Heen en terug naar de Ardeche

Het stuk grond boven de jeu de boulesbaan moet ooit een mooi groot terras worden maar voorlopig ligt er nog een hoop grond en ontzettend veel stenen. Manlief heeft wat stenen verschoven, de grond vlak gemaakt en daarop ons oude tuinbankstel uit Stolwijk gezet wat hier nog steeds in de garage stond . Heerlijk plekje met een prachtig uitzicht. Ik heb een mooi boek en ik zit daar fijn te lezen. Vanmorgen dronken we er koffie met vrienden die even langskwamen en die vroegen zich bezorgd af hoe we dat gingen doen met al die stenen. Tsja, dat weten we eigenlijk zelf ook nog niet maar we hebben hier geleerd dat de oplossingen zich meestal vanzelf aandienen.

De planten in onze bakken en potten groeien weelderig. Was het half mei nog maar een kale boel met wat ielege plantjes, nu is alles mooi volgroeid en geeft het kleur aan onder andere onze binnenplaats. Ik ben nog steeds erg blij met het muurtje wat Mart in het voorjaar bouwde, zeker met die mooi gevulde bakken erop. Met het warme weer wat we nu hebben krijgen sommige planten twee keer per dag water anders redden ze het niet. Maar ook de moestuin en de border hebben nu vaak water nodig. Gelukkig hebben wij dat voldoende uit de bron die hoger op de berg ligt. Ik hoorde verleden week van een buurman die in Toulon woont en hier zijn tweede huis heeft dat ze in zijn stad nu al problemen met water hebben door de aanhoudende warmte daar. Fijn dat wij in de bergen van de Ardèche wonen, daar is altijd water genoeg.

Heel fijn, zo'n grote vriezer, ik zou hier niet zonder kunnen. Maar vanaf april is er van alles ingegooid en natuurlijk ook uitgehaald met als resultaat dat het nu een rommeltje daar binnen is. In de Nederlandse bijkeuken heb ik zo'n handige ladevriezer en dat is toch een stuk overzichtelijker. Toen ik vanmorgen ijslollies van vlierbloesemsiroop gemaakt had , kon ik geen plekje meer vinden om de bakjes rechtop te kunnen zetten. Er was maar een oplossing, alles eruit en gesorteerd er weer in. Twee grote zakken kruisbessen zijn meteen de pan in gegaan om er jam van te maken en de ijslollies staan nu keurig rechtop te bevriezen.

Hij is klaar, onze jeu de boules baan. Al de grond die er nog op lag is een etage hoger gekruid. Daarna is de baan geëgaliseerd en hebben we er gronddoek op gelegd. Daar overheen een halfverharding van 10 cm (4 grote aanhangwagens!). Dit is vanmorgen aangetrild en daarna is er nog een toplaag van een paar centimeter over gegaan. De baan wordt gesproeid zodat de lagen goed inklinken. Op het terras er boven gaan we nog even een provisorich zitje maken en dan kunnen de jeu de boulesballen opgezocht worden. Ik denk dat Mart en ik alvast maar gaan trainen, dan kunnen we de jeugd volgende week een poepie laten ruiken.

Eind van deze week strijken de kinderen en kleinkinderen hier neer en ik zocht nog zo'n lekker Frans plastic tafelkleed voor de extra tafel die we dan altijd buiten gebruiken. Kunnen de kleintjes lekker knoeien, doekje er over en klaar is Kees. Ik keek in Privas maar vond ze pittig aan de prijs. Op de brocantemarkt waar ik vanmorgen was met vrienden stond een Belgische jonge vrouw die handelde in plastic tafelkleden en ik kocht een paar meter voor een zeer schappelijk prijsje. Ik zocht iets blauw maar dat had ze niet en toen bezweek ik voor deze vrolijke aardbeitjes. Kaarten voor mijn snail-mail enveloppen had ik ook nodig maar die zijn soms moeilijk te vinden. Ik had geluk, er stond een mevrouw met een doos vol en weer was de prijs heel aardig voor mijn portemonnaie. En toen kwam ik dit piepkleine lijstje nog tegen, wat bijna niets kostte. Dat zijn van die dingen die je helemaal niet nodig hebt maar te leuk zijn om niet te kopen. Welk portretje er in gaat weet ik nog niet, d...

Het was echt geen hoogzomerweer de laatste dagen. Een regendag en verder koele dagen de afgelopen week. Gisteren en vandaag zeker weer wat hogere temperaturen. Later als normaal zijn eindelijk mijn dahlia's gaan bloeien. Ze zijn prachtig en ik heb op de tafel in het vakantiehuis een flinke bos kunnen zetten. Toch ben ik er deze winter verschillende kwijt geraakt terwijl ik ze keurig in een doos tussen de kranten vorstvrij had weggezet. Maar niet getreurd , ik ga deze winter gewoon weer een paar mooie nieuwe soorten kopen die ik dan in het voorjaar kan planten.

Het was stil vanmorgen op de Col de la Croix de Ferrières. In de verte hoorde ik een tractor brommen, de boeren zijn druk aan het hooien. Vredig hier op bijna 1.000 meter hoogte. Hoe anders moet dat gisteravond geweest zijn in Nice toen na een prachtige feestdag een afschuwelijke aanslag gepleegd werd. Op de veertiende juli wordt in heel Frankrijk vrijheid, gelijkheid en broederschap gevierd. Nu heerst er angst in een land wat de laatste jaren al zwaar getroffen is. Ik leef mee met de nabestaanden, met alle inwoners van Frankrijk, met mijn buren. Wanneer houdt dit ooit op?