lopen glibberen maar wel de grootste lol gehad. Ook Luuk had met een paar vriendjes veel plezier. Sneeuwballen gooien natuurlijk en het lukte ze zelfs nog om met bij elkaar geschraapte sneeuw een sneeuwpop te maken. Terwijl wij met onze neus in een boek zaten en af en toe eens naar buiten keken om te genieten van al dat wit vermaakten onze nakomelingen zich prima en stuurden de foto's als bewijs daarvan op. Makkelijk blogje.