Heen en terug naar de Ardeche

Maar behalve naar die twee fietsen bekeken we ook onze vallei met ogen die afscheid namen. Wat hebben we al die jaren toch in een prachtig stukje natuur gewoond. Achtien kilomer vol schoonheid. Wat zullen we dit gaan missen. De eerste bomen die beginnen te kleuren, grote rotsen en links beneden stroomt de Auzène. Dat hele prille in de natuur, dat begin vind ik het mooiste. Over  ruim een week rijden we door de vallei naar het gehucht Le Moulinon wat aan het eind ligt. Op de kruising van het water van de Eyerieux en de Auzène ligt daar een grote v oormalige zijderupsspinnerij waar onze notaris zijn kantoor heeft. Klik op de foto's voor een groter beeld. tweemal klikken is nog groter.

Ik had een afspraak gemaakt voor een controlebeurt bij onze Franse tandarts, een kundige, sympathieke vrouw en we zijn alletwee altijd ontzettend tevreden over haar behandelingen geweest. Twaalf jaar heeft ze voor onze gebitten gezorgd en daar komt nu een eind aan en dat vertelde ik haar. Toen kregen we van haar te horen dat ook zij ging stoppen maar dan volgend jaar, ze wordt 65 jaar en gaat met pensioen.  Voor een bezoek aan de tandarts moeten wij de vallei helemaal uit rijden en bijna aan het eind staan daar bij een huis altijd deze twee fietsen buiten. Al heel lang, misschien wel dertig jaar. En we kijken er altijd naar en hebben het erover. Ik vind namelijk dat vintage Peugeotje zo leuk, ik heb vroeger ook op dat model gereden, ik geloof dat hij lichtgroen was. Maar ik had eigenlijk nooit een foto van deze fietsen gemaakt en dat ging ik nu nog even goed maken. Dus Mart moest weer eens een noodstop maken en toen ik uit de auto sprong riep hij me nog na dat de achterste een...

De hele dag zagen we al vuurhaarden aan de overkant van de vallei. De restanten van de kastanjeschillen en oud blad van verleden jaar werden verbrand zodat men in augustus als men de netten gaat spannen voor de oogst van de kastanjes makkelijker kan werken. Deze foto nam ik om half vier gisterenmiddag maar tot mijn verbazing zag ik een half uur daarna op veel plekken nog weer nieuwe branden. Niet verstandig want er stond veel wind en die branden moet wel uit zijn voor het donker is. Om half zes hoorden we een geluid wat we direct herkenden en ja hoor, een vliegtuigje van de brandweer in de lucht die heen weer vloog in de vallei. Binnen een half uur stonden er vier wagens van de pompiers beneden op de weg precies voor ons dorp. Ze kwamen uit twee richtingen, St. Sauveur de Montagut en St. Pierreville, beide plaatsen liggen op een half uur rijden van Le Serret. Jeetje, het is nogal serieus blijkbaar, de brandslangen worden uitgerold. Met de brandslang naar boven, tegen de helling op. Zwa...

Tijdens mijn ommetje van zaterdag zag ik deze rol draad liggen en toen ik naar boven keek langs de paal die daar stond zag ik er het een en ander aanzitten wat er voorheen niet zat. Juist op dat moment kwam Jean- Pierre aan lopen, die was de dag ervoor aangekomen. Toen ik hem vroeg waar dat draad voor was kreeg ik antwoord van zijn vrouw Florence die net achter me tevoorschijn kwam. 'Le fibre' zei ze verheugd. Glasvezel dus, we wachten er al jaren op. De draden lagen al een jaar of vier in de vallei maar het doortrekken van die draden naar de kleine gehuchten liet op zich wachten. Er komt af en toe een monteur die wat doet en daarna is hij weer vertrokken, zei Florence. Ze was verontwaardigd dat ze nog niets gehoord had, per brief of per mail. Jean-Pierre en Florence zijn Fransen maar wonen net over de grens in Zwitserland. En in Zwitserland is alles wat beter geregeld dan in Frankrijk, daar waren we het over eens. En ook over het feit dat we geduld moeten hebben!

Deze week wordt hier de Ardechoise gefietst, het grote vierdaagse wielerevenement in de Ardèche wat deelnemers uit de hele wereld trekt. Gemiddeld zijn dat ieder jaar 15.000 fietsers voor tochten van één of meerdere dagen. Al deze mensen moeten natuurlijk een slaapplaats hebben en tot de Corona boden wij acht jaar lang gastvrijheid aan acht fietsers voor twee dagen.  Dit jaar zouden vrienden van ons deelnemen aan de fietstocht en hun eerste overnachting was hier vlakbij in ' Au fil de Soi ' bij Jérôme en Anne die wij goed kennen. Helaas was vriendin Martine die hier al heel vaak bij ons op bezoek is geweest even vergeten dat op de eerste dag van de fietstocht haar jongste dochter uitslag van de examens kreeg dus zij besloot om dan maar twee dagen minder te rijden en was er hier nog niet bij. Maar wij gingen toch even op bezoek bij haar vriend om te horen hoe zijn eerste dag fietsen gegaan was. Ik was weleens binnen geweest in dit grote huis, een voormalige zijderupsfabriek maar...

