Heen en terug naar de Ardeche

In  je eentje een dekbed verschonen, daar kwam ik voor te staan. Ik ben niet sterk en mijn schouders laten het afweten als ik een tweepersoons dekbed in een hoes moet laten zakken, een hoop gedoe waarvan ik van te voren al weet dat het geen succes gaat worden. Ik keek op internet in de hoop een handige truc te vinden en ja hoor, daar stonden er genoeg. De meeste met filmpjes en die gaan bijna allemaal over de burritomethode. Bekijk dit filmpje en zie hoe het werkt. Ik heb tijdens de handelingen wel drie keer goed moet kijken wat de volgende stap moest zijn maar het lukte me uiteindelijk en het resultaat was verbluffend.  Normaal doen Mart en ik dit samen maar echt, in mijn eentje kreeg ik het dekbed veel netter in de hoes dan anders. Trots op mezelf, dat heb ik maar mooi gefikst.

Tijdens het kerstdiner wat dit jaar een Italiaans tintje had stond bij zoon en schoondochter deze kleine rasp op tafel en er lag een stuk parmezaanse kaas naast. Ik vond het direct een heel handig ding, je kan  de kaas hiermee boven je bord raspen. Wij raspten de kaas altijd met deze oude rasp die we op een bordje zette en dat bordje ging dan op tafel. Maar je raspte altijd wat teveel kaas of net te weinig. Die rasp is trouwens van het begin van ons trouwen en dat is tweeenvijftig jaar geleden. Aan de andere kant is een nog wat fijnere rasp en kleine plakjes kaas kan je er ook nog mee schaven. Schoondochter vond de rasp in haar kerstpakket. Ik heb er ter plekke een foto van gemaakt en daarna thuis het leuke ding besteld. De rasp is inmiddels al gebruikt, we aten spaghetti gisteren.  Je kan je natuurlijk afvragen waarom ik zoiets niet eerder heb ontdekt. Tsja, ik woon in een klein dorp met weinig winkels en kom zelden in een stad. Ik geeft niets om winkelen dus veel nieuwighede...

Tijdens een rondje Bovenkerk kwam ik dit tafereeltje tegen, beddengoed buiten uitgestald. Deze boerin heeft duidelijk het voorjaar in het hoofd en is aan de grote schoonmaak begonnen. En die begint meestal in de slaapkamer. Dus dekens en kussens naar buiten in het zonnetje om te luchten terwijl er binnen geraagd en gesopt wordt. Vanmiddag moet de boer even helpen met de dekens uitkloppen. Naast de boerderij hingen de gewassen lakens aan de lijn samen met de schone hemden en onderbroeken van de boer. Die lakens gaan vanmiddag weer op het bed en vanavond stapt een tevreden boerin in dat schone bed in haar fris ruikende slaapkamer naast de boer in zijn verschoning. Mochten jullie ook dit soort lentekriebels krijgen, leef je vooral uit!

Elf mensen bij elkaar geeft best veel drukte dus vanmorgen namen we even een momentje voor ons zelf. Vroeg uit bed, even een snelle douche om wakker te worden en om half acht liepen we al te wandelen. Het was wat afgekoeld vannacht dus het was heerlijk fris. De zon stond nog niet hoog en maakte daardoor lange schaduwen. Met de dag krijgt de heide meer kleur. Aan het einde van de week nog maar eens gaan om te kijken hoe het er dan uitziet. We lopen hier vaak, op de kam van een berg, bijna duizend meter hoog en prachtige vergezichten. Het verveelt nooit. Op de terugweg werpt de zon een mooi licht op de begroeiing.  Verrassend wat die vroege zon doet. We zijn weer terug bij de weg, daar staat onze auto bij het kruis. Er zijn heel wat monden te voeden dus ik ga vanmorgen boodschappen doen met mijn twee zoons en schoondochter. Ook zij koken graag en willen daarom even rondneuzen in zo'n grote supermarkt en wat lekkere etenswaren kopen om mee te nemen naar huis. Tante Floor neemt haar tw...

