HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Op zoek naar korte wandelroutes van zo'n kilometer of vijf kwam ik een rondje om Haarzuilens tegen. Dat ligt vanaf Stolwijk achter Woerden en is om aan te rijden voor ons.  Dus toen het verleden zondag prachtig weer was gingen we op weg en waren daar omstreeks half elf. Ik was er weleens geweest maar dat is heel lang geleden en kon me zo'n groot parkeerterrein niet herinneren. En dat stond al voor driekwart vol met auto's.  Kasteel de Haar lijkt misschien een oud kasteel, maar dat is het helemaal niet. Nadat het vorige kasteel afbrandde was er eigenlijk niet veel meer van over. Étienne baron van Zuylen van Nyevelt van de Haar had rond 1890 wilde plannen toen hij de ruïne erfde. Hij gaf de beroemde Limburgse architect Cuypers de opdracht om een kolossaal Frans kasteel te ontwerpen dat eruit zag alsof het uit de middeleeuwen kwam. Je kan er een wandeling door de kasteeltuinen maken en/of een bezoek aan het kasteel brengen en dat wilden heel veel mensen en niet alleen Nederlan...

Een witte wereld toen we vanmorgen uit bed kwamen. Terwijl we zaten te ontbijten wisselden lichte regen- en sneeuwbuien elkaar af dus gauw naar buiten voor een rondje Bovenkerk voordat de sneeuw helemaal verdwenen zou zijn. Er lag gelukkig nog genoeg om een paar mooie foto's te maken. Deze dappere kleine man was bij een boerderij in zijn eentje aan het sneeuw ruimen. Bij een boerderij met oude ijsselsteentjes staat een rieten dak prachtig maar met sneeuw is het bijna nog mooier. Mijn boom in de sneeuw kon ik niet voorbij lopen zonder een foto te schieten. Nog zo'n oudje in de sneeuw. En toen begon het opeens echt te sneeuwen en het hield niet meer op. Hier eerst wat kleine vlokjes maar die werden steeds groter. Het ging zo hard dat ik mijn camera die niet goed tegen vocht kan niet meer uit mijn fototas durfde te halen. Op de terugweg met wind en sneeuw tegen maakte ik deze laatste foto, er is al aardig wat sneeuw bijgekomen. Onderweg zagen we mensen met kinderen op de slee er g...

Het is wel mosterd na de maaltijd maar hier toch nog wat vuurwerkfoto's. Ik vond het zo leuk dat ze gelukt waren dat ik er toch nog maar een blogje van maakte.  Aan het eind van de middag had ik mijn statief al op het balkon gezet want zonder statief worden zulke foto's niets. Nou ja, of je moet een hele vaste hand hebben want je gebruikt lange sluitertijden en dan mag je toestel  niet bewegen. Zelfontspanner aan mijn telefoon en knippen maar. Ik begon pas met foto's te maken na twaalven want toen was er genoeg te knippen. Ideaal natuurlijk, een balkon op de tweede verdieping en het hele dorp voor je. Ik hoefde niet veel te zoeken. Wie weet, is dit wel de laatste keer dat we zulke foto's kunnen maken maar dat geloof ik eigenlijk zelf niet. Ik ben er helemaal voor dat vuurwerk moet verdwijnen maar ik ben bang dat het wel jaren zal duren voordat dat werkelijkheid wordt.

  Dank jullie wel voor de vele bezoekjes aan mijn blog in dit voor mij moeilijke jaar wat achter ons ligt. Dank je wel voor alle lieve en bemoedigende reacties. En voor al die kaarten, ze bleven maar komen. Ik ben jullie enorm dankbaar voor al die steun. Aan alle trouwe lezers een welgemeend gelukkig nieuwjaar. Dat 2026 alles mag brengen wat je wenst. Maar bovenal wens ik iedereen een goede gezondheid.   Met hoop en vertrouwen gaan wij het nieuwe jaar tegemoet.

Deze muurschilderingen zijn gemaakt door  Gé Smit, een Nederlandse kunstenaar, designer en oud-docent met een interesse in speculatief en kritisch design.  Ze staan sinds 2022 aan de Molsparking in het centrum van Breda. Met deze schilderingen eert Gé Smit de Bredase kunstacademie St. Joost, die voor veel creativiteit in de stad zorgt. Op St. Joost zitten en zaten veel kleurrijke figuren die verrassende en creatieve dingen doen met posters, beelden, ontwerpen, gedichten en muurschilderingen in de stad.   Op de Blind Wall, die bestaat uit houten panelen, staan in totaal acht kunstenaars afgebeeld. Er staat onder andere een portret van een van ’s werelds belangrijkste vj’s, Michelle van Mil, op. Kees Zwart, die het eerste bureau voor grafische vormgeving in Breda opzette, is ook afgebeeld. En de internationaal bekende lingerieontwerpster Marlies Dekkers schittert ook op de Molsparking. Ik heb maar zes panelen kunnen fotograferen, de andere twee stonden wat apart met ge...

Onze twee zonen maar ook oudste kleinzoon hebben een passie voor koken. Ieder jaar op het verjaardagsfeestje van Mart begin november wordt er besproken wat we gaan eten met de kerst en dan hebben ze het natuurlijk over het hoofdgerecht. Vlees, wild of vis, alles komt langs. Het werd vis deze keer, zeebaars in zoutkorst. Lijkt mij heel moeilijk maar daar denken die mannen niet eens over na. Vooral Thijs niet. Die houdt samen met zijn medestudiegenoten in hun studentenhuis iedere winter een kookcompetitie. Twaalf personen, om de week op zondag koken er twee man. Verleden jaar hadden hij en zijn maatje gewonnen, dit jaar werden ze tweede. En daar komt dan geen hutspot op tafel maar exquise gerechten die ik van mijn leven nog niet zou durven maken.  Zoon Bas heeft twee grote ovens, er werden vijf zeebaarsen bereid en die smaakten verrukkelijk samen met alle bijgerechten. En ik maakte zoals ieder jaar als dessert chocolademousse want er zijn tradities die moeten blijven. Zowel kinderen ...

Aan de kust geboren en opgegroeid en nu al vijftig jaar in de polder. Ik hou van die weidsheid, ik zou nooit kunnen wennen in een stad. Deze oude bruggetjes van beton kom ik altijd tegen in de Krimpenerwaard. Er zou net een schouw tussendoor kunnen varen. Zo'n stuk hout, bijna vergaan maar er groeit toch nog mos op. Waar deze palen voor dienen wisten we niet. Netten? Als je de foto vergroot door er op te klikken zie je restanten van netten maar het zou ook ijzerdraad kunnen zijn. Het was een wandeling van 4.5 km, net te doen voor mij want er zat nog een stuk grasland tussen en dat loopt zwaar. Ik was blij toen ik de auto zag staan. Na weken door de stent niet te kunnen lopen was ik bang dat ik weer helemaal van voren af aan moest beginnen maar dat valt mee. Goed, het kost moeite en op dat stuk grasland moest ik Mart een arm geven maar het lukt, nog steeds.