Wij stonden daar in dat gehucht in de vallei met een buurman van de imker te praten. Nou, hij eigenlijk met ons want zodra hij zag dat wij stopten om wat foto's te maken kwam hij op ons aflopen om een praatje te maken. Het is een ongelofelijke kletkous, we hadden al eerder een ontmoeting met hem gehad, kijk hier maar even. Dan kan je ook zien wat een verschil een baard kan maken. Wij zien hem wel vaker en dachten altijd dat het een oude man was maar nu zo zonder die wilde baard ziet hij er veel jonger uit. Hij vertelde dat hij iemand hielp met hout sjouwen en dat toen zijn baard vast was komen te zitten tussen een paar blokken hout. Hij heeft hem na dit pijnlijke incident direct afgeschoren. Ik vroeg hoe oud hij was en hij maakte daarop eerst een grapje maar vertelde toen dat hij 65 jaar oud was. Met baard had ik dat nooit geloofd. Ik zei dat we weer op de fiets gingen stappen maar hij vroeg ons nog 5 minuten te wachten, dan ging hij wat voor ons halen. Hij nam een spurt over het ...

Toen wij afgelopen zondag terug naar huis fietsten door de vallei zag ik hoog boven op de helling wat bewegen en dichterbij in een klein dorpje wat langs de weg ligt zag ik dat het een imker was met een hulpje. De imker was bezig de honing binnen te halen, ik kon door mijn fotolens zien dat hij de honing van de raten schrapte. De afstand van de weg af was behoorlijk groot maar links op de foto zie je hem weglopen met een bak in zijn hand, zijn beschermende kleding had hij uitgetrokken. Hij kwam er mee naar de weg lopen, het is volgens mij een onderdeel van een bijenkast wat hij draagt. Wij stonden ondertussen te praten met een buurman van hem waar hij tegen zei dat de opbrengst van de kasten slecht was. Er staan hier in de buurt ontzettend veel bijenkasten en ik heb eigenlijk geen idee hoe het daarmee gesteld is. Als je even op internet kijkt kan je lezen dat h et niet goed gaat met de bij: wereldwijd is ze een bedreigde diersoort. Vooral de honingbijen verdwijnen massaal, soms sterft ...

Samen met de gasten die in ons vakantiehuis verblijven reden we vrijdagavond naar Ajoux waar een feest gehouden zou worden. Met muziek, rock, funk en soul las ik, hapjes en drankjes en vrij entrée. Aan de vele geparkeerde auto's was te zien dat wij niet de enige waren. Onze vrienden Andre en Carine met wie we afgesproken hadden waren er al, ze stonden ons aan het begin van het dorp op te wachten. Ajoux is een klein dorp, nog geen honderd inwoners, wat gebouwd is tegen de Rocher d´Ajoux. Deze basaltrots is 750 m hoog en je  ziet hem al van verre in het landschap. Het is een overblijfsel van vulkaanuitbarstingen van 6 miljoen jaar geleden.   Er was een heus podium gebouwd waarop al gauw vier muziekanten en een zangeres verschenen.We hadden eigenlijk niet veel verwacht van de muziek maar dat was een vergissing. Zo gauw de band begon te spelen en de zangeres begon met zingen wisten we dat dit een prima avond zou worden. Goede muzikanten en een zangeres met een geweldig stemge...

Gisterochtend eerst op de fiets even naar Lili gereden, zij woont bij de barrage aan Pont Foulix. Sinds haar man Michel een paar jaar geleden is overleden woont zij daar alleen en ik maakte me een beetje zorgen om haar. Ik hoorde de avond ervoor van onze vriendin Lilian die regelmatig bij Lili komt dat haar hartproblemen weer opspeelden. Gelukkig ging het weer wat beter met haar en we hebben samen een hele poos gezellig zitten praten. Wij hebben eerdaags hier in het dorp een feest bij een van onze buren waar Lili ook voor is uitgenodigd en ik zei haar dat Mart haar wel kwam halen met de auto. Ze dacht dat Agnes en Claude haar zouden komen halen maar ze wist het niet zeker . Dus toen ik op de terugweg bij die twee langs fietste sjeesde ik maar meteen naar boven om even duidelijkheid te krijgen over het ophalen van Lili.  Agnes en Claude, de meest aardige mensen die je je kan bedenken, heel sociaal, wonen in een houten sjalet aan de andere kant van onze vallei. Claude is altijd in zi...