Prachtige takken blauwe ridderspoor zag ik bij de bloemenwinkel en ik liet een boeket maken met een witte amaryllis en nog wat simpele takken erbij, mooi voor in mijn blauwe vaas. Deze vaas,  zo'n vijfenveertig jaar geleden van een schoonzus gekregen staat sinds onze verhuizing doorlopend op de lage witte wandkast. Er gaat geregeld een nieuwe bos bloemen in en ik kijk er met plezier naar.  Maar het gekke is dat ik hem voorheen nooit veel gebruikt heb. Hij paste niet zo in ons vorige interieur denk ik. Toch zag ik de schoonheid van deze vaas want hij heeft twee verhuisrondes overleefd en zeker tijdens de laatste ronde is er ontzettend veel weggegaan. Toen ik laatst de vaas nadat ik hem had schoongemaakt op zijn kop op de aanrecht zette om uit te druipen zag ik dat er een merkteken op de onderkant stond. Daar raakte ik door geïnteresseerd want die naam komt veel voor in mijn geboortestreek, zeker rond Leiden. Ik vond op internet al snel dat het hier om Potterij Zaalberg ging, i...

Stapels fotoalbums heb ik in maart in verhuisdozen gepakt, ik weet niet hoeveel want ik was een plakker. Altijd veel gefotografeerd en geplakt. En nu ben ik die dozen aan het uitpakken en zegt mijn gezonde verstand dat ik stapelgek ben als ik dat allemaal weer in kasten ga stoppen. Dus nu ben ik aan het selecteren. Wat mag weg en wat moet blijven.  Ik werd direct al op het verkeerde been gezet want het eerste album wat ik oppakte was van een vakantie in augustus 2005. Met vier zussen naar ons Franse huis omdat mijn oudste zus dat zo graag wilde. Zij wist en wij wisten dat ze niet lang meer had te leven. We hebben gelachen, gehuild, gekibbeld maar vooral genoten. Zes maanden later stierf zij. Nou, dat album mag niet weg! Verder heb ik veel wandelgidsen van Lange Afstandspaden in Nederland en Frankrijk die we gelopen hebben. De kans dat we een bepaald pad weer gaan lopen is klein en verder zijn de meesten gidsen al verouderd. Dus ook maar weg alhoewel er dierbare herinneringen aan kl...

De supermarkt waar wij altijd onze boodschappen doen, de HyperU in Privas is helemaal op de schop gegaan. Van binnen en van buiten totaal vernieuwd tot andere gevelplaten aan toe. Toen wij 15 juni aankwamen in Frankrijk en even snel wat boodschappen deden was men nog volop bezig nieuwe schappen te plaatsen en te vullen.  Ondertussen is het binnen klaar, buiten bijna. Het was al een grote winkel maar hij lijkt nu nog groter. Of dat nu komt door een andere indeling of door dat er wat ruimte bij is getrokken weet ik niet maar  het is wennen voor mij. Ik hou eigenlijk niet van die grote winkels, voel me er niet op mijn gemak, raak er een beetje verloren. Tel daar bij nog op dat alles een andere plek heeft gekregen en je begrijpt misschien hoe ik me voel. Het is een schitterende winkel hoor, schoon en met ontzettend vriendelijk personeel. En, zoals de meeste grote supermarkten in Frankrijk met een keur aan producten. Voor lekkerbekken en kookliefhebbers een eldorado....

 Dertig jaar geleden gekocht, deze magnetron en ik heb hem eigenlijk nooit veel gebruikt. In het begin om het eten op te warmen van kinderen die niet op tijd thuis konden zijn maar dat heeft maar kort geduurd. Daarna raakte hij in de vergetelheid. Het leek mij een goed idee om de magnetron mee naar Frankrijk te nemen, daar heb ik veel in de vriezer en zou ik hem meer gaan gebruiken. Nou, heel eerlijk, dat komt nog niet vaak voor.  Ik ben meer een oven mens en die gebruik ik echt heel veel. Zo blij met mijn Smeg fornuis met twee ovens. Maar goed, om het verhaal af te maken, Bas en Christianne hadden na de verbouwing van hun keuken deze magnetron over en die mochten wij hebben. Toch maar meegenomen, in de bijkeuken gezet en ik ben nu echt van plan om het ding te gaan gebruiken. Deze heeft meer vermogen en ik heb eens in de handleiding en op internet gekeken en eigenlijk kan je er wel veel mee doen. En de oude? Die gaat volgende week mee naar het afvalbrengstation...

