Heen en terug naar de Ardeche

Nadat we afgelopen donderdag  tijdens onze bergwandeling het dorpje Villard Reymond hadden verlaten troffen we op de Col de Solude een grote groep Nederlandse fietsers aan. We raakten er mee in gesprek en Mart wisselde wat ervaringen uit. Opeens zag ik deze fietser liggen, helemaal uitgeteld had hij even de ogen dicht gedaan en was een moment weg van de wereld. Terwijl ik dit schrijf moet ik aan Tom Dumoulin denken die we gisteren in het nieuws konden zien na zijn verliezende rit in de Vuelta. Wat zal die jongen moe geweest zijn en wat zou hij ook graag even weg van de wereld geweest willen zijn in plaats van reporters te woord moeten staan. Jammer dat hij de ronde van Spanje niet gewonnen heeft, maar hij krijgt nog kansen genoeg.

Ik vind het nu wel welletjes. Vanmorgen heb ik hier nog twaalf potten aardbeienjam bij gezet en ik denk dat we zo de winter wel doorkomen. De rest van de aardbeien eten we zo maar op. Ja, het is ongelooflijk, we blijven maar plukken van die rode rakkers. En er hangen nog heel wat vijgen, zegt Mart vanmorgen. Natuurlijk, het is hier net de hof van Eden, maar ik ben ondertussen een beetje inmaakmoe. Ik slaap er nog een nachtje over, was dus mijn antwoord. Ik wil nog wel even opmerken dat ik de nieuwe stickers op mijn potten bijzonder fraai vind staan.

Het kan niet elke dag feest zijn dus vandaag geen mooie plaatjes van bergen, meertjes of dorpjes. Gewoon, het dagelijkse leven. Die plastic kratten met kampeerspullen even nalopen, eruit halen wat in de eigen keuken hoort en opbergen naar het zoldertje boven de badkamer evenals het tafeltjes en het campinggasstel. De wandelschoenen hebben een poetsbeurt nodig en de tafel krijgt nog een schuurbeurt en daarna verdere afwerking. Er liggen nog wat zakken aardbeien in de vriezer en met deze erbij kom ik wel aan de tweeëneenhalve kilo om jam te maken. Ondertussen draait de wasmachine en hoor ik in de tuin de maaimachine. Heel gewoon dus.

We kregen op de camping wat boekjes met fiets- en wandelroutes en ik pikte er een wandelroute uit voor vandaag. Het bleek een toppertje te zijn met een spannende heen- en terugrit want die voerde ons met een smal weggetje langs een rotswand met bovendien drie lange pikdonkere tunnels waar onze bus maar net door heen kon. We parkeerden de auto in het bergdorpje Villard Notre Dame op 1550 m. en liepen naar het hoger gelegen dorp Villard Reymond op 1624 m. Vooral in het laatste dorp stonden nog veel oude half houten huizen. En wat heel aangenaam was, we konden er heerlijke koffie drinken met eigengemaakte taart. De 'tarte au chocolat fondant' die ik had was echt hemels. Op de terugweg klommen we eerst nog even pittig naar de 'Col du Solude' en daarna was het alleen nog maar afdalen. We kwamen een veldje met deze mooie herfsttijloos tegen wat ook nog op de foto ging en toen zat het erop. In de auto gestapt en in een ruk naar onze basis in de Ardèche ger...

In 1981 stonden we langs het parcours van de touretappe op Alpe d'Huez die toen gewonnen werd door de Nederlandse renner Peter Winnen. Niet voor niks wordt deze berg de Hollandse berg genoemd, met acht overwinningen staan de Nederlanders nog altijd bovenaan als het aankomt op het aantal zeges op deze legendarische berg. Ook Joop Zoetemelk, neef van Mart, heeft deze rit tweemaal gewonnen. Vandaag ging mijn renner de berg op en fietstte de 21 haarspeldbochten naar boven. Hij finishte in precies 1.30 uur, voorwaar geen slechte tijd.   Aan de finish, een groot open terrein wat nu helemaal leeg was stond ik te wachten met mijn banaantjes en ik prees hem natuurlijk de hemel in. Bij de bar waar we een kopje koffie dronken hing een Nederlandse Gazelle fiets van wel zeker dertig jaar oud. Alles ademt hier de sfeer van fietsen in, leuk. Terug op de camping hebben we gekeken naar het winnen van de tijdrit in de Vuelta, door Tom Dumoulin. Zou het zondag...

Met de auto vanmorgen Alpe d'Huez opgereden en vanaf de top daar nog een smal weggetje naar boven wat eindigde bij Lac Besson op 2090m. Onze auto daar geparkeerd, wandelschoenen aan en een werkelijk schitterende wandeling gemaakt langs verschillende bergmeertjes, aan de ene kant van de meertjes heen en aan de andere kant terug .   Op de terugweg konden we prachtig op Bourg d'Oisans kijken wat ver in de diepte onder ons lag. Mart loopt rustig naar de rand en staat op zijn gemak te kijken, ik werp een snelle blik naar beneden, mijn maag draait zich om en dan loop ik gauw weer terug naar een plek waar ik niets beneden mij zie. Ik vroeg deze visser wat hij gevangen had en of hij het ook at. Toen hij trots vertelde dat het forel was hoefde hij verder niets meer te vertellen, ik begreep hem onmiddellijk. Een lekkere forel uit zo'n schoon bergmeertje, wat zal die smaken . Ondertussen zullen jullie wel begrepen hebben wat de man morgen gaat doen. Om het makkelijk...

Ik had het weerbericht voor de Alpen goed in de gaten gehouden en daar was voor deze week niets mis mee dus werd de auto gepakt en er op uit richting Grenoble. Nou kan je natuurlijk de snelweg nemen maar wij zijn meer van de binnenwegen en namen daarom nadat we de Rhône waren overgestoken de weg door de Drôme vallei. Hier hebben we in een ver verleden verschillende malen gekampeerd met onze kinderen en hebben daar hele goede herinneringen aan. Dus we konden het niet laten om net na Saillans even te stoppen bij 'onze' camping en er een kijkje te nemen. Er was in al die jaren nog niet echt veel veranderd. Verder ging het en in de plaats Die gestopt bij de cave van Jaillance waar we verschillende soorten 'Clairette de Die' (een heerlijke mousserende witte wijn) geproefd hebben en het natuurlijk niet konden laten om een doosje te kopen. Na de Drôme vallei begon het echte werk, de bergen. Wat blijft het toch een imponerend gezicht voor ons Hollanders die gewend zijn aa...