HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Buiten her dorp Harmelen konden we een afslag nemen naar het Vijverbos. In de 19e eeuw was het Vijverbos met omliggende gronden in gebruik als lust- en jachtoord bij Huize Harmelen. Het bos werd omgevormd tot een park in de Engelse landschapsstijl met slingerende paadjes, natuurlijk ogende waterpartijen en eilandjes met boomgroepen. In 1952 kwam het bos in bezit van het Utrechts Landschap. Mooie bruggetjes en veel water. Waarin grote groepen eenden. De woning op de foto is, in opdracht gebouwd, door jonkheer Boreel de Mauregnault te Alfen. Hij liet het op een schiereilandje in 1922 bouwen en noemde het “Huize Vijverbosch”. Deze naam heeft het nog steeds. Mooie kleine wandeling maar we waren nog maar op de helft van de totale route die ruim 7 kilometer was, dus enigzins een uitdaging voor mij.

Zondag weer zulk mooie weer en er werd wederom gewandeld. Dit keer niet in de polders rondom Stolwijk maar een stukje verder weg, in en rond Harmelen. De naam van deze plaats zal velen van jullie bekend in de oren klinken.  Op deze plek vond in januari 1962 de ernstigste treinramp in de Nederlandse geschiedenis plaats, waarbij bijna honderd mensen om het leven kwamen. We begonnen onze wandeling in het dorpscentrum en zagen al snel deze mooie kerk, de Sint-Bavokerk, een katholieke kerk. Ik vind het een schitterend gebouw. We hebben er met bewondering naar staan kijken. Op 19 juli 1916 werd de eerste steen gelegd. De bisschop vond de plannen van de architect die de opdracht had gekregen eigenlijk te prestigieus en te groot voor een dorp als Harmelen maar de plannen vonden toch doorgang met deze kerk als resultaat. Net buiten het dorp zagen we deze duiventoren midden in een weiland staan. We vroegen aan een passerend mevrouw of ze er wat van wist en zij bevestigde dat het een duiventi...

Toen wij zaterdagochtend vrij vroeg boodschappen deden was het nog erg koud maar 's middags was hier de temperatuur opgelopen naar 7 graden met een strakblauwe hemel. Wandelweer! Laten we de ka weer eens oplopen zei Mart en dat wilde ik wel, altijd mooi daar. Galappels op een zomereik, dat is lang geleden dat ik die gezien heb. Dat je zo'n stukje natuur vlakbij huis hebt is natuurlijk erg fijn. Wij genieten er al vijftig jaar van. Dat moet een bever zijn, dat kan niet anders.  De populatie bevers is groeiend in de Krimpenerwaard. Het dier hoort van oudsher thuis in waterrijke gebieden, maar stierf ruim twee eeuwen geleden uit in Nederland. In 1988 werden de eerste weer uitgezet in de Biesbosch en sindsdien verspreid het knaagdier zich door Nederland. Oude verweerde boomstronken. Elzen en essen langs het pad.  De Bergvlietsekade is een van de oudste onverharde kades in de Krimpenerwaard en 1.5 km lang. We lopen weer terug, volgende keer weer een stukje verder. De foto toont de ...

Deze peperbus staat op het Lange Voorhout in Den Haag.  De transformatorzuilen, in de volksmond ook wel 'Peperbus' genoemd staan sinds 1906 verspreid over Den Haag. Vanwege de ontwikkelingen in het Haagse energienet konden de zuilen niet meer als transformator worden gebruikt en moesten ze worden ontkoppeld. Vijf bleven er over als gemeentelijk monument, ze zijn van historische waarde.  De zuilen werden in de begintijd door A.E.G.opgeleverd met aan de bovenkant een gravenkroon met parels. In 1923 besloot de gemeente dat de kroon “volkomen zinloos en storend” was en werd niet langer gemonteerd. De zuil op de Lange Voorhout is de enige nog waarop een kroon gemonteerd is. Aan de Verheeskade staat voor het kantoor van energieleverancier Eneco sinds 1998 een goudversierde zuil gemaakt door het kunstenaarsduo Griffin Kommer met een kroon. De zuil is niet beschilderd maar beplakt. Let op de tekst: Serpens Haagenensis sub terraneus. Niet Voeren. Humor van de bovenste plank! 18 ja...

Haagser kan niet volgens onze zoon.  Al jaren een begrip in Den Haag. Café de Happy End op de Prinsestraat. Altijd gezellig voor een borrel of een nummertje zingen in de microfoon.  Maar ook dit is Den Haag, dames die op zondagmiddag een glaasje wijn drinken in Hotel Restaurant Des Indes. Haegscher kan bijna niet. En dan al kers op de taart, hoe toepasselijk in deze reeks. Oh Oh Den Haag, gespeeld door dit draaiorgel  Oh oh Den Hag mooie stad achter de duinen De Schilderswijk de Lange Poten en het Plein Oh oh Den Hag ik zou met niemand willen ruilen Meteen gaan huilen als ik geen Hagenees zou zijn Als dank deden wij een duit in het zakje van de orgelman. 18 januari 2026

Zondag deden we met oudste zoon een WijnSpijs wandeling in Den Haag. Echt een feestje om zoiets te doen. We deden zes restaurants aan en iedere keer was het weer een verrassing waar we terecht zouden komen en wat we te eten zouden krijgen. Van dat heerlijke eten heb ik geen foto's gemaakt, we hadden het te druk met genieten en met elkaar. Deze foto heb ik van internet gehaald omdat ik de inrichting van dit Zuid-Amerikaanse restaurant zo leuk vond. Het was er te druk om zelf een foto te maken. En als zesde en laatste restaurant hadden we Des Indes aan het Lange Voorhout, een historisch chique hotel restaurant en een begrip in Den Haag en verre omstreken. De onmiskenbare grandeur van Des Indes. Het leuke is ook dat we al wandelend van de ene naar de andere locatie dwars door het centrum van Den Haag liepen en dan met een zoon die er bekend is. Zo heb ik aardig wat foto's gemaakt. Af en toe zal ik er wat van laten zien. 18 januari 2026

Je hoort mij niet klagen over het weer. Afgelopen maandag de hele dag zon en vanmiddag hier weer. Natuurlijk zit er zo nu en dan een sombere dag tussen maar het is januari, wat wil je. Dus stapten wij maandag met plezier naar buiten om naar buurtschap Koolwijk te lopen. Daar lopen we een stuk in en keren dan weer om. Iedere keer proberen we een stukje verder te lopen, al zijn het maar 3 boerderijen. Ik loop nu 6 km en ben daar heel tevreden over. Dit water lag een week geleden nog vol met sneeuwijs en kijk nu eens, bijna rimpelloos en de zon erboven zorgde voor mooie weerschijn van de bomen en het riet.   Er zat een aalscholver in het land en af en toe spreidde hij zijn vleugels helemaal. Maar net als ik richtte weer niet. Eigenwijs beest. Een oud schuurtje in het land, zulke bouwvalletjes zie je niet veel meer hier. Leuk dat je door dat gat een doorkijkje had. Een jonge knobbelzwaan. Hij wordt pas in zijn tweede levensjaar volledig wit. Hij zat zijn toilet te maken, zat geen momen...