PET scan en carnaval

Vanmorgen echt al heel vroeg in de auto naar Utrecht voor de PET scan. Maar ik maakte daarvoor een domme fout, ik gebruikte een ontbijt. Dat klinkt normaal maar niet voor iemand die een PET scan moet laten maken, dan mag je zes uur van te voren niet eten. Het was niet veel wat ik at, een knacker met jam een een beetje kwark. Ik heb nog geprobeerd om door een vinger achter in mijn keel te steken het kwijt te raken maar dat lukte me niet erg. Geen wonder, ik deed het voor het eerst van mijn leven.

In het ziekenhuis het toch maar opgebiecht aan de verpleegkundige die me op kwamen halen en die zei onmiddellijk dat ik dan geen scan mocht hebben. Ze legde uit dat de scan kan mislukken. Een PET-scan gebruikt radioactieve suiker om actieve cellen (zoals tumoren) op te sporen. Als je eet, stijgt je bloedsuikerspiegel en stijgt de insuline, waardoor de radioactieve stof zich niet goed verspreidt, maar in plaats daarvan naar je spieren gaat. Hierdoor worden de beelden onduidelijk.

Ze waardeerde het zeer dat ik het vertelde en ging kijken wat ze kon doen om zo snel mogelijk een andere afspraak te maken. Toen ze terugkwam had ze een nieuwe afspraak voor een paar uur later, of wij daar bezwaar tegen hadden. Natuurlijk niet en ik heb haar bedankt voor haar begrip, zo fijn.

Na de scan heeft Mart me afgezet bij het station waar ik met Els en Bettie had afgesproken voor een bloggersbijeenkomst. Jammer dat er zo weinig bloggers bij konden zijn en dat ik ook nog te laat was maar we hebben gezellig met zijn drietjes geluncht en heel wat bijgekletst.

 Els en ik reisden samen terug, ik naar Gouda en zij verder naar Rotterdam en onderweg op de stations en in de trein heel wat jongelui die carnaval gingen vieren en daarnaar gekleed waren. Deze knapen waren met zijn vijven, hadden praatjes voor zes en waren onderweg naar Breda. Hoe moet dat vannacht weer veilig thuiskomen dacht ik als moeder en oma.