We genieten ervan  om buiten bezig te zijn, vinden dat tuinwerk leuk maar het huishouden, om het maar even zo te noemen, versloft daardoor aardig in huize Berends. Er wordt hout naar binnen gesleept voor de kachel en die kachel geeft ook een boel troep en stof. Ik loop gewoon met mijn schoenen, als er tenminste geen klonten aarde aan zitten, zo van buiten naar binnen. Mart is netter, die trek zijn werkschoenen altijd uit. Er wordt ook nog eens geslapen en gegeten en de badkamer wordt gebruikt.  Dus ondanks dat het buiten aardig weer was en we de tuin hoorden roepen zijn we streng voor onszelf geweest en hebben de slaapkamer schoongemaakt. Mart is zelfs nog met een ragebol bezig geweest om het spinrag te verjagen. Hij heeft ook gezogen en gedweild, ik doe ondertussen het fijnere werk en heb en passant ook nog wat overbodige troep weggeruimd. Zo, de kop is er af, morgen doe ik de badkamer. Nu duik ik de tuin weer in!

We hebben nu wel weer genoeg met ons neus in een boek gezeten vonden we vanmorgen. We gaan vandaag wat doen. Natuurlijk wel binnenwerk, want het blijft hier regenen. De man ging zijn racefiets schoonmaken in de garage en ik de tuinkamer, daar had ik nog niets aan gedaan. Er stonden zelfs nog onuitgepakte dozen, foei.  Werkje van niks, na twee u urtjes zag het weer blinkend uit. Het volgende wat ik van plan was aan te pakken was de lay out van mijn blog. Ik volg al een tijdje Bloggelientje , een aanrader voor mensen met een blog en daar had ik in een oudere post wat gelezen over de nieuwe thema's van Blogger.  Ik was er al een keer mee bezig geweest maar schoof het weer opzij, van de winter maar eens doen. Maar nu ik bij verschillende bloggers al wat van die nieuwe thema 's heb gezien en er buiten weinig te doen valt voor mij begon ik vanmiddag maar eens aan het opfrissen van mijn blog.  De kopfoto moet nog groter, hoe dat weet ik nog niet en ik ben ook de titel van...

Martine heeft er slag van om altijd wat leuks voor ons mee te brengen. Deze keer een heerlijke oer Hollandse slagersrookworst en twee grote potten van Kesbeke, een Amsterdams bedrijf bekend om zijn tafelzuren. Grote augurken en Amsterdamse uien, wat een traktatie. Alleen deze kenmerkende potten van dit bedrijf zijn al mooi. Bij zoon Bas hangen drie van deze potten boven de eettafel, een vriend maakte er lampen van. Martine zag deze lampen zelfs in een designwinkel in Parijs. Schoondochter Christianne maakt kleine tafereeltjes in de potten, heel leuk.  Wat ik met de potten ga doen weet ik nog niet, eerst de inhoud maar eens lekker opsmullen.

Het went nooit helemaal om zo'n oer Hollandse winkel aan de rand van een Franse stad, in dit geval Aubenas, te zien staan. De man zegt bij het passeren van deze winkel dan altijd dat die Alphense boer het maar mooi gedaan heeft en dat bedoelt hij beslist positief. Even rechtzetten, de vader van Jan Zeeman was een boerenzoon die marskramer werd, met textiel de boer op dus. Zijn zoon Jan begon op 24 jarige leeftijd in Alphen aan de Rijn met een textielonderneming. Verder is het een succesverhaal, een winkelketen met 1.250 vestigingen in Nederland, België, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk en Spanje. Dat Zeeman in al die landen zit heb ik nooit geweten, respect hoor. Deze keer zijn we er gestopt, ik had iets nodig waarvan ik beslist wist dat het bij Zeeman te koop is. En ja hoor, geslaagd!

