Heen en terug naar de Ardeche

In het fotomuseum was ook de World Press Fototentoonstelling te zien die we bezochten. Deze keer niet op grote panelen zoals we negen jaar geleden in Maastricht zagen maar kleinere foto's van allemaal hetzelfde formaat. Dit is natuurlijk geen groot museum, de ruimte zal er niet geweest zijn. In 1955 organiseert een groep Nederlandse fotografen de eerste World Press Photo Wedstrijd  om haar werk te kunnen tonen aan een wereldwijd publiek. De eerste winnende World Press Photo in 1955 was van de Deense fotograaf Mogens von Haven, waarop een motorcrosser van zijn motor valt tijdens een wedstrijd.  Het wordt werelds grootste en meest prestigieuze fotografiewedstrijd. Nooit geweten dat  World Press Photo   van Nederlandse oorsprong is. Gabriela Oráa is een Venezolaanse fotojournaliste, bekend om haar werk over politieke en sociale kwesties en mensenrechtens chendingen in Venezuela.  De laatste hoop. Leider van de Venozulaanse oppositie Corina Machado begroet haar aanh...

Toen we eind augustus met de vrouwen die deelnamen aan de fotoweek Largentière bezochten maakte ik met een van hen wat foto's van mooie koppen. De eerste was van deze man die op een muurtje bij een brug zat. Wij vroegen of we hem mochten fotograferen en dat was goed. Hij vertelde dat hij op zijn vrouw zat te wachten en dat hij al zijn leven lang in Largentière woonde maar dat er veel veranderd was.  Opeens stond er een vrouw naast hem die met haar elleboog een harde por tegen zijn schouder gaf en met een gebaar van haar hoofd te kennen gaf dat hij mee moest komen. Ze kwam net van de markt, had een mand met boodschappen aan haar arm. Zwijgend stapten ze in een autootje. Oef, die man is zeker thuis de mantel uitgeveegd en het was nog wel zo'n lieverd vonden wij. We liepen de markt op waar deze oudere dame stond te betalen en dat ging allemaal heel precies. Die was zuinig op haar centjes. Prachtig dat felle koppie. Als je rustig blijft staan, half achter een kraam kan je de mooist...

Ook in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam is de Eregalerij van de Nederlandse fotografie te bekijken. Je ziet er 99 onderscheidende foto's, die maatschappelijke en artistieke impact hebben gehad en betekenisvol zijn voor de fotografie in Nederland. Zuid-Molukkers, Tiel, 1970, Ed van der Elsken. Een echte mensenfotograaf die altijd het contact aanging met de mensen die hij voor zijn lens had. Houwer aan het kolenfront, Oranje-Nassau Mijnen, Heerlen 1953, Nico Hesse. De Oranje Nassau Mijnen vroegen Jesse voor een herdenkingsalbum. Zijn kracht was de dynamiek waarmee hij mensen afbeelde. Johan Cruijff, Piet Keizer, Klaas Nunninga en Sjaak Swart, 1967, Paul Huf. Vier voetbalhelden in de studio van de baanbrekende modefotograaf. De compositie is zeer doordacht, elk hoofd, elke hand en elke voet bevindt zich op precies de juiste plaats. Dolle Mina's demonstreren voor het recht op geboortebeperking en abortus met de strijdleus 'baas in eigen buik', Utrecht 1970, Jaap Hersc...

Vanaf eind jaren zestig kwamen de eerste vrouwen uit Turkije naar Nederland om hier een nieuw leven op te bouwen. Hoe zagen die levens eruit? We weten er maar weinig van. De tentoonstelling 'Je moest eens weten' en de gelijknamige publicatie van fotograaf en kunstenaar Çiğdem Yüksel, vertellen de verhalen van deze vrouwen. De tentoonstelling is te zien in van 28 september 2024 tot en met 25 mei 2025 in het Nederlands Fotomuseum, Rotterdam.  Met deze eerste grote solo tentoonstelling belicht Yüksel de levens en verhalen van de eerste generatie vrouwen uit Turkije in Nederland, een groep die vaak onderbelicht is gebleven in de Nederlandse geschiedenis.  De tentoonstelling bestaat uit 22 unieke verhalen, vergezeld van foto's uit familiealbums, (video)interviews en nieuwe portretten die Yüksel maakte in haar mobiele fotostudio. Ze vertellen over de pijn van migratie, heimwee, verdwaald raken en je weg vinden. Werken, zorgen voor de kinderen, de taal leren. Liefde en ongeluk...

