HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Het begint te komen, het voorjaar en de kleur. Vooral die toeven Euphorbia doen het hem ieder voorjaar, een genot om naar te kijken. Maar de sering links op de foto begint ook te kleuren. De wind was wat gaan liggen. Was het gisteren nog windkracht 5, nu was het drie en met wat zon kon je het bijna aangenaam noemen. Daarvan profiterend werkten we wat in de tuin.  Ook de muur van de tuinpoort kleurt mooi zo. Terwijl Mart voor mij een plant die veel te groot werd aan het uitspitten was kwamen er twee straaljagers door de vallei en dan echt laag vliegend. Ze raakten bijna de schoorsteen, zei Mart. Wat geeft dat een herrie, bij de tweede sloeg ik mijn handen voor mijn oren.  Dit oefenen in dunbevolkt gebied gebeurt periodiek, ik geloof eens in de twee maanden en dan zijn het er gelukkig maar twee. Maar het gebeurt ook dat je ze maanden niet ziet. Alhoewel de straaljagers veel lawaai maken vind ik het wel spannend en ze zien er ontzettend gaaf uit.

De zon schijnt hier heerlijk, niets verkeerds aan maar de snijdende koude wind maakt het niet aangenaam buiten. Toch vonden we gistermiddag dat we even naar buiten moesten dus we deden een rondje dorp.  En dan opeens zijn ze er, de sleutelbloemen, volop. Aan het eind van het pad wat uit het dorp loopt sloegen we niet linksaf om boven het dorp langs te gaan maar liepen we nog even rechtdoor naar Seignebelle. Dit stukje land was altijd de moestuin van Étienne die daar woont met volop groenten en prachtig bijgehouden. De auto met de maaltijden van de Franse versie van Tafeltje Dekje komt nu aan de deur bij Étienne en Alice. Ze worden echt oud nu. Kastanjebomen en rotsen, zo ziet de natuur er hier uit. Rauw, niet echt liefelijk maar in mijn ogen prachtig. Een oud hutje tegen de helling. Vroeger liepen hier vaak schapen en de herder maakte wel gebruik van het huisje maar dat is wel heel lang geleden, in de eerste jaren dat we hier waren. Zo hebben we al veel zien veranderen in onze omge...

Terug fietsend naar Alba verleden week kwamen we door Viviers, een oud stadje. In de 5e eeuw werd Viviers de residentie van de bisschoppen, die geleidelijk aan een hele provincie op de westelijke Rhône-oever in hun macht kregen. Naar Viviers is de 'Vivarais' genoemd, nu het departement Ardèche. Je waant je in de middeleeuwen als je door de pittoreske steegjes loopt. Ik had al zoveel gefotograafeerd die dag dat ik het hier bij murals en wat mooie deuren hield en beide kwam ik genoeg tegen. Aan de oude scharnieren te zien naast deze schildering waren dit ooit twee deuren.  Mooi, deze eenvoudige groene deuren.  Dit toont vroegere rijkdom. De deur, de bewerkte deuromlijsting en dat prachtige balkon.  Deze mural vond ik ook heel leuk. Let op de onderkant van die groene deur.  De twee kleine murals hier boven hoorden bij dit binnenplaatsje. Ooit heel mooi geweest deze deur met die siernagels erop maar de kat kan er in ieder geval in en uit.  Ik bezocht deze stad ooit ...

We hebben een week achter de rug met allerlei weertypen. De hele week nachtvorst, vaak overdag zonnig maar koud en gisteren met een pittige koude wind. En dan hebben we ook nog twee dagen sneeuw gehad, de restanten zie je nog liggen tegen de hoge noordelijke hellingen. Afgepen dinsdag zochten we het daarom wat zuidelijker en fietsten in de buurt van Ruoms waar het 's zomers krioelt van de toeristen maar nu rustig is. Het was een route die we wel vaker hebben gemaakt. Onderweg kocht ik twee chaussons aux pommes oftewel de Franse appelflap voor bij de koffie. Dat is traditie, die kocht ik al toen de kinderen nog klein waren en we op weg gingen voor een wandeling of een ritje met de auto om iets te bekijken. De rivier de Ardèche, daarachter liggen verschillende campings. Aan de andere kant van de brug waarop we stonden de doorgaande weg over het oude viaduct. Aan deze brug hebben we een bijzondere herinnering. Hier stond ik twee jaar geleden vast tussen een kudde schapen, kijk hier m...

