Heen en terug naar de Ardeche

Het zomert hier! Na een slecht voorjaar waar geen eind aan leek te komen begon het half juni zo maar, van de één op andere dag, prachtig weer te worden en dat duurt nu al bijna drie weken. De boeren halen het hooi binnen, overal van die mooie ronde balen, de moestuin moet iedere avond gesproeid worden en ik kan eindelijk eens in die heerlijke luie stoel onder mijn zelfgeplante boom zitten. Eigenlijk durf ik er bijna niet over te schrijven, bang dat het ongeluk brengt en het morgen regent. Ik wil dit weer namelijk zo graag vasthouden tot onze kinderen komen, die zijn er aan toe, zeggen ze.

Deze foto nam ik afgelopen week toen we door zo'n klein dorpje dwaalde in het Drôme gebied. Dit vind ik nou een typisch voorbeeld van opleuken, waar de Fransen erg goed in zijn. Deze mensen hadden net gedekt voor de lunch met mooie glazen, linnen servetten, een geborduurd tafellopertje en dat op een piepklein terrasje met overal bloeiende planten. Wij Hollanders zouden dat al gauw veel te veel werk vinden en eten die bruine boterham met kaas wel aan een hoekje van de keukentafel. Ik zie het ook bij buurvrouw Marie Christine. Zij kan echt niet zo geweldig koken vind ik, maar ze brengt haar schotels met zoveel flair op tafel, om jaloers op te worden. Knipt gauw een paar druivenbladeren en legt die op een oud bord met daarop een paar kaasjes. Altijd een paar bloemetjes en een takje uit de tuin erbij. Water in een mooie fles. Ik heb dat niet zo, probeer er tegenwoordig wel wat meer op te letten. In restaurants kijk ik goed hoe de borden zijn opgemaakt en probeer het te onthouden. Ik ...

Er is de laatste weken niets in de schuur gebeurd dus vanmorgen is Mart weer begonnen met daar de grond af te graven en de boel te egaliseren. Het achterste deel, slaapkamer 1, is nu op hoogte. Daarna komt er een niveauverschil om het schuin aflopen van de vloer op te vangen. Die grote stenen op de achtergrond liggen op onze zonen te wachten die binnenkort komen. Zelfs voor Mart, die enorm sterk is, zijn ze te zwaar. Vanmiddag de mairie gebeld en de vriendelijke secretaresse vertelde dat onze bouwaanvraag is verzonden, de burgemeester had hem goedgekeurd. Halleluja!!! De eerste hobbel is genomen.

Weer in de Drôme geweest vandaag, maar nu met Jacques en Joke die ook graag de lavendelvelden wilden zien. Ik wist nog een mooie route waar we verleden week niet aan toe waren gekomen. Eerst wat middeleeuwse dorpjes bezocht, zoals Mirmande, Marsanne en Le Poët-Laval. Dit is echt de Drôme-Provencal, het ene dorpje nog mooier dan het andere, allemaal met stokrozen en veel wilde planten in en langs de smalle straatjes. Tussen Dieulefit en Valreas kwamen we langs schitterende lavendelvelden met daarachter druivenvelden en om het geheel extra mooi te maken ook nog bloeiende brem. Wat is het toch een prachtig land, dat Frankrijk! 

Ja, jullie verwachten wel iedere dag een foto en een verhaaltje maar er zijn dagen, niet veel gelukkig, dat het niet meevalt om iets te produceren. Neem nou zo'n dag als vandaag. Gisteravond belt de  beste en oudste vriend van Mart dat hij vlakbij Privas op een camping staat en vandaag langs wil komen. Leuk, van harte welkom, dus we hebben de hele dag gezellige visite gehad van Jacques en Joke, maar dan maak ik geen tijd voor een fotootje. Gelukkig heb ik op het ogenblik een border vol met prachtig bloeiende planten dus laat in de middag gauw even de macrolens op het toestel, het statief eronder en knippen. Altijd goed!

Ik ben weer op ons gemeentehuis geweest vanmorgen voor de bouwvergunning die nu hopelijk de goedkeuring van de burgemeester kan wegdragen zodat daarna de papieren doorgestuurd kunnen worden naar officiëlere instanties. Toevallig zag ik het uit de lijst gehaalde portret van Sarkozy op een buro liggen en de nieuwe foto van Francois Hollande aan de muur prijken. Hij hangt net, vertelde de secretaresse van de burgemeester. Nou, hij hangt leuk, zei ik. We moesten lachen. 

Terwijl gisteren de familie die in Ruoms op de camping zit hier een dagje was kwam Jans op bezoek, een vriendin uit Stolwijk. Wij kennen haar al 35 jaar en ze heeft altijd gezegd dat ze eens langs zou komen. Bij deze, dus. Jans trekt met haar lelijke eend een paar maanden door Frankrijk en wil ondertussen ook nog wel wat werken. Dus hebben we haar vandaag, na telefonisch overleg, bij Marjorie op Les Costes  gebracht, die heel blij met haar was. Daar waren gisteren vijftig mensen aangekomen, tien verschillende nationaliteiten, die allemaal danslessen (swing) volgen. Het swingt daar de komende drie weken de pan uit.