HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Dit leuke lammetje bewaakt op het ogenblik onze aanhanger die achter een boerenschuur staat. Grapje natuurlijk, ik zal het even uitleggen. Voordat wij op 3 maart weer naar Frankrijk vertrokken hadden wij aan onze oud-buurman gevraagd of de aanhanger een weekje bij hem achter op het terrein kon staan. Dat kon, geen enkel probleem. Maar zaterdag, nog onderweg naar Nederland werden we gebeld. Er zouden deze week onverwacht werkzaamheden plaatsvinden op hun terrein dus de aanhanger kon daar niet terecht.  Oei, wat nu. Buiten laten staan was voor ons geen optie. Een volle aanhanger in het openbaar neerzetten is wat gewaagd. Onze zoon Bas gebeld, die heeft zoveel vrienden in ons dorp met hopelijk een vader in het buitengebied. En ja hoor, ik kreeg het telefoonnummer van een van zijn vrienden wiens ouders alle ruimte hebben. Gebeld en die vriend zei onmiddelijk dat het in orde was, hij zou wel even bij zijn ouders langsgaan. Wij kwamen in de stromende regen aan en hoorden dat we de auto w...

 Vijf weken zijn we weggeweest en ondertussen is de natuur hier ontploft lijkt het wel. Zelfs al dotterbloemen aan de waterkant, daar kan geen boeket tegenop. Met dit weer loop je met plezier een rondje door de Bovenkerkse buurt en als je dan ook nog zo'n mooie bloeiende prunus tegenkomt begint je zondagmorgen helemaal goed. Al heel wat zwanen in de polder gezien maar opeens vielen bij deze zwaan de knobbels me op, nooit eerder gezien zo groot. Dat heb ik toch eens even opgezocht  De knobbels wordt groter en zwarter tijdens de broedperiode, vooral bij mannetjes. Dat klopte in dit geval helemaal want de zwaan begon boos te sissen naar ons toen we hem passeerden. Dus ergens moet zijn vrouwtje op een nest zitten. Prachtig, de grote kastanjes op dit boerenerf zijn ook al in blad gekomen. Hier heeft een enthousiasteling van het najaar heel wat tulpenbollen gepoot. Lekker vrolijk. Nog een toef dotterbloemen en als je goed kijkt zie je links in het midden van de foto het kopje van ee...

Vrijdagmorgen al vroeg uit bed alhoewel we tijd genoeg hadden. Op ons gemak ontbeten, de laatste spullen in de auto gegooid en gaan rijden. Van de buren die nog in Le Serret waren hadden we de dag ervoor al afscheid genomen. Beneden bij het weggetje door de vallei even gestopt, daar heb je nog zo'n mooi gezicht op ons huis en het dorp. Even slikken, elkaar aankijken en gaan rijden. Hoe hebben we het ooit aangedurfd 33 jaar geleden om zomaar een huis in Frankrijk te kopen. En dan ook nog een oud huis waar veel aan moest gebeuren, er was zelfs geen badkamer en toilet in huis. Maar w e stortten ons met veel enthousiasme in het avontuur. Stap voor stap creëerden we een plek waar we a l die jaren  met hart en ziel van hebben genoten. Wat hebben we daar een bijzondere tijd gehad. We leerden zoveel fijne mensen kennen, maakten nieuwe vrienden, hoorden prachtige verhalen en beleefden onvergetelijke momenten. We genoten van de eindeloze natuur, het uitzicht en de stilte… Maar we gaan teru...

We hadden van de gemeente opdracht gekregen al de begroeiing binnen 50 meter rondom de huizen te verwijderen. Dit in verband met brandgevaar.  Als bewoners zaten we wel tegen dit karwei aan te hikken maar uiteindelijk toch maar besloten om het aan te gaan pakken wat we afgelopen woensdag deden. Het meest dringend was de dichte begroeiing boven de twee garages waarvan er een van ons is. En die garages liggen weer dichtbij het huis van Florence en Jean-Pierre. Gelukkig had Florence bij de burgemeester een vergunning bedongen om al dat groen te mogen verbranden en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt, er is heel wat in rook opgegaan.   Het was een ontzettende klus en we hadden er zomerse temperaturen bij. En dan ook nog voortdurend twee brandstapels gaande houden zorgden voor transpiratie en verhitte gezichten. Om half elf was er koffie en kannen met water bij mij in de tuin. Ik had een cake gebakken en Dominique bracht er ook een mee. Er bleef geen kruimel over ...

  We liepen daar in dat mooie Balazuc over een pleintje wat ik herkende als de plek waar ik ooit een prachtige foto kon nemen. Ik weet nog precies wanneer dat was. Het was eind december 2007 en geloof het of niet, maar die auto, een   Citroën Traction Avant,  stond daar blinkend gepoetst op mij te wachten, tenminste zo leek het. Op mijn gemak kon ik er een paar goede foto's van nemen. Het was op een zondagochtend, er was geen hond op straat. D aarna maakten we nog een stevige wandeling boven het dorp. Vanuit het dorp nam ik een foto van de brug over de rivier met daarachter de bergwanden die loodrecht langs het water omhoog reiken. Ik draaide me nog even om en nam een laatste foto van het het historische dorp met zijn mooie toren van de Romaanse kerk. We daalden af naar de brug die we overstaken met zicht op de rivier en zijn mooie rotswanden. Verder ging het, eerst nog matig steigend maar allengs werd het stijler. Ik had de route van tevoren goed bestudeerd, hij was...

We vervolgden onze tocht op de via Ardèche vanuit Aubenas en passeerden het mooie Vogué met zijn kasteel. Dit stadje deden we niet aan, er was een ander plaatsje wat we nog even wilden bezoeken. Verder ging het op dat fijne fietspad met al zijn viaducten. We genoten van de bloeiende bermen. En sloegen van het fietspad af, staken de provinciale weg over en fietsten omhoog terwijl deze mooie muurschildering ons tegemoet lachtte. En die mural hoorde bij het dorp Balazuc,  geklasseerd als één van de mooiste dorpjes van Frankrijk. We zijn zijn er al vaak geweest maar toch zijn we weer even afgestapt om het dorp te bewonderen en wat foto's te nemen. Kleine huisjes dicht tegen elkaar aan klampen zich als het ware vast aan de rotswanden boven de rivier de Ardèche.  Het dorp is door zijn schoonheid een trekpleister voor toeristen maar nu in het vroege voorjaar is het rustig en kan je op je gemak door de straatjes slenteren. Wordt vervolgd.

Zo, de schoorsteen is ook weer geraagd. Mart doet dat ieder jaar zelf, hij heeft de spullen ervoor. Toen de koper van ons huis dit hoorde vroeg hij of hij daarbij mocht zijn want dan kon hij het voortaan ook zelf doen. Zo gezegd zo gedaan en gistermorgen kwam hij samen met een vriend bij ons op bezoek. Ik had ook een afspraak gemaakt met de verwarmingsmonteur voor de jaarlijkse controle van de ketel, dan kon onze koper meteen al zijn vragen over die ketel op hem afvuren. Gelukkig is het niet zo hoog, vanaf het dak van de tuinkamer kan je zo op het dak stappen met een klein trapje. Ik heb snel een paar foto's genomen toen de mannen klaar waren, blij dat ze weer heelhuids op de grond stonden. Verder hebben we van alles uitgelegd over techniek in en rondom het huis. Vooral het water voor de tuinen is ingewikkeld uit te leggen maar we zijn er uitgekomen. De heren vertrokken tevreden naar huis.