HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Wij waren gisteren voorlopig voor het laatst in het UMC. Een bezoekje aan de uroloog die nog even naar de linker nier wilde kijken via een echo. Het lukte niet zo goed want mijn darmen lagen ervoor dus hij kreeg de nier niet goed in beeld. Als de nier opgezet zou zijn zou ik er wel een stuk van zien zei hij, dus het is goed zo en verder ga ik de PET scan die voor half februari gepland staat afwachten. Er is dus een afspraak gemaakt om eind februari telefonisch contact te hebben. Sins de ontdekking van de tumor afgelopen jaar op 27 april heb ik bijna doorlopend afspraken gehad in het ziekenhuis, soms meerdere per week. En nu ben ik er opeens vanaf tot half februari. Wat een vrijheid. Ik blijf nog wel drie weken medicijnen slikken voor de bijwerkingen van de chemo. De medicijnen tegen misselijkheid heb ik vanmorgen bij de ziekenhuisapotheek ingeleverd. Nooit een dag misselijk geweest, bofkont die ik ben. Dwijlende Dirk gaat maar lekker door zonder mij. Ik ben er even niet.  

De Noordwijkse vuurtoren met daarvoor het Vuurtorenplein. Dat plein is nu een vervallen bedoening maar in de zeventiger jaren had je er leuke winkeltjes, was het er levendig en vierde de jeugd er zomers feest in en rondom de fontein. Om bij het tweede museum te komen moesten we vanaf de vuurtoren de boulevard aflopen maar ik ging liever een stukje over het strand. Het zand was hard, heel goed om te lopen dus vooruit, ondanks dat ik niet zo makkelijk liep. Je bent tenslotte Noordwijker, dan moet je even langs het strand. Heerlijk, zo even langs de vloedlijn. Dit soort dingen veranderen nooit, de branding blijft maar rollen. Terwijl zeemeeuwen zo druk kunnen zijn staan ze soms als standbeelden zo stil langs de vloedlijn,  Er lag veel zeeschuim wat wordt veroorzaakt door afstervende algen. Hier waren een paar zeevissers bezig om te proberen een maaltje te vangen. Ze waren nog niet erg succesvol vertelden ze. Maar wat geeft het, je bent lekker bezig en je hoeft hiervoor geen vergunning...

Toen wij gisterochtend om een uur of half elf een wandelingetje maakten scheen de zon heel fel, je kon er bijna niet tegenin kijken. Het leverde wel deze foto op, een beetje mist, tegenlicht en de stralen van de zon. Aan de overkant van de weg was de dooimist goed te zien. En ook hier hing die mist nog een beetje geheimzinnig tussen de struiken. Hier en daar waren er nog grote stukken sneeuwijs te zien. En in sommige boerensloten nog nog een restant opgewaaide sneeuw maar als de zon aanhoudt is dat morgen ook grotendeels verdwenen. De polder is weer helemaal groen en nu maar afwachten of we nog zo'n winterperiode krijgen.

Begin december zijn we naar Noordwijk gereden om daar twee kleine musea te gaan bezoeken. We begonnen met het Museum van de Engelandvaarders. Het museum is gevestigd in een munitiebunker uit de Tweede Wereldoorlog. Ruim 2.500 Nederlanders ondernemen de riskante overtocht naar Engeland om mee te helpen in de strijd tegen Nazi-Duitsland. Zij krijgen hulp van veel anderen die daarmee hun eigen leven wagen. Na een geslaagde overtocht worden zij vaak persoonlijk ontvangen door Koningin Wilhelmina in Londen. De weg over de Noordzee was het kortste en leek daarom aantrekkelijk. Maar ontsnappen via deze route was uiterst moeilijk en gevaarlijk, zeker nadat de bezetter in 1942 was begonnen was met de aanleg van de Atlantikwall en de kust tot verboden gebied werd verklaard met Duitse schildwachten die op iedereen schoten die het betrad zonder Ausweis.  Dit is de Koningin Wilhelminaboulevard in Noordwijk, helemaal aan het eind zie je de vuurtoren.  Dit was nog een redelijk bootje waar ee...

Wat moet ik over dit boek vertellen? Nou, om er maar mee te beginnen dat ik het in een dag uitlas en er ook nog laat voor op ben gebleven om het uit te lezen, zo mooi vond ik het. Het gaat over Li sa, zij is 17 en heeft kanker. Ze weet ook dat ze niet lang meer te leven heeft en is daardoor vastbesloten om de tijd die haar nog rest op een bijzondere manier te vullen. Maar hoe doe je dat als je wereld zo klein is geworden als de kamer waar je in ligt en de mensen die daar op bezoek komen? Gelukkig kijkt ze vanuit haar kamer uit op een straat in het drukke en bruisende Amsterdam. Ze besluit een ruiltocht te starten vanuit haar raam, dus gooit ze een muntje op straat. En hoe dat wondelijke verhaal afloopt moet je zelf maar lezen maar weet wel dat ze echt dood gaat. Maar dat moet je niet beletten dit boek te lezen want het is echt geen deprimerend boek. Er zit hoop in, het is onroerend, soms zelfs grappig. Een prachtig verhaal.

Ik kijk altijd goed om me heen en als ik in een stad loop werp ik ook vaak een blik in de zijstraatjes of daar nog wat leuks te zien is. Ja hoor, links van de Voorhaven in een klein straatje het geboortehuis van Piet Hein (1577-1629). Hij veroverde in 1628 de Spaanse Zilvervloot. Deze bestond maar liefst uit 177.000 pond zilver, 66 pond goud, 1000 parels, 37.575 huiden, suiker parfum en 1 papegaai. Een mooie vangst, vooral die papegaai. Zijn wapenspreuk luidde 'Argentum Auro, Utrumque Virtut Cedit' oftewel 'Goud is meer dan Zilver, de deugd overtreft beide'. Piet hield van geld, dat is duidelijk en deugdzaam was hij niet volgens de verhalen. Maar dit is vreemd. Bernardus die werd  geboren op 5 augustus 1863 in Delfshaven  legt op 8 maart 1871 de eerste steen en Piet Hein zou er in 1577 geboren zijn. Ik heb gezocht en gevonden, het huis is herbouwd en een leuk verhaal hierover kan je hier lezen. De vader van Bernardus die het geboortehuis van Piet Hein herbouwde hield we...

In Delfshaven aan de Mouterbrug staat een leuk beschilderd elektriciteitshuisje.  Er zijn veel van deze huisjes beschilderd in Rotterdam en het mooie is, ze worden niet meer beklad en dat waarschijnlijk om dat  veel ervan een burgerinitiatief is. Het was kunstenares Vera Harmsen die het verwaarloosd elektrahuisje met historische gevels en portretten van omwonenden  beschilderde. Het begon met tante Lien. Al snel kwamen er meer bewoners, die op het elektrahuisje geportretteerd wilden worden. Daarna kwamen de toeristen uit Australië en België. Zij fotografeerden haar terwijl ze aan het werk was.  Heel leuk gedaan, bewoners uit de buurt op het huisje afgebeeld. Lekker ongedwongen. Ook de elektriciteitskast ernaast is beschilderd. Het vrolijkt de boel daar mooi op.