Heen en terug naar de Ardeche

Na Het Vijverbos liepen we richting de Oude Rijn waar we een heel stuk langsliepen  tot we weer in Harmelen bij de auto uitkwamen. Op de foto een mooie oude sluis die we passeerden. Halverwege aan de waterkant dit grote hart bekleed met klimop. Waarom het daar stond was ons niet duidelijk maar ik ben daar eens heen en weer gaan lopen en de enige conclusie die ik kon trekken was dat uit een bepaald standpunt deze boerderij waarvan de voorgevel begroeid was met klimop goed in beeld kwam. Een stukje verder aan de andere kant van de smalle weg deze hand, stenen in een raamwerk van ijzer op een sokkel. Het geheel stond bij een uitrit van een camperplaats. Aan de andere kant van de uitrit nog zo'n hand. Ik liep een stukje het terrein op en zag deze figuurtjes. Hier woont een zeer creatief persoon. En hier wordt door middel van de pijl in de boog de richting op het terrein aangegeven. Aan de andere kant van het camperterrein kwam uit de Oude Rijn deze Volkswagen boven water. Ik kreeg...

Buiten her dorp Harmelen konden we een afslag nemen naar het Vijverbos. In de 19e eeuw was het Vijverbos met omliggende gronden in gebruik als lust- en jachtoord bij Huize Harmelen. Het bos werd omgevormd tot een park in de Engelse landschapsstijl met slingerende paadjes, natuurlijk ogende waterpartijen en eilandjes met boomgroepen. In 1952 kwam het bos in bezit van het Utrechts Landschap. Mooie bruggetjes en veel water. Waarin grote groepen eenden. De woning op de foto is, in opdracht gebouwd, door jonkheer Boreel de Mauregnault te Alfen. Hij liet het op een schiereilandje in 1922 bouwen en noemde het “Huize Vijverbosch”. Deze naam heeft het nog steeds. Mooie kleine wandeling maar we waren nog maar op de helft van de totale route die ruim 7 kilometer was, dus enigzins een uitdaging voor mij.

Zondag weer zulk mooie weer en er werd wederom gewandeld. Dit keer niet in de polders rondom Stolwijk maar een stukje verder weg, in en rond Harmelen. De naam van deze plaats zal velen van jullie bekend in de oren klinken.  Op deze plek vond in januari 1962 de ernstigste treinramp in de Nederlandse geschiedenis plaats, waarbij bijna honderd mensen om het leven kwamen. We begonnen onze wandeling in het dorpscentrum en zagen al snel deze mooie kerk, de Sint-Bavokerk, een katholieke kerk. Ik vind het een schitterend gebouw. We hebben er met bewondering naar staan kijken. Op 19 juli 1916 werd de eerste steen gelegd. De bisschop vond de plannen van de architect die de opdracht had gekregen eigenlijk te prestigieus en te groot voor een dorp als Harmelen maar de plannen vonden toch doorgang met deze kerk als resultaat. Net buiten het dorp zagen we deze duiventoren midden in een weiland staan. We vroegen aan een passerend mevrouw of ze er wat van wist en zij bevestigde dat het een duiventi...

Na het dorp Haarzuilens liepen we eerst een stuk over een asfaltweg, minder leuk, maar al gauw kwamen we op het landgoed te lopen. Op de site van Natuurmonumenten las ik het volgende: Bijzonder aan landgoed Haarzuilens is de verscheidenheid aan beheertypen; akkers, bos en bloemrijke graslanden komen allemaal terug in het gebied. In juli 2025 zijn er maar liefst 1000 verschillende planten, dieren en insecten geteld op landgoed Haarzuilens.  Vrijwilligers, natuurliefhebbers, biologen én omwonenden hebben samen twee maanden lang gezocht, gekeken en genoteerd. Deze telling laat zien hoe rijk en bijzonder de natuur op het landgoed is.  Dit soort natuur hoort op een oud landgoed. Zo'n prachtige bomenlaan, de status van toegangsweg verloren, ik kan er echt van genieten. Na de bomenlaan kwamen we in het  Parkbos de Haar te lopen.  Tijdens de boomplantdagen in november 2015 kwamen 15.000 mensen naar landgoed Haarzuilens om een boom te planten in het nieuwe Parkbos de Haar. Ma...

