Heen en terug naar de Ardeche

We hadden vanmiddag een lunchafspraak met vrienden in Antraigues, de plaats waar de bekende Franse zanger Jean Ferrat woonde tot hij stierf. Niko en Astrid wonen aan de ene kant van Antraigues, wij aan de andere kant, voor allebei een half uurtje rijden, dus...! Een lunch in Frankrijk is natuurlijk een volledige maaltijd met alles erop en eraan, dus je bent wel even zoet. Gaf niet, het weer was prachtig, we zaten op een heerlijk terras en in goed gezelschap. De kok is Frans, maar aangezien hij een Hollandse echtgenote heeft en in Nederland werkzaam is geweest spreekt hij uitstekend onze taal. Koken doet hij nog beter. Auberge 'La Castagno', mocht je eens in de buurt zijn.

Onze laatste gasten zijn vandaag vertrokken, het verhuurseizoen loopt ten einde. We hebben, evenals vorig jaar, goed gedraaid, mogen niet klagen over de belangstelling voor ons vakantiehuis. Één van onze gasten schreef in het gastenboek: Een écht juweeltje, smaakvol ingericht, een zee aan ruimte en een heerlijke tuin waarvan we ongestoord konden genieten. Nou, daar doe je het toch allemaal voor! We vinden het heerlijk dat onze gasten, stuk voor stuk allemaal fijne mensen, het hier naar hun zin hebben, genieten van de rust en de natuur en ons mooie huis.

Hij hangt, maar ik zeg nog niet dat hij blijft hangen, deze lamp. Het is zogezegd een twijfelgevalletje, alhoewel, nu hij een paar dagen hangt begin ik al wat te wennen. Dit drama ding past totaal niet bij de rest van de lampen, maar dat vind ik niet zo belangrijk, het is bij ons tenslotte geen showroom en ik hou wel van mijn samengeraapt zooitje. Als de lamp blijft hangen wacht me nog een aardig klusje. Al die pegeltjes zijn vuil, moeten eraf en in een sopje. We gaan het nog even bekijken!

Zomaar een fotootje van een oude broes op een muurtje, wat zo al de hele zomer een stilleven vormt. Het was een prachtige dag weer vandaag en we hebben onder het genot van een drankje gezellig zitten kletsen met onze gasten. Behalve dat het leven goed is heb ik verder niet veel te melden vandaag.

De roze- en witte stamroosjes in mijn border bloeien opnieuw, vol met rozen. Ik ben van plan om nog een roos aan te schaffen, maar die komt dan niet in de border maar aan de andere kant, aan de rand van het terras. Het bovenste terras wordt afgeschermd door een grote rij struikklimop , maar er is er eentje ter ziele gegaan. De muur eronder is door Mart klimopvrij gemaakt omdat daar de houtopslag moet komen en waarschijnlijk is er een stronk teveel afgezaagd. Eigenlijk vind ik het helemaal niet erg, nu kan ik daar een mooie roos gaan planten. Ik verheug me er al op, zelfs het uitzoeken vind ik leuk.

Een verse bos bloemen en de ingrediënten voor opnieuw potten vol  tomatensaus , dat nam ik mee toen ik vanmiddag de eerste keer uit de moestuin naar boven kwam. De tweede keer waren het worteltjes, aardappelen en peterselie voor bij de visschotel  die we vanavond eten. Wat is het toch een genot dat we al dat lekkers en moois zo uit onze eigen tuin kunnen halen. Hier kan de groenteboer niet tegenop, want ik weet zeker dat hier geen spatje bestrijdingsmiddel aan te pas is gekomen.

We waren gisteren en vandaag bij vrienden in de Haute Loire, een departement wat noordelijk aan de Ardèche grenst. Elly en Andre hebben daar een mooi huis met een fantastisch uitzicht op de Loire. Deze rivier, de langste rivier van Frankrijk, ontspringt in de Ardèche op een hoogte van 1400 meter boven de zeespiegel, aan de voet van de Mont Gerbier de Jonc (1417 m.), waar we op de heen- en terugrit langs kwamen. Over de juiste locatie van de bron bestaat enige onenigheid zodat je er op korte afstand van elkaar twee verschillende kan bezoeken: de bekendste (want door alle toeristen bezocht) te bewonderen in een stal van een boerderij waar het water gewoon uit de kraan komt, de andere (de echte volgens het bijschrift), onopvallend in een weide even verderop.