Mijn eigen calèche

Gisteren ben ik in het ziekenhuis van Aubenas geopereerd aan mijn been, het ging niet helemaal goed. Verleden week vrijdag zag ik dat de huid rondom de beet rood begon te worden. In zo'n geval moesten we terugkomen was ons gezegd dus dat hebben we de volgende morgen gedaan. Er werd serieus naar gekeken, er werd overleg gevoerd met een chirurg en ik kreeg de opdracht om maandag te bellen om voor dinsdag een afspraak te maken op de afdeling Chirurgie Vasculaire Viscérale. 

De arts daar, heel deskundig en betrokken, heeft het uitvoerig onderzocht en zei dat hij dacht aan opereren omdat er duidelijk weefsel verhard was. Hij overlegde telefonisch nog even met een collega die het met hem eens was. Wij hebben daar bijna een uur in die spreekkamer gezeten, men nam alle tijd voor mij. En toen werd haast achter gezet, ik zou donderdag, dus twee dagen later al geopereerd worden, het zou een dagopname zijn. Ik ging onder volledige narcose dus moest ook nog even een bezoekje brengen aan de anesthesist waarna ook nog de hele papierwinkel afgehandeld moest worden. Want ja, je bent wel in het buitenland en het ziekenhuis wil graag zijn centjes hebben. Gelukkig is onze zorgverzekeraar aangesloten bij de ANWB alarmcentrale en daar weten ze wel raad met dit soort dingen. Voortreffelijk geholpen.

Nou, gisteren onder het mes dus. Ik zag er niet tegenop, daar ben ik heel makkelijk in. Je gaat onder verdoving, wat een heel klein prikje inhoudt en verder weet je niets en voel je niets. Waar ik me wel zorgen over maak is of alles in orde komt, mijn benen zijn heel belangrijk voor mij, ik wil blijven wandelen. Toen ik weer eenmaal in mijn eigen kamer lag kwam de chirurg nog even langs om me te vertellen wat hij gedaan had. Er is een ontsteking aangetroffen die hij verwijderd heeft, hij heeft afgestorven weefsel weggehaald en ook nog verhard weefsel. Oh ja, er werd ook nog een drain geplaatst. Volgende week dinsdag terugkomen bij hem op het spreekuur. Ik mag het been enigszins belasten en we hebben een paar krukken opgehaald bij de apotheek en medicijnen en verbandmiddelen.

Van te voren hadden Mart en ik al bedacht dat het na de operatie moeilijk zou worden voor mij om van de auto naar beneden, naar ons huis te komen. De trap was geen optie en het weggetje naast ons huis is behoorlijk steil, achteraf zou ik daar met die krukken niet naar beneden gedurfd hebben.
We hebben gewoon onze eigen rolstoel gecreëerd, een kruiwagen met een oud laken en twee kussen erin, mijn eigen calèche.

Nog wel een feitje om te vermelden, ik ben in het ziekenhuis een bezienswaardigheid geworden, echt waar. Ik ben die mevrouw met die verschrikkelijke ezelbeet. De artsen, de narcotiseur, de verpleegkundigen, hun mond valt open bij het zien van mijn bovenbeen. Ik had gisteren in de operatiekamer vier jonge vrouwen helemaal in het operatie groen om me heen die de beet wilden zien en precies wilden weten hoe het zo gekomen was.

Aan belangstelling dus geen gebrek!