Ongeveer een kilometer na het kasteel liepen we het dorp Haarzuilens in. Dit was het eerste huis wat we zagen, de rood-witte luiken verraden welke gebouwen bij het landgoed horen.   Het oorspronkelijke dorp Haarzuilens lag naast het kasteel maar moest voor de bouw van het huidige Kasteel de Haar wijken. Uitgezonderd de toen vervallen kerk. Die staat nog steeds naast het kasteel maar wel volledig gerestaureerd. In 1898 werd Haarzuilens afgebroken. De kasteelheer wilde nieuwe kasteeltuinen aanleggen en daarvoor moest het dorp verdwijnen. Een kilometer oostelijker werd een nieuw dorp uit de grond gestampt, grotendeels ontworpen door architect Pierre Cuypers, die ook verantwoordelijk was voor de herbouw van het kasteel. Het nieuwe dorp was net als het oude opgezet als een brinkdorp.  Je zou in dit dorp zo een Dickens festival kunnen organiseren schoot er door mijn hoofd toen ik er rondliep, je waant je in een oud Engels dorpje. We zijn hier naar binnen gegaan, ik was nieuwsgi...

Op zoek naar korte wandelroutes van zo'n kilometer of vijf kwam ik een rondje om Haarzuilens tegen. Dat ligt vanaf Stolwijk achter Woerden en is om aan te rijden voor ons.  Dus toen het verleden zondag prachtig weer was gingen we op weg en waren daar omstreeks half elf. Ik was er weleens geweest maar dat is heel lang geleden en kon me zo'n groot parkeerterrein niet herinneren. En dat stond al voor driekwart vol met auto's.  Kasteel de Haar lijkt misschien een oud kasteel, maar dat is het helemaal niet. Nadat het vorige kasteel afbrandde was er eigenlijk niet veel meer van over. Étienne baron van Zuylen van Nyevelt van de Haar had rond 1890 wilde plannen toen hij de ruïne erfde. Hij gaf de beroemde Limburgse architect Cuypers de opdracht om een kolossaal Frans kasteel te ontwerpen dat eruit zag alsof het uit de middeleeuwen kwam. Je kan er een wandeling door de kasteeltuinen maken en/of een bezoek aan het kasteel brengen en dat wilden heel veel mensen en niet alleen Nederlan...

Wij waren er in december 2018 al eens voor naar de Achterhoek gereden omdat ik het zo graag wilde zien en nu zouden de Westlandse Midwinterhoornblazers in het Staelduinse bos blazen. Een unieke kans om deze mooie traditie weer eens mee te maken.  Een midwinterhoorn is een traditioneel houten blaasinstrument dat tegenwoordig nog voornamelijk in het oosten van Nederland wordt gebruikt. De midwinterhoorn is een boodschap-/signaalgerei en geen muziekinstrument.  Het midwinterhoornblazen vindt plaats tijdens de adventsperiode en de wintermaanden, vaak vanaf de eerste zondag van de advent tot en met Driekoningen (6 januari). Het geluid van de midwinterhoorn is diep en melancholisch. Het wordt vaak beschreven als een signaal dat de komst van midwinter aankondigt. Het midwinterhoornblazen wordt gedaan met een midwinterhoorn, een houten blaasinstrument dat traditioneel handgemaakt is. Het is langwerpig en heeft een karakteristieke vorm en geluid. Hier werd wat uitgelegd over het maken ...

Afgelopen zondagmiddag had ik wat minder last van de stent en ik wilde er graag even uit.  De zon kwam zowaar door en na een pijnstiller geslikt te hebben reden we naar het Staelduinse Bos. Dat is een bos van ca. 95 hectare tussen Hoek van Holland en Maasdijk. Ik had in het kwartaalblad van het Zuid-Hollands Landschap gelezen dat er die middag natuurwandelingen met muziek gehouden werden. Er waren wel zo'n zestig mensen die mee wilden wandelen, leuk zoveel enthousiasme. We werden in kleine groepen verdeeld met een gids en wij troffen het, een gids die ontzettend veel wist en dat leuk kon overbrengen. Hij wist onder andere heel veel over bomen te vertellen en wees ons op van alles over de groei en het soort blad. Ik stak er echt wat van op. In dit bos laat men omgevallen bomen vaak liggen want dan krijg je dit, zwammetjes met schimmelgroei op een dood stuk hout. Het bos grenst aan een groot kassengebied wat vroeger allemaal open land was. Het Staelduinse Bos is een kwetsbaar natuurg...