HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Ik wens iedereen mooie Paasdagen met hopelijk in Nederland wat zon. Hier is het eindelijk na alle kou echt zonnig en dat is genieten. Deze heerlijke paaseitjes kregen we begin maart toen we weer naar Frankrijk vertrokken mee van onze lieve buurtjes in Stolwijk. Ik heb ze al die tijd in de koelkast bewaard en nu mogen ze op tafel, het is Pasen. Voor we vertrokken gistermorgen om te gaan fietsen nam ik mijn krentenboompje nog even op de foto.  Die staat nu in volle bloei, is ie niet prachtig. Het heeft wel even geduurd, het koude weer droeg niet bij tot het snel in bloei komen. En dan staan deze narcissen ook nog eens mooi te zijn aan de voet van de plataan. Dus paaseitjes en bloeien spul, het draagt allemaal bij tot een vrolijke pasen.

Afgelopen week is de laatste lading met van alles en nog wat naar de vuilstort gegaan, dat was echt het laatste ritje. Dus nu kon de huif op de aanhanger gemaakt worden wat gisteren gebeurd is. Het is een grote, die aanhanger van ons, een dubbelasser, 1.30 bij 3 meter dus daar kan veel in. Als eerste gaan de fietsen erin want die kunnen nu niet op de trekhaak. Mart is van plan ze op de fietsendrager in de aanhanger te zetten. Zal wel goed komen, hij is van de techniek.  Maar dat gebeurt niet vandaag want we gaan straks fietsen. Het geeft de hele dag zon op en daar willen we nog even van profiteren. Ik heb weer een mooie nostalgische route uitgezocht. Gistermiddag samen de laatste metertjes van de border schoongemaakt en daarna al het tuingereedschap in een emmer gezet want deze oude tuinmand gaat mee naar Nederland. Schoondochter Christianne wilde hem dolgraag hebben samen met dat fijne tuinschaartje. De mand heb ik al jaren, ooit gekocht op een brocante markt. Ik heb hem wat meege...

Wij hebben nooit een lekke band, echt nooit. Al die jaren dat wij samen gefietst hebben niet en ik alleen ook niet terwijl ik toch heel vaak naar mijn werk heen en weer fietste en dat was een behoorlijk stuk. Mart natuurlijk wel met de racefiets maar dat schijnt normaal te zijn met die dunne bandjes. Onderweg met zijn fietsmaten was hij altijd degene die een lekke band plakte. Maar nu was het laatst toch raak, Mart merkte tijdens een van onze fietstochten dat zijn band langzaam leegliep.  En we reden net in het gebied waar die dolmens te zien zijn, een dorre hoogvlakte waar niets is, alleen rauwe natuur. We hadden gelukkig een klein fietspompje in de fietstas waarmee hij de band af en toe wat lucht kon geven maar het werd langzaam steeds nijpender. Fietsenmakers zijn niet dik gezaaid in Frankrijk, wij kwamen er tenminste geen tegen. Eigenlijk hadden we alleen een teiltje water nodig om het lek op te sporen.  Maar net buiten Joyeusee zagen we op een industrieterrein een autoban...

Maar behalve naar die twee fietsen bekeken we ook onze vallei met ogen die afscheid namen. Wat hebben we al die jaren toch in een prachtig stukje natuur gewoond. Achtien kilomer vol schoonheid. Wat zullen we dit gaan missen. De eerste bomen die beginnen te kleuren, grote rotsen en links beneden stroomt de Auzène. Dat hele prille in de natuur, dat begin vind ik het mooiste. Over  ruim een week rijden we door de vallei naar het gehucht Le Moulinon wat aan het eind ligt. Op de kruising van het water van de Eyerieux en de Auzène ligt daar een grote v oormalige zijderupsspinnerij waar onze notaris zijn kantoor heeft. Klik op de foto's voor een groter beeld. tweemal klikken is nog groter.

Ik had een afspraak gemaakt voor een controlebeurt bij onze Franse tandarts, een kundige, sympathieke vrouw en we zijn alletwee altijd ontzettend tevreden over haar behandelingen geweest. Twaalf jaar heeft ze voor onze gebitten gezorgd en daar komt nu een eind aan en dat vertelde ik haar. Toen kregen we van haar te horen dat ook zij ging stoppen maar dan volgend jaar, ze wordt 65 jaar en gaat met pensioen.  Voor een bezoek aan de tandarts moeten wij de vallei helemaal uit rijden en bijna aan het eind staan daar bij een huis altijd deze twee fietsen buiten. Al heel lang, misschien wel dertig jaar. En we kijken er altijd naar en hebben het erover. Ik vind namelijk dat vintage Peugeotje zo leuk, ik heb vroeger ook op dat model gereden, ik geloof dat hij lichtgroen was. Maar ik had eigenlijk nooit een foto van deze fietsen gemaakt en dat ging ik nu nog even goed maken. Dus Mart moest weer eens een noodstop maken en toen ik uit de auto sprong riep hij me nog na dat de achterste een...

Het begint te komen, het voorjaar en de kleur. Vooral die toeven Euphorbia doen het hem ieder voorjaar, een genot om naar te kijken. Maar de sering links op de foto begint ook te kleuren. De wind was wat gaan liggen. Was het gisteren nog windkracht 5, nu was het drie en met wat zon kon je het bijna aangenaam noemen. Daarvan profiterend werkten we wat in de tuin.  Ook de muur van de tuinpoort kleurt mooi zo. Terwijl Mart voor mij een plant die veel te groot werd aan het uitspitten was kwamen er twee straaljagers door de vallei en dan echt laag vliegend. Ze raakten bijna de schoorsteen, zei Mart. Wat geeft dat een herrie, bij de tweede sloeg ik mijn handen voor mijn oren.  Dit oefenen in dunbevolkt gebied gebeurt periodiek, ik geloof eens in de twee maanden en dan zijn het er gelukkig maar twee. Maar het gebeurt ook dat je ze maanden niet ziet. Alhoewel de straaljagers veel lawaai maken vind ik het wel spannend en ze zien er ontzettend gaaf uit.

De zon schijnt hier heerlijk, niets verkeerds aan maar de snijdende koude wind maakt het niet aangenaam buiten. Toch vonden we gistermiddag dat we even naar buiten moesten dus we deden een rondje dorp.  En dan opeens zijn ze er, de sleutelbloemen, volop. Aan het eind van het pad wat uit het dorp loopt sloegen we niet linksaf om boven het dorp langs te gaan maar liepen we nog even rechtdoor naar Seignebelle. Dit stukje land was altijd de moestuin van Étienne die daar woont met volop groenten en prachtig bijgehouden. De auto met de maaltijden van de Franse versie van Tafeltje Dekje komt nu aan de deur bij Étienne en Alice. Ze worden echt oud nu. Kastanjebomen en rotsen, zo ziet de natuur er hier uit. Rauw, niet echt liefelijk maar in mijn ogen prachtig. Een oud hutje tegen de helling. Vroeger liepen hier vaak schapen en de herder maakte wel gebruik van het huisje maar dat is wel heel lang geleden, in de eerste jaren dat we hier waren. Zo hebben we al veel zien veranderen in onze omge...