We waren gisteren uitgenodigd bij onze vrienden Lilian en Maarten voor een bbq. Ze zitten maar een klein stukje verder in de vallei en normaal gaan we met de fiets maar namen nu toch maar de auto, wat makkelijker met een grote bak salade. Zoals gewoonlijk bij Lilian was de tafel prachtig gedekt en wat me opviel was het mooie tafelkleed. Koopt mijn moeder in Joyeuse op de markt vertelde dochter Noor, ze heeft ze in verschillende kleuren, ook voor thuis. Dat ga ik onthouden. Er lag allerlei lekkers op de bbq we lieten het ons goed smaken. Behalve Noor was ook ook haar broer Floris er. Toen we het gezin elf jaar geleden leerden kennen waren die twee nog lagere school kinderen, nu studeren ze en kan je er er leuke gesprekken mee hebben. En zoals vaak schoven de buren, Anne en Jérôme ook aan. Zij bewonen de grote oude zijdenrupsfabriek waar Maarten en Lilian ook een klein deel van hebben. Anne en Jérôme verhuren kamers, twee gîtes en een boomhut. Kijk hier maar even hoe mooi. Jérôme is een...

Ik ging verleden week samen met Maria op bezoek bij Lili, zij woont een stukje verderop in de vallei bij de barrage. We deden het lopend over de weg, ruim een half uur en dat gaat Maria nog goed af. Lili woont daar vlak naast de barrage in een klein huis, het is een prachtige plek. De deur stond open maar er was niemand in huis totdat ik me bedacht dat ze weleens in haar tuin kon zijn. En ja hoor, daar was ze, hard aan het werk. Twee jaar geleden is haar man overleden, dat was natuurlijk heel moeilijk voor haar maar ze heeft zich goed hersteld en doet weer volop mee aan het leven. Een sterke vrouw! Ze moest ons wat laten zien, zei ze en ze nam ons mee naar haar atelier, een kleine ruimte naast haar huis. Trots liet ze zien waar ze mee bezig was, ze deed aan houtsnijden. Er stonden een heel stel planken die al bewerkt waren, allemaal met motieven uit de Savoye, een gebied in de Noordelijke Alpen. De planken kwamen aan het huis van een van haar kleinkinderen, vertelde ze. Op de werkbank ...

Dit lekkere paasei stond gistermorgen voor de deur, presentje van onze lieve buren Florence en Jean-Pierre. Ieder jaar zetten ze dit bij alle buren neer, ontzetten leuk. En er waren heel wat buren, sinds afgelopen vrijdag is Le Serret volgestroomd, gezellig. We besloten te gaan fietsen naar St.Sauver de Montagut, boven langs de vallei heen en onderlangs terug. De meeste bomen in onze vallei ziin kastanjebomen en die komen ontzettend laat in blad dus alles wat er aan bomen tussen staat en kleurt valt direct op. Prachtig, die lichtgroene toeven in het landschap. Ik hou zo van deze periode van het jaar als de natuur wakker wordt en haar moois laat zien. We zaten hier hoog en dan is duidelijk te merken dat de natuur hier wat minder ver is dan beneden in de vallei. Vanaf het hoogste punt van onze fietstocht, St. Etienne-de-Serre naar St. Sauveur-de-Montagut daalden we een kleine 400 meter in 5 km en dat was koud. Dan merk je dat het nog maar april is, het is hier 's nachts nog rond het ...

Verleden jaar is er een stuk rotswand naar beneden gekomen in onze vallei. Dat komt hier wel meer voor, erosie onder invloed van het weer. Het gebeurde gelukkig in een wijde bocht van de weg zodat nadat de rotsblokken opgeruimd waren de weg goed afgezet kon worden. Een paar weken geleden is men begonnen met het probleem aan te pakken. Er wordt niet van uit gegaan dat er geen stukje steen meer naar beneden zal komen daarom worden op de hele wand ijzeren netten bevestigd. Mocht er dan weer wat gesteente losraken wordt dat opgevangen door de netten. Die netten moeten ergens aan vast gemaakt worden en en daarvoor worden er gaten in het gesteente  geboord waarin draadeinden komen die weer vastgezet worden met speciale kit. Om die gaten te boren heeft men een zware boor nodig, deze hier wordt water gekoeld. Die rode machine is een hoogwerker want op een laddertje doe je dit soort werk niet. Op een deel van de rotswand spande men eerst jute, waarschijnlijk verwacht men daar fijner neerval...