Heen en terug naar de Ardeche

Er staan nog volop bloemen in mijn border, sommige blijven maar gaan zolang het niet vriest. Vooral deze twee rozen en de geranium 'Patricia' zijn echte kanjers, laten je nooit in de steek. De witte hortensia had ik verleden jaar van Thijs gekocht, in het najaar hier in een grote ijzeren kuip gezet en in het voorjaar verwachtingsvol gekeken naar de groei. Niks groei, hij wilde niet. Van alles geprobeerd, veel water, weinig water, mest maar nog geen groei. Ik ben toen de grond eens gaan inspecteren en die bleek vol met emelten te zitten, vieze beesten die  het wortelgestel van een plant als voedsel gebruiken. Grond vernieuwd, verwend en nog eens verwend en als beloning begon hij, heel laat, volop grote witte bloemen te geven. Daar wordt dit mens nou blij van.  Ook de afstervende bloemen en bladeren zijn prachtig om te zien, ik kan nog volop fotograferen. Het weer begint minder te worden, maar goed, het is vandaag de laatste dag van oktober. Toch, als de zon even doorkomt...

Tot ons afgrijzen, en van veel buurtgenoten, zijn ze boven bij Issamoulenc Eglise een reusachtige schuur aan het bouwen. Je zou het misdadig kunnen noemen want die plek is zo mooi, zo sereen met dat oude kerkje dat het eerder tot een beschermd dorpsgezicht uitgeroepen zou moeten worden. Kijk  hier  even naar de foto die ik eind juni maakte, nog een ongeschonden beeld. Ik heb er begrip voor dat boeren ook moeten leven, maar deze mensen hebben heel veel grond, de schuur had ook ergens lager gebouwd kunnen worden. Tsja, onze burgemeester is ook boer en de dichtstbijzijnde buurman! Vanmorgen heb ik met Marie Christine op haar verzoek foto's gemaakt van de schuur en omgeving. Zij wil een actiecomité oprichten en is al bezig te controleren of de vergunningen die afgegeven zijn helemaal kloppen. Het is een felle, onze Marie, die rust niet voordat ze al het mogelijke gedaan heeft.

Een boomstronk, bijna een kunstwerk. Er gaan steeds meer bladeren vallen, ook in onze tuin. Vandaag de laatste tomaat- en paprikaplanten uit de grond gehaald, de moestuin is op de aardbeiplanten na nu helemaal leeg, wachtend op een volgend seizoen. Nog veel paprika's, ik heb er wat aan Marie-Christine gegeven. Mart bouwt nog wat aan zijn muurtje, er begint schot in te komen.

Ons bezoek is weer op weg naar Nederland en wij zijn begonnen met het opruimen van huis en tuin. Vanmorgen de laatste dahlia's uit de grond gehaald, wat hoge planten een klopje kleiner gemaakt, alle gieters naar binnen en wat potten opgeruimd. Vanmiddag even naar Privas geweest voor de laatste boodschappen en dan schiet je op de terugweg dit plaatje. Het is feest, de kleuren van de herfst zijn hier overweldigend, ik kan er geen ander woord voor vinden! 

De GRP Le Cévenol is een wandelpad wat loopt van bergrug tot bergrug, van de Lozère naar de Gard, met daartussen de Ardêche. Prachtige open vergezichten, de valleien doorsneden door rivieren met als oversteek oude stenen bruggen. Tegen de hellingen mooi dorpjes, de huizen bedekt met leien daken. De tocht is in zes of zeven etappes te lopen, ik had er, met een doorsteek van de GR4, een driedaagse tocht van gemaakt. Samen met Margreet en Mathey zijn we afgelopen maandag begonnen. Die eerste dag veel regen en aan het eind van de dag heel mistig, zodat we op 1200 meter hoogte de gîte van Montselgues maar amper konden vinden. Dinsdag was het al een stuk beter en aan het eind van de dag in Valgorgues kwam zelfs de zon door en woensdag de hele dag een strak blauwe lucht, wat heerlijk. De eerste twee dagen zo'n zes uur gelopen, de laatste dag met zware stijgingen kwamen we aan de acht uur. Ondanks de regen en de zwaarte van de tocht hebben we genoten, met volle teugen.

Deze prachtige oude tuinvaas van gietijzer kocht ik jaren geleden op de brocantemarkt van La Voulte. Ik betaalde er maar een paar gulden voor, een koopje, want het is een originele, beslist geen namaak. De  hortensiabloemen zijn van de struiken van Marie-Christine. Wij jatten regelmatig bij elkaar, alleen bloemen natuurlijk, we weten het van elkaar en lachen erom. Als het weer een beetje meezit, het geeft wat regen op, gaan we de komende drie dagen wandelen met Margreet en Mathey, de ouders van onze schoondochter Wietske. Ik ben dus even niet op het wereld wijde web te vinden met mijn dagelijkse blog.

Vanmorgen met dorpsgenoten de helling onder de parkeerplaats schoongemaakt. Veel wilde braam en oud hout weggeknipt en daarna een flinke fik gestookt. Bij Marie Christine een aperitief gedronken en na de lunch hebben we met Patrice, Sylvie en Florence de berg boven ons dorp beklommen. Er lopen daar oude paden, richting St. Pierreville en één van die paden willen we gaan schoonmaken, een project voor de nabije toekomst. Helemaal boven zag Patrice in een boom een maretak die hij graag wilde hebben, dus Mart klom in de boom en zaagde de tak waarop de mare zat af. De maretak ( Viscum album ) is een groenblijvende plant met witte bessen. De plant leeft op bomen en is een halfparasiet. De maretak wordt ook mistletoe, mistel of vogellijm genoemd. Rond de kerst is het gebruik dat iemand die eronder staat gekust mag worden