HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

  Dit is de muurschildering 'Mezzmerizing Parade' van Mans Weghorst, onderdeel van de Blind Walls Gallery in Breda. De muurschildering bevindt zich pal voor poppodium Mezz. Deze ‘Mezzmerizing Parade’ verwijst naar de militaire parades van vroeger en is een knipoog naar de kleurrijke carnavalsoptochten van nu. Zoals het een goede parade betaamt, wordt deze begeleid door een bombastische fanfare. De kunstenaar over dit werk: “Eind augustus 2024 mocht ik in opdracht van BlindWallsGallery een muurschildering maken in Poppodium Mezz in Breda. De ‘Mezzmerizing parade’ is een beeld dat teruggrijpt op het militaire verleden van de voormalige officiersmess.

Water, het komt echt overal vandaan. We zien water van de hellingen komen waar nog nooit water gelopen heeft. We waren even naar beneden gelopen naar de brug over ons riviertje en zien dat daar rechts op de foto de Auzène zich gesplits heeft. Het water stroomt nu van twee kanten naar beneden. Al dat water maakt een lawaai, het buldert.   Het is indrukwekkend om te zien dat een kalm riviertje kan veranderen in een wilde stroom die met een ontzettende kracht zich een weg zoekt.

Ik ging in ons dorpje op zoek naar iets bloeiends, een teken van het voorjaar. Ik weet een struik te staan waar ongetwijfeld al wat kleur in te zien zou zijn en ja hoor, de Viburnum Tinus was aan het ontwaken. En de camelia voor het huis van Bernard en Dominique begon ook leven  te vertonen. Prachtig, alleen al die knop. Ik weet nog dat Marie-Christine, de vorige bewoonster van dit huis deze struik pootte. Evenals de Viburnum zijn dit vroegbloeienden planten, ze bloeien vanaf februari tot april.  

Gistermorgen hadden we leuk bezoek en 's middags hebben we samen de kamperfoelie gesnoeid. Na een anderhalf uur ging ik naar binnen, Mart zou het snoeisel wel opruimen. Ik wilde nog wat foto's nemen in het dorp en stond met mijn fototoestel in de hand toen het eerste bezoek zich aandiende. Joel en Bernard die op de dorpsapp hadden gezien dat wij er waren. De lieverds brachten een bos mimosa mee uit de tuin van Bernard. Prachtig en het ruikt zo lekker. Gezellig zitten kletsen over van alles en nog wat en toen ze na eer uurtje vertrokken stond de volgende voor de deur, buurvrouw Florence. Zij en Jean Pierre waren vanmorgen aangekomen en nu kwam ze even bijpraten. Wat heb ik toch een leuke, lieve en meelevende buren. We werden uitgenodigd voor een fondue op vrijdagavond samen met Maria en Eric die boven in het dorp wonen, leuk. En nadat zij vertrok schemerde het inmiddels en kon ik nog net een foto maken van mijn vaas met mimosa.

Op naar de déchetterie voor het lossen van onze overvolle aanhanger. Dit zijn de kleinere takken van de plataan, de rest ligt nog in de tuin. Dat gaat in de lege aanhanger en die aanhanger gaat in de garage. Volgende keer dat we hier zijn komt daar nog meer bij en dan wordt dat weer weggebracht. Een groot terrein betekent ook veel tuinafval. Voorgaande jaren gooide Mart het allemaal op een terreintje van ons onder de begraafplaats maar we kregen steed meer hopen en zo snel verteerd dat niet. Vroeger ging de fik in die hopen maar dat mag niet meer. En om zulke hoeveelheden in een ton te verbranden heb je dagen nodig, je kan het vuur niet alleen laten.  Dus dan maar naar de déchetterie, die heeft er tegen een berghelling een apart terrein voor. En jullie zien, we zijn niet de enige die daar lossen, een berg groen daar. Straks in het voorjaar kan je je in een rij aansluiten. Met de bezem het laatste eruit en dat is dat. We rijden naar beneden en dan naar de overkant van de weg waar de...

Ondertussen wordt er hier wel het een en ander gedaan. De plataan is weer helemaal gesnoeid. Een beetje kaal nu, maar voordat je het beseft komen de eerste blaadjes eraan. En 's zomers genieten we altijd zo heerlijk van de schaduw van deze boom. Al die takken die eraf zijn gekomen zijn  liggen te wachten op vervoer maar de aanhangwagen zit al vol. Die gaat morgen mee naar de stort in Privas en dan  gaan die takken wel een volgende keer mee. Gisteren heeft Mart de lindeboom wat gesnoeid en ook deze takken moeten even wachten. Het was mooi weer gisteren dus ik ben ook een paar uurtjes bezig geweest in de border. Niet te lang want ik word nog snel moe. Ik heb al aardig wat dood plantenspul weggeknipt en het fijnere werk komt wel weer als we hier terug zijn. Wanneer dat zal zijn weten we nog niet precies, dat hangt van verschillende factoren af. Eerst maar die PET scan van aanstaande maandag afwachten en horen met welk volgend behandelplan de heren doktoren gaan komen.