Onze kleindochter Saar was met haar school naar Londen en ze hield ons dagelijks op de hoogte van wat ze allemaal meemaakte. Ze zit in de eerste klas VWO, tweetalig. Hier volgen een paar reisverslagen van haar. We zijn net gestopt en zitten nu weer in de bus, nog 110 kilometer tot we bij de ferry zijn, nog ongeveer twee uur dus. Als we in de boot zitten is het ongeveer twee uur totdat we in Dover aankomen, dan gaan we verder met de bus naar Rye waar we in een bezoekerscentrum gaan rondkijken en een beetje vrije tijd hebben. Natuurlijk is het de hele reis Engels praten en als je dat niet doet moet je tien burpees doen. De burpee teller van de vorige stop is: 120 burpees in totaal. Ik heb er gelukkig nog geen hoeven te doen, maar er zijn een paar die er wel 40 moesten doen!! Ik ga nu nog heel even proberen te slapen, zodat ik als we aankomen lekker energie hebben!! Burpees, wat zijn dat Saar, vroeg ik natuurlijk. Haar antwoord:  Dan spring je omhoog en dan je handen op de grond doen ...

Geen rondje rond het dorp deze keer maar een rondje door het dorp en dat levert heel wat kleurige foto's op. Allereerst bij Richard die nu in het huisje van Jany woont. Hij heeft bakken vol met violen neegezet, een vrolijk gezicht. Er komt nog meer bij vertelde hij, op dat muurtje links op de foto. Het stelt niets voor natuurlijk maar ik ben er altijd zo blij mee. De eerste bloemetjes aan een bremstruik. Ik ga het niet meer meemaken als straks de hellingen hier geel zijn van de brem maar ik heb er zo vaak van genoten, het zit in mijn hoofd en ik heb genoeg foto's om nog eens terug te kijken. Ik heb even op moeten zoeken hoe deze struik heet en het is de Pieris (rotsheide). Ik geloofde het eerst niet omdat ik me bij heide iets anders voor ogen had. De struik is hier 1.5 meter hoog. Dit zie je nu overal, pollen Aubretia. Deze pollen lagen op de grond maar je ziet het ook tegen muren klimmen. De Viburnum Tinus staat nu in volle bloei, hij is prachtig. Hier kruipt de Aubretia tegen...

Dit bord kwam ik tegen in de garage, het stond altijd beneden bij de kruising om de gasten voor ons vakantiehuis de goede richting te wijzen. De naam Les Martes kwam van een vriendin van ons, zo noemden zij ons altijd. Het was de simpele vertaling in het Frans van onze afgekorte namen Martien en Marthy en dan krijg je Les Martes.   We hadden altijd leuke mensen in het vakantiehuis. Wat wil je, zeiden we altijd, de omgeving selecteert. Als je drukte, terrasjes en souvenirwinkels belangrijk vindt heb je niets bij ons te zoeken. Bij ons kwamen mensen die rust zochten, van de natuur hielden. Wandelaars, fietsers, mensen net als wij dus. En onder dat bord op de grond in een hoek verzamelen zich steeds meer dozen en tassen. Ik moet wel goed schiften wat in de auto moet en niet in de aanhanger mag. Alles wat maar enigzins breekbaar is, ook al is het goed verpakt, kan niet in de aanhanger. Die rammelt en bonkt achter je auto, dat weten we uit ervaring. Ik gebruik van alles om te verpakken,...