HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Wij hebben nooit een lekke band, echt nooit. Al die jaren dat wij samen gefietst hebben niet en ik alleen ook niet terwijl ik toch heel vaak naar mijn werk heen en weer fietste en dat was een behoorlijk stuk. Mart natuurlijk wel met de racefiets maar dat schijnt normaal te zijn met die dunne bandjes. Onderweg met zijn fietsmaten was hij altijd degene die een lekke band plakte. Maar nu was het laatst toch raak, Mart merkte tijdens een van onze fietstochten dat zijn band langzaam leegliep.  En we reden net in het gebied waar die dolmens te zien zijn, een dorre hoogvlakte waar niets is, alleen rauwe natuur. We hadden gelukkig een klein fietspompje in de fietstas waarmee hij de band af en toe wat lucht kon geven maar het werd langzaam steeds nijpender. Fietsenmakers zijn niet dik gezaaid in Frankrijk, wij kwamen er tenminste geen tegen. Eigenlijk hadden we alleen een teiltje water nodig om het lek op te sporen.  Maar net buiten Joyeusee zagen we op een industrieterrein een autoban...

Maar behalve naar die twee fietsen bekeken we ook onze vallei met ogen die afscheid namen. Wat hebben we al die jaren toch in een prachtig stukje natuur gewoond. Achtien kilomer vol schoonheid. Wat zullen we dit gaan missen. De eerste bomen die beginnen te kleuren, grote rotsen en links beneden stroomt de Auzène. Dat hele prille in de natuur, dat begin vind ik het mooiste. Over  ruim een week rijden we door de vallei naar het gehucht Le Moulinon wat aan het eind ligt. Op de kruising van het water van de Eyerieux en de Auzène ligt daar een grote v oormalige zijderupsspinnerij waar onze notaris zijn kantoor heeft. Klik op de foto's voor een groter beeld. tweemal klikken is nog groter.

Ik had een afspraak gemaakt voor een controlebeurt bij onze Franse tandarts, een kundige, sympathieke vrouw en we zijn alletwee altijd ontzettend tevreden over haar behandelingen geweest. Twaalf jaar heeft ze voor onze gebitten gezorgd en daar komt nu een eind aan en dat vertelde ik haar. Toen kregen we van haar te horen dat ook zij ging stoppen maar dan volgend jaar, ze wordt 65 jaar en gaat met pensioen.  Voor een bezoek aan de tandarts moeten wij de vallei helemaal uit rijden en bijna aan het eind staan daar bij een huis altijd deze twee fietsen buiten. Al heel lang, misschien wel dertig jaar. En we kijken er altijd naar en hebben het erover. Ik vind namelijk dat vintage Peugeotje zo leuk, ik heb vroeger ook op dat model gereden, ik geloof dat hij lichtgroen was. Maar ik had eigenlijk nooit een foto van deze fietsen gemaakt en dat ging ik nu nog even goed maken. Dus Mart moest weer eens een noodstop maken en toen ik uit de auto sprong riep hij me nog na dat de achterste een...

Het begint te komen, het voorjaar en de kleur. Vooral die toeven Euphorbia doen het hem ieder voorjaar, een genot om naar te kijken. Maar de sering links op de foto begint ook te kleuren. De wind was wat gaan liggen. Was het gisteren nog windkracht 5, nu was het drie en met wat zon kon je het bijna aangenaam noemen. Daarvan profiterend werkten we wat in de tuin.  Ook de muur van de tuinpoort kleurt mooi zo. Terwijl Mart voor mij een plant die veel te groot werd aan het uitspitten was kwamen er twee straaljagers door de vallei en dan echt laag vliegend. Ze raakten bijna de schoorsteen, zei Mart. Wat geeft dat een herrie, bij de tweede sloeg ik mijn handen voor mijn oren.  Dit oefenen in dunbevolkt gebied gebeurt periodiek, ik geloof eens in de twee maanden en dan zijn het er gelukkig maar twee. Maar het gebeurt ook dat je ze maanden niet ziet. Alhoewel de straaljagers veel lawaai maken vind ik het wel spannend en ze zien er ontzettend gaaf uit.

De zon schijnt hier heerlijk, niets verkeerds aan maar de snijdende koude wind maakt het niet aangenaam buiten. Toch vonden we gistermiddag dat we even naar buiten moesten dus we deden een rondje dorp.  En dan opeens zijn ze er, de sleutelbloemen, volop. Aan het eind van het pad wat uit het dorp loopt sloegen we niet linksaf om boven het dorp langs te gaan maar liepen we nog even rechtdoor naar Seignebelle. Dit stukje land was altijd de moestuin van Étienne die daar woont met volop groenten en prachtig bijgehouden. De auto met de maaltijden van de Franse versie van Tafeltje Dekje komt nu aan de deur bij Étienne en Alice. Ze worden echt oud nu. Kastanjebomen en rotsen, zo ziet de natuur er hier uit. Rauw, niet echt liefelijk maar in mijn ogen prachtig. Een oud hutje tegen de helling. Vroeger liepen hier vaak schapen en de herder maakte wel gebruik van het huisje maar dat is wel heel lang geleden, in de eerste jaren dat we hier waren. Zo hebben we al veel zien veranderen in onze omge...

Terug fietsend naar Alba verleden week kwamen we door Viviers, een oud stadje. In de 5e eeuw werd Viviers de residentie van de bisschoppen, die geleidelijk aan een hele provincie op de westelijke Rhône-oever in hun macht kregen. Naar Viviers is de 'Vivarais' genoemd, nu het departement Ardèche. Je waant je in de middeleeuwen als je door de pittoreske steegjes loopt. Ik had al zoveel gefotograafeerd die dag dat ik het hier bij murals en wat mooie deuren hield en beide kwam ik genoeg tegen. Aan de oude scharnieren te zien naast deze schildering waren dit ooit twee deuren.  Mooi, deze eenvoudige groene deuren.  Dit toont vroegere rijkdom. De deur, de bewerkte deuromlijsting en dat prachtige balkon.  Deze mural vond ik ook heel leuk. Let op de onderkant van die groene deur.  De twee kleine murals hier boven hoorden bij dit binnenplaatsje. Ooit heel mooi geweest deze deur met die siernagels erop maar de kat kan er in ieder geval in en uit.  Ik bezocht deze stad ooit ...

We hebben een week achter de rug met allerlei weertypen. De hele week nachtvorst, vaak overdag zonnig maar koud en gisteren met een pittige koude wind. En dan hebben we ook nog twee dagen sneeuw gehad, de restanten zie je nog liggen tegen de hoge noordelijke hellingen. Afgepen dinsdag zochten we het daarom wat zuidelijker en fietsten in de buurt van Ruoms waar het 's zomers krioelt van de toeristen maar nu rustig is. Het was een route die we wel vaker hebben gemaakt. Onderweg kocht ik twee chaussons aux pommes oftewel de Franse appelflap voor bij de koffie. Dat is traditie, die kocht ik al toen de kinderen nog klein waren en we op weg gingen voor een wandeling of een ritje met de auto om iets te bekijken. De rivier de Ardèche, daarachter liggen verschillende campings. Aan de andere kant van de brug waarop we stonden de doorgaande weg over het oude viaduct. Aan deze brug hebben we een bijzondere herinnering. Hier stond ik twee jaar geleden vast tussen een kudde schapen, kijk hier m...