De laatste dag van onze fotoweek hadden we niets op het programma staan, ieder kon zijn eigen ding gaan doen. Wij hadden onze fietsen bij ons en besloten een fietstocht te gaan maken langs plekken waar we geweest waren met de groep. We fietsten onder andere door het Bois de Païolive en genoten weer van al die rotsformaties. Ik maakte niet veel foto's maar voor deze leuke muurschildering stapte ik toch even van de fiets. We hadden samen met een groep leuke vrouwen een prachtige vakantie/fotoweek. En ik heb weer het een en ander bijgeleerd over mijn camera en het fotograferen in het algemeen. Ik blijf het zeggen, wat is de Ardèche toch mooi, van noord tot zuid.

Wij komen al ruim veertig jaar in de Ardèche. Eerst twee keer gekampeerd met onze puberkinderen in de zuidelijke Ardèche en daarna als huizenbezitter in de noorlijke Ardèche. In al die jaren heb ik de wereldberoemde Pont d'Arc verschillende keren gezien maar gek genoeg nog nooit gefotografeerd. Als je er dan met een groep fotografen vlakbij zit moet je dit fenomeen toch echt op de foto gaan zetten. We hadden er gelukkig prachtig weer bij. De immense natuurlijke boogbrug is de toegangspoort tot de Gorges de l'Ardèche. Hier beginnen dan ook de meeste kanoroutes door de Gorges. De Gorges de l'Ardèche zijn 29 km lang in prachtige natuur met 11 uitkijkpunten die adembenemende uitzichten bieden op deze spectaculaire kloof. We fotografeerden en werden gefotografeerd. Hier sta je dan, 200 m boven de rivier, bovenop de duizelingwekkende rotswanden en je voelt je heel nietig. Meer dan 80 geiten leven hier in het wild. En zo wild zijn ze niet. Ze komen graag gedag zeggen, zeker als je...

Ze zette net een potje jam buiten in haar vensterbank, nog warm vertelde ze. Een blijmoedig mens, dat was meteen duidelijk. En kletsen kon ze ook, geeft niet, ik ben ook een kletskous. Het was in Joyeuse waar ze vlakbij de kerk woonde. Ik had net daarvoor tegen mijn fotomaatjes verteld dat ik daar eens een foto had gemaakt van twee vrouwen die lavendel aan het afritsen waren. 'U komt me zo bekend voor' zei ik tegen haar, 'zou het kunnen dat ik eens een foto van u hebt genomen zittend voor de kerk.  En ja hoor, dat zou heel goed kunnen. Het was in augustus 2019, kijk  hier   maar even. De opbrengst van haar zelfgemaakte spulletjes en de jam ging voor een deel naar de kerk en verder naar goede doelen. Prachtig, zo'n vrouw, dat doet je weer geloven in de goedheid van de mensheid.

Ik had het al eerder verteld, we zaten daar tijdens de fotoweek in het zuiden van de Ardèche vlakbij een heerlijke rivier, de Chassezac. Deze foto is de eerste dag genomen, we hielden het toen bij pootje baden. Wat een schoon water, je kon de stenen zien liggen. En de temperatuur van het water was precies goed, lekker fris, hier kon je afkoelen. Wat we dan ook bijna iedere dag deden. Het was tijdens die week doorlopend dik boven de dertig graden en dan heb je wel behoefte aan verfrissing aan het eind van de dag. Zwemmen ging met mijn nieuwe knie niet goed, daar stopte ik snel mee maar lekker dobberen is ook fijn. De anderen zwommen hele stukken heen en weer. Na het zwemmen lieten we onze zwemkleding opdrogen voor we weer naar huis gingen. Je voelde de frisheid van het water nog een hele poos daarna op je huid.