Ik had niet zo gauw een idee voor de Stuur een foto rubriek van Els, daar moest ik even over nadenken. Maar toen ik vandaag zat te fröbelen om wat blije post te maken lag het voor het grijpen. De foto moest over handig opgeborgen zaken gaan en in deze dozen bewaar ik alle kleine frutseltjes die ik gebruik om wat leuks te maken en daarmee enveloppen te vullen. Waar moet je dat kleine spul anders bewaren. De dozen zijn oud en i k ben er aan gehecht, ze komen uit mijn ouderlijk huis vandaan en ik heb ze al bijna mijn hele leven. Ik mag dan de laatste tijd veel opruimen en wegdoen, deze dozen blijven bij me.

Ik kwam boven in mijn linnenkast een paar doosjes tegen waarvan ik het bestaan niet meer wist laat staan dat ik wist wat er in zat. Leuke doosjes waar ooit kerstkaarten in hadden gezeten, herinnerde ik me. Het eerste doosje dat ik openmaakte zat vol met gehaakte kleedjes en ook nog een gehaakt kastrandje. Ik bezat nog een paar van die randjes maar waar die gebleven zijn weet ik niet meer. In het tweede doosjes zat een grote stapel dameszakdoeken, niet te verwarren met herenzakdoeken want die zijn groter. Dus Mart heeft er niets aan want die gebruikt die dingen nog steeds, ik al lang niet meer. En dan dat derde doosje, die inhoud was het meest verrassend en ook wel dierbaar. Dat blauwe mutsje wat dochter Floor droeg als klein meisje met een bijpassend jurkje wat ik zelf had gemaakt. Die witte handschoenen droeg oudste in zijn tijd op de Hogere Hotelschool. Hij en zijn vrienden en vriendinnen schnabbelden   in die tijd veel bij in regeringskringen. Dure banketten in am...

Echt super handig vind ik deze vergrotende spiegel (3x) van de Hema. Als ik even een beetje mascara op wilde doen of mijn wenkbrauwen wilde bijtekenen zag ik het zonder bril niet zo goed meer in een gewone spiegel. Ik stond dan onhandig te prutsen met mijn gezicht zo dicht mogelijk bij de spiegel. Van de winter kocht ik deze spiegel en ik ben er nog iedere dag blij mee.  Geen gedoe met lijm, achterop de spiegel zitten een paar zuignapjes en daardoor zit hij muurvast. Als je hem dan niet op de goede plek vindt zitten heb je het ding er zo weer af en op een ander plekje vastgezet. Ik heb natuurlijk wel een grote spiegel waardoor hij niet in de weg zit maar ook op een kleinere zal het wel wennen. Ik ga er nog eentje kopen voor het Franse huis. Waarom zou je het jezelf niet makkelijk maken?

Wat dat is met blogvriendin Emie en mijn persoon, ik weet het niet maar wij lopen in denken en doen wel heel vaak synchroon. Vanmorgen een blogbericht uit Delft over het opruimen van een doos met papier, voornamelijk plattegronden en landkaarten. En ik kwam net de trap af met een overvolle doos, ook met papier, die ik eindelijk eens leeg wilden ruimen want het zat al weken in mijn hoofd om dat te doen. In mijn doos zat alles over wandelen en fietsen in Nederland zoals kaarten, routebeschrijvingen en ook nog leuke overnachtingsplekken. Het meeste was oud en veel routes zullen niet eens meer bestaan. Als ik tegenwoordig een wandel- of fietsroute zoek in een bepaald gebied kijk ik op internet en print het uit. Twee wandelkaarten heb ik bewaard, die zijn vrij nieuw en daar lopen we ook graag. De rest, en dat was een grote stapel, ligt al in de papierbak. Ik heb nog een paar van die dozen staan die ik deze winter leeg wil hebben, wie weet gaat het me lukken.