Wat ons opvalt en dat is ook niet zo gek met zo'n natte winter is dat er ontzetten veel mos groeit. Op plekken waar het al groeide is er mos bijgekomen, bijvoorbeeld op dit muurtje op de cour. Er  groeit nu zelfs mos tegen de oude pot die daar al jaren staat. De moslaag is veel dikker geworden op dat muurtje. As je de foto vergroot door er op te klikken zie je ook nog wat dauwdruppeltjes, Toen ik in de border bezig was zag ik dat een groot deel van de tuinmuur bedekt was met dit gele korstmos. Voorheen maar een klein stukje achterin in de schaduw van een vijg die daar staat. Prachtig vind ik het. De muur was al mooi maar nu nog een stukje mooier. Zomaar een hoekje van een stenen muurtje vol met mos, bovenop wat lichter mos. Wat varens erop, puur natuur.

Ik ga nog even verder met ons rondje dorp. Dit terrein met een klein huisje en een caravan erfde Joel van zijn ouder en hij is er vaak 's zomers samen met zijn vriend Bernard. Zijn ouders waren er hele zomers en ik herinner me ze nog goed. Tegen de avond maakten ze altijd een rondje door ons dorp en overal werd een praatje gemaakt. Zulke lieve mensen. Kastanjebomen en brem, het groeit alletwee veelvuldig in de noordelijke Ardèche. Het huisje van onze vroegere buurvrouw Jany  van bovenaf gezien. Nu bewoond door Richard die er permanent verblijft. De wortels van een kastanjeboom waar de grond vanonderen weg is gespoeld. Dit is al jaren zo maar de boom zelf heeft er geen hinder van, die zal nog genoeg wortels in de grond hebben om in leven te blijven In de laagte een huisje waar alleen 's zomers wat mensen hun vakantie doorbrengen. En dan komen we weer bij ons gehucht. Het eerste huis rechts, wat lager op de heling dan het weggetje is van Daniël en zijn moeder. Ze wonen zuidelijk ...

Gistermorgen kwam er eindelijk een zonnetje bij en we maakten een rondje dorp. We bewonderden nog even de achterkant en het dak van de broodoven die weer helemaal hersteld is. De laatste werkzaamheden zijn in het najaar afgerond door onze buren. In de vallei hing damp die opsteeg van de rivier. Er ligt een dikke laag blad op het pad wat daar eigenlijk altijd blijft liggen. Op een paar slippertjes moet je hier niet lopen want er liggen nog veel bolsters van kastanjes en die prikken gemeen. Linksboven is het blauw en je kan net het dorp Les Peyses zien liggen. In het voorjaar, vanaf begin februari verschijnen de mannelijke katjes aan de zwarte els. Er stonden heel wat elzen langs ons pad dus we liepen langs een zee van gele katjes. Het pad wat vanuit het dorp loopt komt uit op een asfaltweg die loopt tot Seignebelle waar Étienne en en Angèle wonen. Ik hoop dat alles nog goed met hen is, ze zijn niet meer de jongste. Over een dag of wat maar even een kijkje gaan nemen bij die twee.

De zon zien we niet veel maar het was in ieder geval droog gistermorgen dus ik begon vol goede moed aan de border. Eerst maar de planten knippen die voor de meest rommelige aanblik zorgen. Dat ziet er al gelijk veel beter uit. En als je dan voorover gebogen over je planten staat zie opeens die kleine pareltjes op sommige planten. Dat is nu weer het voordeel van vochtig weer. Wondermooi! Maar ook het verval van sommige planten is schoonheid, bijvoorbeeld van de zonnehoed. En de aren van de dropplant zijn van dichtbij ook prachtig. Ook deze jonge plantjes houden de druppels zo mooi vast. Het hoeft niet groots te zijn, ook kleine dingen kunnen je gelukkig maken.

We kregen dit bericht toegestuurd door een Belgische vriend die onlangs in de Ardèche was en dit ergens zag. Hij stuurde het door en wij pastte de datum van ons tripje naar Le Serret aan. Het was dan niet de echte Rally van Monte Carlo, die hebben we een keer hier meegemaakt in 2012, zie hier . Maar de Historique is ook mooi om te zien en wordt ieder jaar in onze omgeving, zelfs door onze vallei gereden. De Rallye Monte-Carlo Historique draait niet om pure snelheid, maar om precisie en regelmaat. Het is een regelmatigheidswedstrijd voor auto’s die hebben deelgenomen aan de legendarische Rally van Monte-Carlo uit de jaren vijftig tot en met tachtig.  In de editie van 2026 mogen zelfs modellen tot halverwege de jaren tachtig meedoen, wat zorgt voor spektakel. Lancia, Porsche, Alfa Romeo, Fiat, Mini, BMW en tal van andere autosporticonen verschijnen aan de start.  Deze Alpine vond ik zo mooi maar jammer dat die sneeuwstokken er stonden. En dan stond er aan de andere kant ook nog...