Ik kreeg het een beetje op mijn heupen toen ik gisteravond dit bericht van blogvriendin Emie las waarin ze vertelde dat haar vriezer met veel fruit erin was ontdooid door een stroomstoring. Ook in mijn vriezer veel fruit en aangezien we nog een uitstapje gaan maken en de vriezer hier onbeheerd achter zullen laten besloot ik vanmorgen om de laatste twee kilo kruisbessen te mengen met twee kilo aardbeien en daar jam van te maken. En van die andere paar kilo aardbeien ga ik deze week wel saus maken, lekker voor over de yoghurt. Ze blijven maar komen, die aardbeien. Na thuiskomst plukte Mart gisterenmiddag weer een kilo. Tussendoor draaide ik nog vier wassen, de was van het vakantiehuis lag er immers ook nog. Dat wassen gaat snel hier, ik heb twee wasmachines tot mijn beschikking, Mart spant een extra lijn en de wind en de zon doen de rest. Het meeste ligt al weer schoon in de kast. Verder had ik ook nog fijne lange telefoongesprekken met kinderen en kleinkinderen. Het gaat goe...

Wij volgen de mode beslist niet op de voet maar op een gegeven moment heb je toch moeite met een broek met tè wijde pijpen. Twee wandelbroeken had ik hier waarvan de pijpen om je benen flodderden, die broeken verslijt je niet maar wegdoen is ook zonde. En dan hing er ook nog een dure Dockers broek van Mart in de kast. Prachtige broek, goed model maar de pijpen te wijd. Ik moet in een bui zijn voor zoiets maar gisteren had ik die. Even goed kijken hoe ik dat aan zou gaan pakken en dan de naaimachine op tafel. Zomen uittornen, pijpen afspelden, eigenlijk een fluitje van een cent. De wandelbroeken waren van die afrits gevallen dus ik kon alleen het onderste gedeelte nauwer maken. Niet te strak dus want anders kreeg ik een te groot verschil met de bovenpijp. Het heeft goed uitgepakt, we hebben er drie broeken bij naar het huidige modebeeld. Vanmorgen heb ik ze even een kort wasje laten draaien, dan voegt de stof zich naar de nieuwe naden   en ze hangen nu naar volle te...

Alhoewel we lekker op tijd thuis waren gisterenmiddag hadden we geen zin meer om de bus uit te pakken, dat hebben we vanmorgen gedaan. Alles is inmiddels opgeruimd en mijn potten met inmaak staan ook in dit huis in een leuk kastje. Ik heb nog heel wat potten in Frankrijk laten staan. Als we komende winter nog een weekje gaan neem ik wel weer wat mee. Voor dat leuk kastje wat ik van de zomer kocht heb ik net twee rollen kastpapier gekocht, daar ga ik deze week eens lekker mee aan de slag. Nog maar net hier deed ik al mijn eerste aankoop van het lijstje met dingen die ik mee wil nemen naar Frankrijk, een pot groene zeep. Ik heb het spul altijd in huis en gebruik het voornamelijk om de vette plekken op Mart zijn werkbroeken aan te smeren voor dat die in de wasmachine gaan. Als de man een dagje met zijn bosmaaier bezig is geweest ziet zo'n broek er behoorlijk vies uit. Werkt uitstekend, gebruik het al vijfenveertig jaar. Maak er ook een sopje mee en neem daarmee ...

Drukke dag vandaag waarin mijn reukorgaan overuren maakten. Het vakantiehuis moest schoongemaakt worden, deze keer voor onze eigen kinderen. Tussendoor kwam buurvrouw Jany nog even langs. Ze had haar moeder opgehaald die in de Vaucluse woont en een maandje bij haar op bezoek komt en daar vandaan had ze drie heerlijke meloentjes voor ons meegebracht.  Hoe die ruiken! Onderweg naar het TGV station kwamen we in het Eyrieuxdal langs een perzikkweker waar we even stopten om deze heerlijke perziken te kopen. Alweer werd mijn neus verwend. Op de terugweg zijn we met dochter Floor zijn we nog ergens gestopt om wat Franse kaas in te slaan. Hoe dat ruikt hoef ik jullie niet te vertellen. En de kaas hieronder zit in een auto die onderweg is naar Le Serret. Ik kan de foto niet verder vergroten, hij is niet zo scherp. Zoon Bas stuurde hem gisteren met de opmerking: 'Ik ga op vakantie en neem mee......'. Het is natuurlijk Stolwijkse boerenbelegen, lekkerder is er niet. Zo de...